ย้อนเวลามาเอาคืน

“ยินดีต้อนรับทุกคนที่มาเรียนที่เมืองไห่ซื่อนะคะ ฉันเป็นคนพื้นที่ เพื่อเป็นการต้อนรับในฐานะเจ้าบ้าน พรุ่งนี้ฉันอยากพาทุกคนไปซื้อของฝากที่ห้างสรรพสินค้า ฉันจะเป็นคนจ่ายเองทั้งหมด ถือซะว่าเป็นของขวัญแรกพบที่ฉันมอบให้ทุกคนค่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยของจางอิ๋ง ร่างกายของฉันก็สั่นสะท้านขึ้นมาในทันที ก่อนจะตระหนักได้ว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว

เมื่อเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น ก็เริ่มเอ่ยปากชื่นชมขึ้นมาทันที

“ว้าว จางอิ๋งนี่เป็นคุณหนูที่ทั้งสวยและจิตใจดีจริง ๆ เลย”

“จางอิ๋ง ห้องเราคนตั้งเยอะ ต้องใช้เงินไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ”

จางอิ๋งพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทุกคนอุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลเพื่อมาเรียนที่โรงเรียนของเรา ฉันก็ต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีสิคะ”

ทันใดนั้นก็มีคนหันมามองฉัน

“หลิ่วอวี้ ฉันเห็นในใบมอบตัว เธอเองก็เป็นคนพื้นที่เหมือนกันนี่?”

ฉันพยักหน้า “อืม ยินดีต้อนรับทุกคนสู่เมืองไห่ซื่อของเรานะ”

จู่ ๆ จางอิ๋งก็ยื่นมือมาดึงแขนฉัน

“พี่อวี้ รถของฉันนั่งกันไม่หมดน่ะค่ะ พี่เพิ่งได้ใบขับขี่มาไม่ใช่เหรอคะ? ฉันขอยืมรถของพี่หน่อยได้ไหม?”

ชั่วพริบตานั้น ฉันรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนยืนนิ่งงันอยู่กับที่

ในชาติที่แล้ว จางอิ๋งก็ใช้ข้ออ้างนี้ยืมรถของฉันไป

ผลคือจางอิ๋งเอารถไปซิ่งในเมือง แถมยังฝ่าไฟแดงถึงสิบแปดแยก จนชนหญิงตั้งครรภ์กับคนแก่ที่กำลังข้ามถนนเสียชีวิต

แต่เพื่อนร่วมชั้นสามคนกลับพร้อมใจกันชี้ตัวฉัน ว่าเป็นคนชนคนตายแล้วหนี

ตอนที่ตำรวจมาจับกุม ฉันพยายามอธิบายอย่างสุดชีวิตว่ารถคันนั้นจางอิ๋งเป็นคนขับ

ทว่าจางอิ๋งกลับร้องห่มร้องไห้โผเข้ากอดหลี่ฝาน

“พี่อวี้ ถึงพี่จะไม่ชอบฉันยังไง พี่ก็ปรักปรำใส่ร้ายฉันสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ไม่ได้นะคะ”

หลี่ฝานตบหน้าฉันฉาดใหญ่ พร้อมกับหยิบวิดีโอกล้องหน้ารถออกมา

แต่คนในวิดีโอที่ขับรถซิ่งฝ่าไฟแดงจนชนคนตายกลับกลายเป็นฉัน

ฉันยังไม่ทันได้อธิบาย ก็ถูกญาติผู้เสียชีวิตที่โกรธแค้นหลังจากเห็นวิดีโอ กระหน่ำแทงถึงสิบแปดแผลจนตาย

เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดในชาติก่อน ร่างกายของฉันก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทิ้ม

ฉันยังไม่ทันตั้งตัว จู่ ๆ กระเป๋าของฉันก็ถูกคนแย่งไป

หลี่ฝานค้นเอากุญแจรถจากในกระเป๋าของฉันแล้วยื่นให้จางอิ๋งโดยตรง

“อิ๋งอิ๋ง เธอเอารถไปขับได้เลย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉันก็ตั้งสติได้ทันที แล้วรีบคว้ากระเป๋ากับกุญแจรถกลับคืนมา

“ขอโทษที พรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องใช้รถ เธอไปยืมคนอื่นเถอะ”

เมื่อได้ยินฉันพูดแบบนี้ หลี่ฝานก็แสดงอาการไม่พอใจทันที

“หลิ่วอวี้ เธอจะมีธุระอะไรได้ ฉันว่าเธอจงใจไม่อยากให้ยืมมากกว่า”

ฉันตวัดสายตามองไปอย่างเย็นชา

“ใช่ ก็แค่ไม่อยากให้ยืม ทำไมล่ะ”

แต่จางอิ๋งกลับทำท่าทางน้อยอกน้อยใจอย่างเต็มเปี่ยม

“พี่หลิ่วอวี้ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมพี่ถึงเกลียดฉันขนาดนี้ แต่ฉันแค่จะขอยืมรถพี่เพื่อพาทุกคนไปซื้อของขวัญแรกพบในวันพรุ่งนี้ ทำไมพี่ถึงต้องคอยพุ่งเป้ามาที่ฉันด้วยล่ะคะ”

ฉันโกรธจนหัวเราะออกมา ฉันแค่ปฏิเสธที่จะให้ยืมของของตัวเอง กลับกลายเป็นว่าฉันจงใจพุ่งเป้าไปที่เธอเสียอย่างนั้น

เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ทนดูไม่ได้ จึงพากันพูดขึ้นมาว่า

“หลิ่วอวี้ พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น เธอจะใจจืดใจดำเกินไปแล้วนะ”

“หลิ่วอวี้ อิ๋งอิ๋งก็แค่ขอยืมรถเธอหน่อยเดียว ทำไมเธอต้องพูดจาทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้ด้วยล่ะ อีกอย่างอิ๋งอิ๋งก็ไม่เคยไปทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองใจสักหน่อย”

หลี่ฝานผลักฉันจนล้มลง

“หลิ่วอวี้ เธอช่วยเลิกนิสัยคุณหนูที่เอาแต่ใจและวางอำนาจแบบนี้สักทีได้ไหม เปิดเทอมวันแรกเธอก็รังแกอิ๋งอิ๋งขนาดนี้เลยเหรอ”

ฉันล้มกระแทกพื้น ท้ายทอยชนเข้ากับโต๊ะอย่างจัง ความเจ็บปวดทำเอาฉันต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงถูกคำพูดของหลี่ฝานปั่นหัวจนต้องเริ่มกลับมาทบทวนตัวเองไปแล้ว แต่ตอนนี้ ฉันมีเพียงความเคียดแค้นต่อพวกเขา แค้นจนอยากจะสับหลี่ฝานให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้น