นางร้ายคนนี้ขอบายเธอ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

-รุ่งเช้า-แสงแดดยามเช้าส่องกระทบเข้ากับเปลือกตาคู่สวย ไอลดากะพริบตาช้าๆ พลางมองไปที่แขนของคนที่นอนข้างๆ กอดเธอไว้เนื้อตัวมีแต่ความเมื่อยขบปวดร้าวหมดโดยเฉพาะจุดสงวน เธอยกแขนเขาออกก่อนจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ"จะไปไหน" เสียงทุ้มเอ่ยทักเธอเขาตื่นตั้งแต่เธอขยับแขนเขาออกแล้ว"จะกลับบ้าน" เธอเดินเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้นมาใส่ทีละตัว ไม่ได้สนใจคนบนเตียงที่ตอนนี้สีหน้าเหมือนกำลังอยากจะกินหัวเธอแล้ว"กลับคอนโด" เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำไอลดาไม่สนใจเธอรีบใส่เสื้อเตรียมจะกลับแต่เดี๋ยวนะ โทรศัพท์เธอหายไปไหน เธอเดินหารอบห้องก็ไม่เจอ"คุณเห็น โทรศัพท์ฉันไหม" สรรพนามที่ถูกเปลี่ยนคนที่ถูกเรียกถึงกับชักสีหน้า ก่อนจะเดินไปหยิบให้เธอ"เอาไปสิ" เขาหยิบโทรศัพท์สีดำแต่มันไม่ใช่ของเธอนิ"นี่ไม่ใช่ของฉัน""แทนตัวเองว่า ไอ และเรียกฉันแบบเดิม" เขาไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูด ราวกับคำพูดเธอไม่มีความหมาย“มันเรื่องของฉัน” เธอเตรียมจะเดินออกจากห้องของเขามือที่จับลูกบิดชะงักออกเมื่อเห็นแหวนวงที่คุ้นเคยสวมใส่อยู่ที่นิ้วมือ“เอาโทรศัพท์ฉันคืนมาด้วย” เธอแบมือขอเขาแต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจ เขาเดินผ่านทา

19.00 น.ไอลดาลืมตาตื่นขึ้นมาภายในห้องที่มืดสนิท เธอมองหาคนข้างกายก็ไม่พบเจอเขา เธอจึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง บิดตัวไปมาให้มันขับความเหนื่อยล้าออกไปให้หมด“พี่ราม” เธอเอ่ยเรียกชื่อชายคนนั้นที่พาเธอมาแต่ตอนนี้เขากลับหายไปไหนไม่รู้ทิ้งเธอไว้คนเดียวในห้องมืดมิด ไอลดาเริ่มแพนนิคเมื่อนึกถึงครั้งที่เธอตื่นมาเจอความมืดมิดแบบนี้เธอนั่งก้มหน้าอยู่บนเตียงไม่กล้ามองไปโดยรอบ ผ่านไปสักพักคนตัวเล็กได้ยินเสียงประตูเปิดออกเธอรีบกระโจมลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตู“พี่รามไปไหนมา!” เธอตวาดเขาทันทีที่เจอน่าคิดได้ไงถึงเธอไว้คนเดียวในที่ ๆ ไม่คุ้นเคย หยดน้ำตาที่คลออยู่หางตา ทำให้รามสูรย์ที่พึ่งไปซื้อของใช้ส่วนตัวของพวกเขาทั้งสองถึงกับตกใจ“ใครทำอะไรเธอ!” เขามองหน้าคนน้องที่ตอนนี้ซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขาเนื้อตัวหญิงสาวสั่นเทาราวกับกำลังเสียใจอะไรบางอย่าง“มะไม่มี” ไอลดาที่พึ่งได้สติตอนเขาตะคอกใส่เมื่อกี้เธอรีบผละเขาออก ก่อนจะรีบเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำรามสูรย์รีบเดินตามเธอไป แต่ยิ่งเขาเคาะประตูเรียกคนข้างในเท่าไหร่เธอยิ่งไม่ยอมเปิด"ไอเปิดประตูให้พี่หน่อย" เขากลับไปใช้สรรพนามเดิมก่อนที่จะเกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น ไอล

รามสูรย์ที่ขับรถมาด้วยความเร็วตามอารมณ์เขายังจำใบหน้าของหญิงสาวที่ร้องไห้ตัวสั่นเมื่อเห็นเขาโดนทำร้ายร่างกาย แต่พอก่อนจะกลับหล่อนกลับบอกให้เขาไปคิดให้ดีอีกครั้งว่าจะถอนหมั้นไหม เอะอะก็จะพูดแต่เรื่องถอนหมั้น จนเขาเอาก็เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว“แม่งเอ้ย” เขาสบถเบา ๆ ก่อนเหยียบเบรก รถหยุดสนิทตรงประตูรั้วคฤหาสน์ เสียงพวงมาลัยดังปังตามอารมณ์ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดเมื่อเธอทำตัวไม่เหมือนเดิมรามสูรย์เดินเข้ามาด้วยท่าทีใบหน้าไม่รับแขก แถมบนหน้าของเขามีแต่ร่องรอยพกช้ำที่คิมหันต์ฝากรอยไว้"มึงไปทำเหี้ยไรมาเนี่ย" พี่ชายเขาเดินเข้ามาทัก วันนี้มันคงมาเยี่ยมแม่"เสือก" ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะคุยกับใคร หน้าก็เจ็บฉิบหาย มือแม่งหนักจริงๆ"น้องรามพี่ทำแผลให้" พี่สะใภ้ที่เป็นหมออาสาจะทำแผลให้น้องชายแฟน"ถ้าน้องรามปล่อยไว้แบบนี้พี่บอกเลยแผลเป็นจ้ะ"เมื่อได้ยินคำว่าแผลเป็นรามสูรย์ตาโตรีบเดินตามพี่สะใภ้อย่างลูกนกไปยังห้องนั่งเล่น ภายในห้องนั่งเล่นอยู่กันครบองค์ประชุมเขาเริ่มคิดแล้วว่าการกลับมาบ้านคิดถูกไหม"ตายล่ะ ลูกชายแม่ใครมันทำใบหน้าหล่อๆของลูก" คุณนายพิชากรที่นั่งดูโทรทัศน์รีบทักทันทีเมื่อเห็นหน้าลูกชายที

ไอลดาที่ยังคงอยู่นิ่งเธอไม่เข้าใจเขา ตอนนี่โดนรอบเหมือนมีคนกดหยุดสต๊อปไว้ รามสูรย์ที่ยังคงถือของไว้ในมือเขารอให้คนน้องรับไป แต่เหมือนอีกฝั่งไม่รับสักที“จะเอาไหม” เสียงเริ่มหงุดหงิด เขายื่นให้เธอนานแล้วเธอไม่รับสักที“ไม่เอาได้ไหม” เธอแกล้งแหย่ให้เขาโมโห แต่ชายหนุ่มกลับเปลี่ยนจากการยืน มานั่งข้างๆ เธอแทน“ถ้าเธอไม่รับ..” เขาเริ่มขยับเข้ามาใกล้เธอก่อนจะมาหยุดอยู่ข้างใบหูพร้อมกระซิบเบาๆ “คืนนี้โดนดีแน่” คำขู่เหมือนได้ผล ไอลดารีบรับของในมือเขา เธอพร้อมหยิบมันมาใส่ซิมจัดแจงเปิดเครื่อง ส่วนตัวต้นเหตุได้แต่นั่งยิ้มดูเธอ “พอใจยัง” เธอหันไปถามเขา“อืม” เขาเดินกลับไปทำงานแล้ว ทิ้งเธอให้นั่งเล่นโทรศัพท์ไป 16.00 น. รามสูรย์ที่เคลียร์งานเรียบร้อยแล้วเขาเดินกลับไปหาคนตัวเล็กที่หัวล้มพับหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ เขายืนดูเธอแบบนั้นรอยยิ้มที่ผุดออกอย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งเบย์เดินเข้ามา เขาเอานิ้วมือจุ๊ปากไว้ไม่ให้มันเสียงดัง “ครับ” เบย์เดินออกไป เหลือเพียงเขากับไอลดา ชายหนุ่มเดินมานั่งโซฟาด้านข้างพร้อมกับจ้องใบหน้างามของไอลดาที่นอนหลับปุ๋ยอยู่“อื้อ” ไอลดาที่รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองอยู่เธอลืมตา

“เมีย?” คิมหันต์ หันไปกวนตีนมัน ยังกล้าเรียกน้องสาวเขาว่าเมียอีกเหรอทำสันดานเลวขนาดนี้ ถ้าไม่ติดว่าที่คบกันมานานเขาคงเอาปืนมายิงไอ้ห่านี้ทิ้งแล้ว“เมียกูไอ้คิม ปล่อยไอกูจะพาเธอกลับคอนโด”“นี่น้องสาวกูราม น้องสาวแท้ ๆ มึงมันคนนอกอย่าเสือก”ไอลดาที่รำคาญสองหนุ่มที่ทะเลาะกันข้างหูเธอไหนจะเสียงเพลงอีก เธอเริ่มหันไปงอแงกับพี่ชายให้พากลับบ้านได้แล้ว“กลับกันเถอะ ไอรำคาญแล้ว” คิมหันต์ได้ยินแบบนั้นรีบพยุงน้องสาวหนีเพื่อนทันทีรามสูรย์ไม่ยอมเขาเดินตามสองพี่น้องนั้นจนถึงลานจอดรถ ก่อนจะรีบโวยวายใส่พี่น้องอีกรอบ“ไอ้คิมกูบอกมึงแล้วไงว่าจะพาไอกลับคอนโดกู” เขาบอกจุดประสงค์ของตัวเองทันที ที่เดินตามสองพี่น้องทันคิมหันต์ได้แต่ส่ายหัวกับการกระทำของเพื่อน เขา เดินต่อไปจนถึงรถไม่ได้สนใจมันที่ตะโกนแหกปากอยู่นั้นละ มือหนาล่วงไปยังกระเป๋ากางเกง กดเปิดรถให้น้องสาวเข้าไปนั่งก่อนจะลงมาเคลียร์กับไอ้ตัวปัญหาที่ตามหลังมา“มึงจะอะไรหนักหนา” เขาเองก็เริ่มหมดแล้วอดทนกับมันแล้ว ตามอย่างกับเงาไม่พอยังมาสันดานไม่ดีอีกโวยวายเสียงดัง“มึงก็ปล่อยเมียกูมากับกูก็จบแล้วคิม”“กูยอมมึงมาเยอะแล้วนะรามมึงทำน้องกูเจ็บซ้ำไปซ้ำมา