นางร้ายคนนี้ขอบายเธอ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

หลังจากที่ขึ้นรถมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความมืดมนอึดอัด รามสูรย์ขับรถด้วยความเร็วราวกับเขาต้องการระบายความโกรธในใจ เขาเล่นปาดหน้ารถทุกคันที่ขับช้า ไหนจะขับเหวี่ยงไปมาอีก“ช้าหน่อยสิ!” ไอลดาที่นั่งเกร็งต้องรีบห้ามให้เขาลดความเร็วลงชายหนุ่มไม่ได้ฟังเขากับเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้น จนเธอ นั่งนิ่งกลัว มือบางเริ่มประสานกันจนชื้นเหงื่อไปหมด“ถ้าอยากจะตายก็ตายไปคนเดียวเลย ไม่ต้องเอาฉันไปด้วย!”“ตายด้วยกันเลยไหมล่ะ ไหนๆ ก็เคยรักฉันขนาดนั้น”ไอลดาที่เคยผ่านความตายมาเธอไม่ตลกกับคำพูดของเขาสักนิด สีหน้าเริ่มบึ้งตึง มองค้อนชายหนุ่ม“ฉันฟ้องพี่ชายฉันแน่!” คำสรรพนามที่เปลี่ยนไปของเธอทำเอาเขาหงุดหงิดจะตายห่าแล้วนี่ยังทำตัวห่างเหินอีก แม่ง!“ทำไม คิดว่าฉันกลัวหรือไง” เขาหักพวงมาลัยรถเข้าข้างทาง ปะทะอารมณ์กับหญิงสาวข้างกายทันทีมือหนาที่เปรียบเสมือนคีบเหล็กจับข้อมือเล็กจนเนื้อปริ้นตามล่องนิ้ว“เออ ปลดล็อกรถเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะลง ปล่อยมือฉันด้วย!” ไอลดาพยายามจะเปิดประตูแต่เปิดยังไงก็ไม่ออก“บอกให้เปิดประตูไง!” เธอตวาดใส่เขาอีกรอบ“ทำไมล่ะ ทำไมถึงคิดจะเลิกรักฉันอีก!” เขาถามคำถามแบบนี้อีกแล้ว ไอลดาหลับตาลงไม่สน

Rammasur Take:ย้อนกลับไปยังวันที่รามสูรย์โทรหาพี่ชาย หลังจากวันนั้นเขาก็คิดทบทวนตัวเองมาตลอดระหว่างผมกับไอลดามันคืออะไรกันแน่“ไอ้แอลกูจริงจังนะเว้ย” ผมบุกมาคอนโดเพื่อนผู้ที่ดูมีประสบการณ์รักมากที่สุด แต่ดูเหมือนไอ้แอลไม่ยอมให้คำปรึกษาผมแถมทำสีหน้าเบื่อหน่ายกับการมาของผมมาก“มึงรักก็คือรักปะวะ มึงจะคิดซับซ้อนทำเหี้ยไรก่อน” มันตอบกับผมอย่างหงุดหงิด ผมเล่นตื้อมันมาสองชั่วโมงแล้ว ถามมันวนไปวนมาจนมันเองก็เริ่มหงุดหงิด“แต่กูเกลียดยัยนั่นมึงก็รู้” เมื่อก่อนแค่นึกถึงไอลดาผมก็ขนลุกแล้วอย่าว่าแต่จะรักเลย มองหน้าแล้วไม่รู้สึกรังเกียจก็ยังทำไม่ได้“มึงไม่ได้เกลียดเธอไอ้ราม มึงรักเธอต่างหาก”“มึงมั่นใจเหรอวะ”“เออกูมั่นใจ มึงรักน้องมันอีกอย่างมึงแค่ไม่ยอมรับความจริง” เหี้ยถ้าเป็นแบบที่มันบอก เท่ากับตอนนี้ผมเสียไอลดาไปแล้วใช่ไหม“ถ้ามึงเริ่มรู้ตัวแล้วว่ารักน้องมัน มึงก็รีบไปง้อเธออย่าปล่อยไว้นานเหมือนกู” มันซึมลงอีกแล้วเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ยกให้มัน รวมถึงความโง่ด้วย นี่มันก็ตามหาเมียมาจะสองสามปีละ ไม่เห็นจะเจอ “เออ กูง้อได้อยู่แล้ว” ถึงผมจะพูดแบบนั้น แต่เมื่อลงมือทำจริงกับไม่ง่ายเลยอุปสรรคเยอะ

“มันเป็นใครไอ!”น้ำเสียงจือไปด้วยความเจ็บปวดของเขา ทำให้ไอลดาหันกลับไปมองหน้าเขานิ่งๆ ราฟาเอลเป็นใครและมักเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยละ“เขาเป็นใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่!”“…”“เลิกยุ่งกับไอสักที!” เธอตวาดเขารอบนี้เธอดึงมือราฟาเอลเดินกลับไปที่ลิฟต์ขึ้นไปห้องเธอรามสูรย์ที่เห็นแบบนั้นเขารีบเดินตามไปยังลิฟต์แต่ไม่ทันทั้งสอง ชายหนุ่มได้แต่เตะฝุ่นที่พื้นราวกับกำลังระบายอารมณ์ขุ่นมัวมืออีกข้างโทรหาลูกน้องที่เปรียบเสมือนเลขาให้สืบเรื่องผู้ชายทุกคนคนที่ไอลดาข้องเกี่ยวด้วยทั้งหมด“เหี้ยเอ๊ย” ความหงุดหงิดปนความน้อยใจเริ่มปะทุเข้าในใจ“ไอ้คิมต้องรู้เรื่องนี้แน่” เขาคิดแบบนั้นแต่อีกใจก็ไม่อยากจะออกจากตรงนี้ อยากจะเฝ้ารอคนตัวเล็กอยู่ตรงนี้ ท้ายที่สุดเขาเลือกถอยกลับไปตั้งหลักที่รถตัวเองไอลดาเดินจูงมือราฟาเอลเข้ามายังในห้อง เธอจับมือเขาให้นั่งรอที่โซฟาพร้อมกับนั่งลงข้างเขา“ขอโทษนะคะ ที่ให้มาเจอเรื่องอะไรบางนี้” เธอบอกเขาอย่างรู้สึกผิด“ไม่เป็นไรครับ”“เขาคนนั้น..” เธอชั่งใจจะเล่าให้เขาฟังดีไหมแต่สุดท้ายก็เล่าออกไป “เป็นอดีตคู่หมั้นไอ แต่เราจบกันแล้วนะพี่ราฟล์”ชายหนุ่มไม่ตอบได้แต่อมยิ้มให้ท่าทีลนลานขอ

หลังจากรามสูรย์จับไอลดาลุกขึ้นมานั่งอีกครั้งที่โซฟา เขาจับหญิงสาว พลิกไปพลิกมาดูให้แน่ใจมีร่องรอยเขียวช้ำตรงไหนไหม สายตาที่แสดงความห่วงใยราวกับจะกลัวเธอเจ็บ หญิงสาวได้แต่หลบตาเขาไม่มองหน้าตรง ๆ“ไอไม่เป็นอะไรแน่นะ”“อืม” เธอตอบแต่ไม่ยอมเงยหน้ามองเขา“ไปหาหมอไหม ทำไมไม่ให้พี่ดูหน้า หรือหน้ากระแทกกับโต๊ะ” เขานึกไปถึงใบหน้าสวยของเธอจะเป็นรอย แต่แท้จริงไอลดาแค่ไม่อยากให้เขาเห็นใบหน้าแดงก่ำที่เกิดจากความเขินอาย“ถ้าตื่นแล้วก็ไปได้แล้ว”“ไม่กลับ” เขาทำหน้าตายใส่เธอพร้อมกับลุกเดินไปในห้องครัวก่อนจะตะโกนถามหล่อนอีกครั้ง“ไอ ผ้าเย็นไม่มีติดตู้เหรอ ปกติเห็นมีตลอด” เขาเดินไปหาผ้าเย็นมาประคบให้คนน้อง อย่างที่บอกเขาคิดว่าหน้าเธอกระแทก“หน้าด้าน” เธอพึ่มพ่ำก่อนจะลุกขึ้นเดินไปตามเสียงเขา“กลับได้แล้ว”“ไล่จังนัดใครมาอีกรึไง”“ไม่ได้นัด แต่ไม่ได้ต้อนรับพี่” สีหน้าบึ้งตึงใส่ชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่“ไม่ได้นัดก็ดี พี่จะอยู่นี่ทั้งวัน” เขาพูดจบพร้อมกับเดินสำรวจในห้องครัว ดูวัตถุดิบทำอาหารให้เธอทาน“อย่ามาเนียน เมื่อคืนแค่ทำบุญกลัวคนจะโดนยุงหาม” เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามดึงมือเขาอีกครั้ง“จริงเหรอ ไม่ใช่ว่าเป็

หลังจากได้วัตถุดิบอาหารครบไอลดากำลังคิดรังสรรค์อาหารเมนูช่วงเย็นเธอตั้งใจจะเอาอาหารไปให้ราฟาเอลที่โรงพยาบาลอีกอย่างถือโอกาสไล่คนตรงหน้าด้วย“เมนูนี่ละกันง่าย ๆ ” ครั้งแรกในการเข้าครัวเองคนเดียวเธอดูเก้ ๆ กัง ๆ แถมเมนูที่ทำโคตรจะง่าย รามสูรย์ที่หลงตัวเองคิดว่าน้องทำให้ตัวเองกิน“น่าจะอร่อย หอมขนาดนี้” เขาเดินมาหาเธอหลังจากคุยงานเสร็จ“อร่อยสิ คนสวยลงมือทำทั้งที” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เธอเองก็ไม่มั่นใจในฝีมือแถมคนที่ทำให้ทายก็คือคนที่พึ่งเริ่มรู้จักกัน“นั่นสิรอชิมอยู่นะ”“ใครบอกจะให้พี่กิน” เธอเปลี่ยนสีหน้ามองคนที่นั่งอยู่ที่เค้าเตอร์“และถ้าไม่ใช่พี่กิน ไอจะทำให้ใครกินล่ะ” หลงคิดว่าน้องจะทำอาหารให้ตัวเองกินเป็นคนแรก“ของพี่ราฟล์แฟนไอ” กระดากปากที่ต้องเรียกคนอื่นว่าแฟน ทั้งๆ ที่ทั้งชีวิตของไอลดาเรียกรามสูรย์ว่าแฟนคนเดียวมาตลอด“ตลกล่ะไอ พี่สิแฟนไอ” เขาเถียงสู้“คุณอะตกรอบไปแล้ว” เธอยิ้มพูดกวนเขา“เห้ย แบบนี้ไม่ได้สิ” หญิงสาวไม่สนใจเขาอีกเธอหันไปสนใจทำอาหารต่อหลังจากทำทุกอย่างเสร็จไอลดา แพ็คใส่กล่องไปสองชุดก่อนจะโทรหาราฟาเอล“พี่ราฟล์อยู่ตึกไหนส่งโลให้ไอด้วยนะ” เธอยิ้มหวานเหมือนคนยั่วโมโหค