Mag-log inShare
บทที่ 2
Pinakabagong kabanata
ย้อนเวลามาเอาคืน บทที่ 9
ฉันพยายามถอยหนีอย่างสุดความสามารถ แต่ทั่วทั้งร่างกลับถูกมัดไว้แน่นจนขยับไม่ได้ฉันถูกจางอิ๋งกระชากลงมาฉันมองพวกเขาพร้อมกับดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตายและเอ่ยเตือนไปว่า“จางอิ๋ง เราสองคนเป็นคนละคนกัน เธอจะมาแทนที่ฉันได้ยังไง เธอคิดว่าพ่อแม่ของฉันกับตำรวจเป็นคนโง่หรือไง?”จางอิ๋งบีบคางฉัน แววตาของเธอแฝงความได้ใจอยู่หลายส่วน“ในเมื่อต้องตายแล้ว ก็จะให้เธอตายตาหลับแล้วกัน”จางอิ๋งหันไปมองหลี่ฝานหลี่ฝานหยิบหน้ากากหนังมนุษย์ออกมาสองชิ้น พร้อมกับแมลงรูปร่างประหลาดอีกสองตัว“หลิ่วอวี้ เธออยู่กับพี่หลี่ฝานมาตั้งนาน ยังไม่รู้ล่ะสิว่าเขาคือนายน้อยแห่งเหมียวเจียง การจะแทนที่เธอมันง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือสำหรับเขา แค่ใส่หนอนกู่เข้าไปในร่างกายเธอ หน้ากากหนังมนุษย์ก็จะหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเธอ ส่วนฉันก็จะกลายเป็นเธอ แถมยังเปลี่ยนได้กระทั่งสายเลือด ถึงตอนนั้นต่อให้ตรวจ DNA ก็ไม่มีทางจับได้หรอก”“พอสลับร่างกันเสร็จ เธอก็จะกลายเป็นฉันและตายเพราะโรคหัวใจกำเริบ ถึงตอนนั้นก็จะไม่มีจางอิ๋งอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป”“วางใจเถอะ ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดีแทนเธอเอง ชีวิตที่แสนวิเศษของเธอ ปล่อยให้ฉันเป็นคนสัม
ย้อนเวลามาเอาคืน บทที่ 8
หนึ่งเดือนต่อมา หลังจากถอดผ้าพันตาออกและหมอตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว ยืนยันว่ากลับมาเป็นปกติ จึงอนุญาตให้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันพักฟื้นอยู่บ้านได้หนึ่งสัปดาห์ ก็พอดีกับช่วงปิดเทอมปลายภาคของโรงเรียน ครูแจ้งฉันว่าหากมีเวลาให้ผู้ปกครองไปช่วยเก็บของที่โรงเรียนได้เลย เพราะเทอมหน้าต้องย้ายหอพัก จึงต้องขนของออกไปให้หมดฉันพยักหน้าตอบรับวันต่อมา ฉันไปเก็บของที่โรงเรียนด้วยตัวเอง พอเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ เห็นฉัน ก็รีบเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังทันที“อวี้อวี้ เป็นเธอจริง ๆ ด้วย ตาของเธอหายดีแล้วเหรอ?”ฉันยิ้มพร้อมกับพยักหน้า “หายดีแทบจะเป็นปกติแล้วล่ะ”รูมเมตในหอพักรีบเข้ามาช่วยฉันเก็บของพลางเมาท์มอยไปด้วย “อวี้อวี้ เธอรู้สถานการณ์ของหลี่ฝานตอนนี้ไหม? ฉันได้ยินมาว่าเขาติดหนี้ก้อนโตจนเจ้าหนี้ตามมาถึงโรงเรียน แล้วช่วงนี้หลี่ฝานก็ไม่อยู่ที่โรงเรียนด้วย หายหัวไปเลย”เมื่อได้ยินดังนั้น มือของฉันก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้น“ฉันกับเขาเลิกกันไปตั้งนานแล้ว ไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีกเลย”เพื่อนคนอื่น ๆ พยักหน้าและไม่เซ้าซี้ถามอะไรอีกหลังจากเก็บของเสร็จ ฉันก็ให้คนขับ
ย้อนเวลามาเอาคืน บทที่ 7
ตอนค่ำ ฉันได้รับโทรศัพท์กะทันหัน บอกว่ากล้องวงจรปิดในลานจอดรถชั้นใต้ดินซ่อมเสร็จแล้วฉันรีบโทรหาตำรวจทันที ในคืนนั้น จางอิ๋งก็ถูกจับกุมวิดีโอจากลานจอดรถชั้นใต้ดินเผยให้เห็นชัดเจนว่าจางอิ๋งเป็นคนขับรถของฉันออกไปอีกทั้งยังค้นพบหน้ากากหนังมนุษย์ซุกซ่อนอยู่ในบ้านของจางอิ๋งด้วยเมื่อได้รับข่าวนี้ ฉันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นอกจากนี้แม่บ้านที่บ้านของฉันก็ถูกจับส่งสถานีตำรวจในข้อหาลักทรัพย์ ฉันจึงให้ทนายความยื่นฟ้องร้องดำเนินคดีโดยตรงคืนเดียวกันนั้น หลี่ฝานก็มาหาฉันอีกครั้งเขาพยายามข่มความโกรธเอาไว้พลางจ้องมองฉันแล้วพูดว่า“หลิ่วอวี้ เธอช่วยหาวิธีช่วยอิ๋งอิ๋งกับแม่ของฉันหน่อยสิ อิ๋งอิ๋งอายุยังน้อย เธอจะติดคุกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตของเธอต้องพังทลายแน่”ฉันกวักมือเรียกให้หลี่ฝานเดินเข้ามาหาทันทีที่รู้สึกว่าเขาเข้ามาใกล้ ฉันก็หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะสาดใส่เขาทันที“หลี่ฝาน นายพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไง เธอติดคุกไม่ได้ แต่เธอทำให้หญิงมีครรภ์คนหนึ่งต้องตาย นั่นมันสองชีวิตเลยนะ ทำให้ครอบครัวหนึ่งต้องพังพินาศ พวกนายยังคิดจะใส่ร้ายป้ายสี โยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน นายยังมีหน้ามาขอร้องฉันอีกเห
ย้อนเวลามาเอาคืน บทที่ 6
พอได้ยินเสียงของหลี่ฝาน ฉันก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที“หลี่ฝาน นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ตอนนี้นายออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”หลี่ฝานแค่นเสียงเย็นชา“หลิ่วอวี้ เธอยังจะหาเรื่องอีกเหรอ? ก็แค่เพราะก่อนหน้านี้ฉันผลักเธอไปทีนึง เธอเลยจงใจยกเลิกการผูกบัญชีจ่ายเงินใช่ไหม? ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่?”ฉันพูดไม่ออกอย่างสุด ๆ ฉันยังไม่ได้ไปหาเรื่องเขาเลย เขากลับยังมีหน้ามาหาฉันอีก“หลี่ฝาน นายไม่ได้คิดว่าการใช้เงินของฉันมันเป็นการดูถูก และไม่รู้จักเคารพนายหรอกเหรอ? ถ้างั้นนายก็ไม่ต้องมาใช้เงินของฉัน ฉันก็เลือกที่จะเคารพนายเหมือนกัน อ้อ เพื่อเห็นแก่ศักดิ์ศรีของนาย เอาเงินที่นายผลาญของฉันไปตลอดหลายปีนี้คืนมาให้ฉันด้วยล่ะ”เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน หลี่ฝานก็ชะงักไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึงอย่างมาก“หลิ่วอวี้ เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา ตอนนั้นเธอเป็นคนขอร้องที่จะอุปการะฉันเอง เปิดบัญชีจ่ายเงินให้ฉันใช้เงินของเธอ แล้วตอนนี้เธอเอาความกล้าที่ไหนมาทวงคืนกัน”ฉันโมโหจนหัวเราะออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้มองไม่เห็นล่ะก็ ฉันอยากจะตบหน้าหลี่ฝานสักฉาดจริง ๆ“นายเป็นคนพูดปาว ๆ เองว่าฉันดูถูกน
ย้อนเวลามาเอาคืน บทที่ 5
“แม่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ แม่ดูสิ ตอนนี้หนูก็สบายดีไม่ใช่เหรอคะ? หมอก็บอกแล้วว่าไม่มีผลกระทบอะไร แม่เลิกร้องไห้เถอะนะคะ”แม่จับมือฉันไว้แน่น“อวี้อวี้ ตั้งแต่เล็กจนโตลูกถูกพ่อกับแม่ทะนุถนอมเลี้ยงดูมาอย่างดี เคยต้องมาทนรับความคับข้องใจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมลูกไม่บอกแม่ล่ะ คนพวกนั้นกล้ารังแกลูกสาวแม่ถึงขนาดนี้ แม่จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดแน่”ฉันสวมกอดแม่แล้วตบหลังท่านเบา ๆ“แม่คะ หนูขอโทษที่ทำให้ต้องเป็นห่วงนะคะ”แม่กอดฉันไว้พร้อมกับเอ่ยเสียงเบา“เด็กโง่ พูดอะไรแบบนั้น ต่อไปมีเรื่องอะไรต้องบอกแม่นะ แม่จะทวงความยุติธรรมให้ลูกเอง แม่ติดต่อทนายไว้แล้ว วันนี้ใครก็ตามที่ด่าทอหนูแม้แต่คำเดียว หรือแตะต้องตัวลูกแม้แต่ปลายนิ้ว แม่จะไม่ปล่อยไปเด็ดขาด”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงชาติที่แล้วชาติที่แล้ว หลังจากฉันตาย พ่อกับแม่รีบวิ่งกระหืดกระหอบมาหา เมื่อทอดมองร่างที่เย็นเฉียบของฉัน เพียงชั่วข้ามคืนผมของพวกท่านก็หงอกขาวโพลน ราวกับแก่ลงไปหลายสิบปีถึงอย่างนั้นพวกท่านก็ยังคงพยายามรวบรวมหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ฉัน ทวงคืนความยุติธรรม และเรียกร้องให้คนที่ทำร้ายฉัน
ย้อนเวลามาเอาคืน บทที่ 4
ทันใดนั้นก็มีคนกรีดร้องขึ้นมา“อ๊ะ ทำไมเธอถึงไม่มีดวงตา”วินาทีนั้นทั้งตำรวจและทุกคนที่หันมามองฉันต่างก็ชะงักงัน ทันใดนั้นก็มีคนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา“ไม่มีดวงตา ก็สามารถขับรถออกถนน ชนคนตายแล้วหลบหนีความผิดได้งั้นเหรอ? เรื่องนี้มันจะเหนือจริงเกินไปหน่อยมั้ง”พยาบาลสาวรีบเข้ามาบังตัวฉันไว้ด้านหลังทันทีด้วยสีหน้าร้อนรน“คุณหลิ่วคะ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ดวงตาของคุณมีอาการเจ็บปวดตรงไหนหรือเปล่า”ฉันขมวดคิ้ว“ตาของฉัน เจ็บนิดหน่อยค่ะ”พยาบาลสาวรีบกุมมือฉันไว้ทันที“ฉันจะรีบโทรศัพท์แจ้งหัวหน้าแผนกเดี๋ยวนี้เลยค่ะ เดี๋ยวจะมาตรวจให้คุณใหม่อีกครั้งนะคะ”ฉันพยักหน้า รู้สึกได้ว่าพยาบาลสาวกำลังยืนขวางอยู่ตรงหน้าฉันและพูดกับคนอื่น ๆ ว่า“คุณหลิ่วเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดนำกระจกตาออกที่โรงพยาบาลของเราในวันนี้ เธอไม่มีเวลาไปเป็นคนขับรถชนแล้วหนีตามที่พวกคุณกล่าวหาหรอกค่ะ แล้วพวกคุณก็มารุมทึ้งคนไข้ของฉันทั้ง ๆ ที่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดเลยด้วยซ้ำ”“ถ้าดวงตาของคุณหลิ่วเป็นอะไรขึ้นมา พวกคุณจะรับผิดชอบไหวไหมคะ?”เวลานั้นครอบครัวของผู้เสียหายก็แสดงท่าทีรู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย“ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ แต่ภรรย
