All Chapters of ย้อนเวลามาเอาคืน: Chapter 1 - Chapter 9

ฉันพยายามหยัดกายลุกขึ้น ฝืนทนความเจ็บปวดตามร่างกาย แล้วตวัดมือตบหน้าหลี่ฝานฉาดใหญ่“หลี่ฝาน นี่นายลงไม้ลงมือกับฉันเพราะจางอิ๋งงั้นเหรอ? นายอย่าลืมนะว่าที่นายได้เรียน มีค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันอยู่ทุกวันนี้ มีอะไรบ้างที่บ้านฉันไม่ได้เป็นคนสนับสนุน ช่างเลี้ยงไม่เชื่องเหมือนหมาป่าตาขาวจริง ๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราเลิกกันเถอะ นายก็ไปปกป้องน้องสาวสุดที่รักของนายให้ดีแล้วกัน” พอหลี่ฝานได้ยินว่าฉันขอเลิก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา“หลิ่วอวี้ นี่เธอมาโวยวายไร้สาระอะไรอีก อิ๋งอิ๋งเป็นน้องสาวของฉันนะ แถมเธอก็เป็นว่าที่พี่สะใภ้ของเธอ การที่เธอจะดูแลน้องสักหน่อยมันไม่ใช่เรื่องสมควรหรอกเหรอ? ที่ฉันทำไปก็เพื่อให้เธอเข้ากับครอบครัวของฉันได้ดีขึ้นในวันข้างหน้านะ”ฉันกระตุกมุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“หลี่ฝาน นายเห็นฉันเป็นคนโง่จริง ๆ ใช่ไหม? เราเลิกกัน ครอบครัวของนายฉันไม่จำเป็นต้องไปเข้าหา แล้วก็น้องสาวบ้าบออะไรของนาย ก็ไม่ถึงคราวที่ฉันจะต้องมาคอยดูแล”พูดจบ ฉันก็คว้ากระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากมาทันทีหลี่ฝานที่อยู่เบื้องหลังถูกคำพูดของฉันยั่วโมโหจนเริ่มสบถด่าทอออกมา“หลิ่วอวี้ น

ทันใดนั้นก็มีคนกรีดร้องขึ้นมา“อ๊ะ ทำไมเธอถึงไม่มีดวงตา”วินาทีนั้นทั้งตำรวจและทุกคนที่หันมามองฉันต่างก็ชะงักงัน ทันใดนั้นก็มีคนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา“ไม่มีดวงตา ก็สามารถขับรถออกถนน ชนคนตายแล้วหลบหนีความผิดได้งั้นเหรอ? เรื่องนี้มันจะเหนือจริงเกินไปหน่อยมั้ง”พยาบาลสาวรีบเข้ามาบังตัวฉันไว้ด้านหลังทันทีด้วยสีหน้าร้อนรน“คุณหลิ่วคะ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ดวงตาของคุณมีอาการเจ็บปวดตรงไหนหรือเปล่า”ฉันขมวดคิ้ว“ตาของฉัน เจ็บนิดหน่อยค่ะ”พยาบาลสาวรีบกุมมือฉันไว้ทันที“ฉันจะรีบโทรศัพท์แจ้งหัวหน้าแผนกเดี๋ยวนี้เลยค่ะ เดี๋ยวจะมาตรวจให้คุณใหม่อีกครั้งนะคะ”ฉันพยักหน้า รู้สึกได้ว่าพยาบาลสาวกำลังยืนขวางอยู่ตรงหน้าฉันและพูดกับคนอื่น ๆ ว่า“คุณหลิ่วเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดนำกระจกตาออกที่โรงพยาบาลของเราในวันนี้ เธอไม่มีเวลาไปเป็นคนขับรถชนแล้วหนีตามที่พวกคุณกล่าวหาหรอกค่ะ แล้วพวกคุณก็มารุมทึ้งคนไข้ของฉันทั้ง ๆ ที่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดเลยด้วยซ้ำ”“ถ้าดวงตาของคุณหลิ่วเป็นอะไรขึ้นมา พวกคุณจะรับผิดชอบไหวไหมคะ?”เวลานั้นครอบครัวของผู้เสียหายก็แสดงท่าทีรู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย“ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ แต่ภรรย

พอได้ยินเสียงของหลี่ฝาน ฉันก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที“หลี่ฝาน นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ตอนนี้นายออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”หลี่ฝานแค่นเสียงเย็นชา“หลิ่วอวี้ เธอยังจะหาเรื่องอีกเหรอ? ก็แค่เพราะก่อนหน้านี้ฉันผลักเธอไปทีนึง เธอเลยจงใจยกเลิกการผูกบัญชีจ่ายเงินใช่ไหม? ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่?”ฉันพูดไม่ออกอย่างสุด ๆ ฉันยังไม่ได้ไปหาเรื่องเขาเลย เขากลับยังมีหน้ามาหาฉันอีก“หลี่ฝาน นายไม่ได้คิดว่าการใช้เงินของฉันมันเป็นการดูถูก และไม่รู้จักเคารพนายหรอกเหรอ? ถ้างั้นนายก็ไม่ต้องมาใช้เงินของฉัน ฉันก็เลือกที่จะเคารพนายเหมือนกัน อ้อ เพื่อเห็นแก่ศักดิ์ศรีของนาย เอาเงินที่นายผลาญของฉันไปตลอดหลายปีนี้คืนมาให้ฉันด้วยล่ะ”เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน หลี่ฝานก็ชะงักไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึงอย่างมาก“หลิ่วอวี้ เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา ตอนนั้นเธอเป็นคนขอร้องที่จะอุปการะฉันเอง เปิดบัญชีจ่ายเงินให้ฉันใช้เงินของเธอ แล้วตอนนี้เธอเอาความกล้าที่ไหนมาทวงคืนกัน”ฉันโมโหจนหัวเราะออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้มองไม่เห็นล่ะก็ ฉันอยากจะตบหน้าหลี่ฝานสักฉาดจริง ๆ“นายเป็นคนพูดปาว ๆ เองว่าฉันดูถูกน

หนึ่งเดือนต่อมา หลังจากถอดผ้าพันตาออกและหมอตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว ยืนยันว่ากลับมาเป็นปกติ จึงอนุญาตให้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันพักฟื้นอยู่บ้านได้หนึ่งสัปดาห์ ก็พอดีกับช่วงปิดเทอมปลายภาคของโรงเรียน ครูแจ้งฉันว่าหากมีเวลาให้ผู้ปกครองไปช่วยเก็บของที่โรงเรียนได้เลย เพราะเทอมหน้าต้องย้ายหอพัก จึงต้องขนของออกไปให้หมดฉันพยักหน้าตอบรับวันต่อมา ฉันไปเก็บของที่โรงเรียนด้วยตัวเอง พอเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ เห็นฉัน ก็รีบเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังทันที“อวี้อวี้ เป็นเธอจริง ๆ ด้วย ตาของเธอหายดีแล้วเหรอ?”ฉันยิ้มพร้อมกับพยักหน้า “หายดีแทบจะเป็นปกติแล้วล่ะ”รูมเมตในหอพักรีบเข้ามาช่วยฉันเก็บของพลางเมาท์มอยไปด้วย “อวี้อวี้ เธอรู้สถานการณ์ของหลี่ฝานตอนนี้ไหม? ฉันได้ยินมาว่าเขาติดหนี้ก้อนโตจนเจ้าหนี้ตามมาถึงโรงเรียน แล้วช่วงนี้หลี่ฝานก็ไม่อยู่ที่โรงเรียนด้วย หายหัวไปเลย”เมื่อได้ยินดังนั้น มือของฉันก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้น“ฉันกับเขาเลิกกันไปตั้งนานแล้ว ไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีกเลย”เพื่อนคนอื่น ๆ พยักหน้าและไม่เซ้าซี้ถามอะไรอีกหลังจากเก็บของเสร็จ ฉันก็ให้คนขับ