บทที่ 2

ฉันพยายามหยัดกายลุกขึ้น ฝืนทนความเจ็บปวดตามร่างกาย แล้วตวัดมือตบหน้าหลี่ฝานฉาดใหญ่

“หลี่ฝาน นี่นายลงไม้ลงมือกับฉันเพราะจางอิ๋งงั้นเหรอ? นายอย่าลืมนะว่าที่นายได้เรียน มีค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันอยู่ทุกวันนี้ มีอะไรบ้างที่บ้านฉันไม่ได้เป็นคนสนับสนุน ช่างเลี้ยงไม่เชื่องเหมือนหมาป่าตาขาวจริง ๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราเลิกกันเถอะ นายก็ไปปกป้องน้องสาวสุดที่รักของนายให้ดีแล้วกัน” พอหลี่ฝานได้ยินว่าฉันขอเลิก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา

“หลิ่วอวี้ นี่เธอมาโวยวายไร้สาระอะไรอีก อิ๋งอิ๋งเป็นน้องสาวของฉันนะ แถมเธอก็เป็นว่าที่พี่สะใภ้ของเธอ การที่เธอจะดูแลน้องสักหน่อยมันไม่ใช่เรื่องสมควรหรอกเหรอ? ที่ฉันทำไปก็เพื่อให้เธอเข้ากับครอบครัวของฉันได้ดีขึ้นในวันข้างหน้านะ”

ฉันกระตุกมุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“หลี่ฝาน นายเห็นฉันเป็นคนโง่จริง ๆ ใช่ไหม? เราเลิกกัน ครอบครัวของนายฉันไม่จำเป็นต้องไปเข้าหา แล้วก็น้องสาวบ้าบออะไรของนาย ก็ไม่ถึงคราวที่ฉันจะต้องมาคอยดูแล”

พูดจบ ฉันก็คว้ากระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากมาทันที

หลี่ฝานที่อยู่เบื้องหลังถูกคำพูดของฉันยั่วโมโหจนเริ่มสบถด่าทอออกมา

“หลิ่วอวี้ นิสัยคุณหนูเอาแต่ใจแบบเธอ นอกจากฉันแล้วจะมีใครเอา! เธอดีแต่เอาเงินเน่า ๆ มาหยามเกียรติฉัน ทำตัวสูงส่งไม่รู้จักเคารพคนอื่น สมควรแล้วที่ไม่มีใครชอบเธอ”

ฉันโมโหจนอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะออกมา

ทีตอนที่หลี่ฝานรูดบัตรเสริมของฉันใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย ไม่เห็นจะรู้สึกว่าถูกหยามเกียรติเลยสักนิด ตอนที่ฉันซื้อของขวัญราคาหลักพันหลักหมื่นให้ เขาก็รับไปอย่างเต็มอกเต็มใจ ไม่เคยเห็นเลยว่าจะทำท่าทีไม่พอใจสักนิด

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ยกเลิกการผูกบัญชีชำระเงินคู่รักที่เปิดไว้ให้หลี่ฝานทันที พร้อมทั้งติดต่อเพื่อนที่ทำงานอยู่ธนาคารให้ช่วยพิมพ์รายการใช้จ่ายจากบัญชีนั้นออกมาให้

ไม่ใช่ว่ารู้สึกถูกหยามเกียรติหรอกเหรอ? งั้นก็ให้เขาเอาความอัปยศพวกนี้มาคืนให้หมดเลยก็แล้วกัน

ตกกลางคืนฉันยังคงรู้สึกไม่สบายใจ จึงตัดสินใจขับรถกลับบ้าน

ตอนที่จอดรถไว้ในโรงรถชั้นใต้ดิน ฉันก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

คราวนี้ จางอิ๋งก็คงขับรถของฉันออกไปไม่ได้แล้ว

คืนนั้น ก่อนที่ฉันจะเตรียมตัวเข้านอน ก็ได้รับสายจากทางโรงพยาบาล

“คุณหลิ่วครับ ผลตรวจดวงตาของคุณออกมาแล้วนะครับ”

ฉันนึกขึ้นมาได้ทันทีว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเปิดเทอม ฉันมักจะปวดตาและมองเห็นภาพเบลออยู่บ่อย ๆ ก็เลยไปตรวจดู

วินาทีต่อมา ฉันก็ได้ยินหมอพูดว่า

“คุณหลิ่วครับ กระจกตาของคุณหลุดลอกอย่างรุนแรง แถมจอประสาทตาก็ได้รับความเสียหาย จำเป็นต้องผ่าตัดนำกระจกตาออกครับ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างกายของฉันก็สั่นสะท้าน

หมอคงจะสังเกตเห็นอารมณ์ของฉัน จึงเอ่ยขึ้นมาอีกว่า

“คุณหลิ่วครับ ทางโรงพยาบาลของเราจะพยายามอย่างเต็มที่ในการหาผู้บริจาคกระจกตามาให้คุณนะครับ แต่ดวงตาของคุณจำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นหากอาการรุนแรงขึ้น การผ่าตัดก็จะยิ่งยากขึ้นตามไปด้วยครับ”

หลังจากวางสาย ฉันก็โทรหาพ่อกับแม่เพื่อบอกเล่าอาการของฉันให้พวกท่านฟัง

แม่รีบปลอบใจไม่ให้ฉันกลัว และบอกว่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาผู้บริจาคกระจกตาให้ฉัน

หลังจากวางสาย ฉันก็นอนไม่หลับทั้งคืน พอวันรุ่งขึ้น ตอนที่กำลังจะออกไปข้างนอก ฉันก็เห็นว่ารถคันที่ขับไปมหาวิทยาลัยเมื่อวานหายไปแล้ว

จู่ ๆ ฉันก็เกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโรงพยาบาลทันที

“ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ วันนี้ฉันจะไปผ่าตัดเลย ฉันไม่อยากปล่อยทิ้งไว้จนอาการมันรุนแรงไปกว่านี้”

หลังจากฉันโทรไปบอกพ่อกับแม่ว่าจะผ่าตัดวันนี้ พวกท่านก็รีบตามตัวผู้เชี่ยวชาญด้านจักษุแพทย์มาสี่ห้าคนทันที เพื่อให้มาร่วมกันเตรียมการผ่าตัด

สองชั่วโมงต่อมา ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องผ่าตัด วินาทีที่ยาชาเริ่มออกฤทธิ์ ฉันก็หันไปมองกล้องวงจรปิดในห้องผ่าตัด แล้วเหยียดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

ห้าชั่วโมงต่อมา ฉันฟื้นขึ้นมาพร้อมกับความมืดมิดที่อยู่ตรงหน้า

ภายในใจของฉันรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย ทันทีที่ยื่นมือออกไป ก็มีคนมากุมมือเอาไว้

“อวี้อวี้ ลูกเป็นยังไงบ้าง”

พอได้ยินว่าเป็นเสียงของแม่ ฉันก็โล่งใจขึ้นมาทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พอมองไม่เห็นแล้วรู้สึกไม่ชินนิดหน่อย”

แม่สวมกอดฉันไว้

“อวี้อวี้ ไม่เป็นไรนะลูก แม่ให้คนไปตามหากระจกตาแล้ว น่าจะหาได้ในเร็ว ๆ นี้ ทางโรงพยาบาลบอกว่ารออีกสามเดือน ก็สามารถผ่าตัดใหม่ให้กลับมาเป็นปกติได้แล้ว”

ฉันพยักหน้ารับ แม่ป้อนอาหารฉันพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า

“อวี้อวี้ ทำไมจู่ ๆ ลูกถึงรีบร้อนอยากผ่าตัดขนาดนี้ล่ะ”

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วตอบกลับไป

“ก็แค่อยากรีบผ่าตัดให้เร็วที่สุด จะได้ไม่กระทบอะไรมาก แล้วก็จะได้ฟื้นตัวเร็ว ๆ ด้วยค่ะ”

แม่พยักหน้ารับ ตกค่ำฉันก็เอ่ยปากบอกว่าอยากออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกสักหน่อย

แพทย์เจ้าของไข้ออกปากอนุญาต โดยให้ออกไปอยู่ข้างนอกได้หนึ่งชั่วโมง แต่ต้องรีบกลับมาทำแผลเปลี่ยนยา

ฉันถูกพยาบาลสาวประคองเดินไปยังสวนสาธารณะเล็ก ๆ ข้างโรงพยาบาล