บททั้งหมดของ ภรรยาคืนเดียวของท่านประธาน: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อเดินเข้ามาถึงด้านในของบ้าน ป้าบัวของช่อชมพูก็นำขนมที่ไม่เคยขาดบ้านออกมาให้หนุ่มสาวรับประทาน ทั้งสามโดยเฉพาะโกโก้ดีใจจนออกนอกหน้าเพราะว่าช่อชมพูขวัญใจของเขามานั่นเอง"ป้าบัวดูสิคะ...โก้ลำเอียงตักใส่จานให้แต่คุณหนูช่อของเขาคนเดียวเลยคะ ส่วนหนูเขาไม่สนใจเลย"ช่อชมพูหัวเราะเมื่อปานวาดฟ้องป้าบัวเหมือนเด็กเล็กๆ ป้าบัวไม่เคยเหงามากนักเมื่อมีแขกมาเยือนอยู่บ่อยๆ แต่ปานวาดเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกด้วยความบังเอิญ เหมือนดังเช่นโกโก้ที่เพิ่งได้เจอช่อชมพูเมื่อครั้งก่อนโน้นเช่นกัน"โก้...ดูแลแขกให้ทั่วถึงสิลูกอย่าเลือกปฏิบัติ"ระหว่างที่โก้โดนยายบัวดุเบาๆปานวาดก็ลอยหน้าลอยตาแอบยิ้มด้วยความสะใจเล็กน้อยที่ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเอาใจช่อชมพูอย่างออกนอกหน้า สีหน้าเจื่อนลงได้เพราะโดนยายบัวของเขาดุเอา"เธอมันขี้ฟ้อง คนอะไรขี้ฟ้องชะมัดเลย""เอาละสองคนนี่ หยุดเถียงกันได้แล้ว เราปวดหัวแล้ว อย่าตามเรามานะเราจะไปสวนกุหลาบหลังบ้านไปดูกุหลาบสีขาวของเราเสียหน่อย"ช่อชมพูเดินทะลุห้องรับแขกออกไปทางสวนหลังบ้านที่มีศาลาเรือนไม้ขนาดเล็กตั้งอยู่ให้หลบแดดหลบฝนยามมานั่งพักผ่อน หลบหลีกความวุ่นวายให้น่าปวดหัวมานั่งรับลมหลังบ

"อะไรนะคะพี่จิน พี่ไม่คิดจะบอกสิเลยหรอคะว่าพี่จะหมั้น พี่จะหมั้นพรุ่งนี้มาบอกสิวันนี้นี่นะคะ ใจร้ายเกินไปหน่อยแล้ว สิไม่ยอมนะคะ สิก็เป็นเมียพี่เหมือนกัน"สิโรบลรู้ว่าช่วงนี้จินพจน์กำลังหลงใหลได้ปลื้มในตัวเธออยู่ เขายังแคร์เธออยู่บ้างช่วงนี้จึงเป็นนาทีทองของสิโรบลที่จะออดอ้อนให้จินพจน์ทำตามเธอได้ยกเว้นเรื่องงานหมั้นในวันพรุ่งนี้ที่จินพจน์อ้างว่าบิดาของเขาบังคับจนยากที่จะปฏิเสธได้"ใจเย็นๆสิครับน้องสิ พี่จำเป็นจริงๆหมั้นได้เดี๋ยวก็เลิกได้สิครับ เชื่อพี่เถอะพี่สัญญาจะรักน้องสิ ตลอดไปนะ""เหตุผลอะไรคะที่พี่ต้องหมั้น ในเมื่อพี่รวยล้นฟ้าขนาดนี้ สิชักอยากรู้แล้วสิว่าคู่หมั้นพี่เป็นใครหน้าจะสวยสู้สิได้ไหม คอยดูสิจะไปแอบดูคะพี่จิน""แต่เธอห้ามทำงานพี่เสียนะ เพราะไม่งั้นเธอจะไม่ได้อะไรจากพี่เลย เข้าใจไหมสิโรบล"สิโรบลพยักหน้าแสดงความยินยอมเพราะรู้ว่าเป็นเพียงแค่งานหมั้นซึ่งไม่ใช่งานแต่ง ชีวิตเธอยังมีลุ้นอีกเยอะ เธอยังมีโอกาสที่จะได้จินพจน์มาครอบครอง แต่ครั้งนี้เขาให้เธอทำอะไรก็ทำ ไหลตามน้ำไปเสียก่อนดีกว่าชักใบให้เรือเสีย"คะพี่จิน สิจะยอมทำตามที่พี่จินต้องการคะสิไม่ดื้อก็ได้คะ"เมื่อสิโรบลว่าง่

พิธานรู้ว่าเขาได้เปรียบช่อชมพูไปแบบเต็มๆ เมื่อเขาเป็นฝ่ายจำเธอได้ ต่างจากเธอจำเขาไม่ได้เลย จุดเริ่มต้นพิธานต้องการรู้ชีวิตความเป็นอยู่ช่อชมพูที่เป็นผู้หญิงคนแรกของเขา ถึงแม้หน้าที่ความรับผิดชอบกับไรราที่จำต้องเป็นคู่หมั้นให้เธออยู่ในขณะนี้"เธอต้องจำฉันให้ได้สิ ฟันแล้วทิ้งแบบนี้ฉันไม่ยอม เห็นฉันไม่มีความหมายหรือไงนะ เป็นผู้ชายก็มีศักดิ์ศรีนะช่อชมพู แสดงว่าลีลาของฉันแย่ขนาดนั้นเลยสิ สาวสวยอย่างเธอถึงไม่คิดจะจำ"พิธานบ่นช่อชมพูยกใหญ่ แต่หญิงสาวยังคงเดินตามพี่ศรีของเธอเพื่อเรียนรู้งาน การมาทำงานของเธอครั้งนี้ บิดาและจินพจน์ไม่เคยทราบเรื่องจนกระทั่งคนใกล้ชิดเห็นช่อชมพูเดินอยู่ในบริษัทของพิธานเวลาเย็น...ช่อชมพูยืนรอรถอยู่หน้าบริษัทเธอไม่กล้าที่จะขับรถของตัวเองออกมา เพราะเป็นพนักงานใหม่เพิ่งเริ่มทำงานครั้นจะทำตัวรวยกว่าพนักงานทั่วไปก็ใช่ที่เธอจึงกระหืดกระหอบมาทำงานตั้งแต่เช้า เพราะขึ้นรถแท็กซี่มาบวกกับรถติดให้ช่อชมพูรำคาญใจ พอตกเย็นหลังเลิกงานเธอก็มองหาแท็กซี่อยู่พักใหญ่ เพราะในเวลารีบเร่งมีผู้คนใช้บริการเยอะแยะมากมายไม่มีหลุดมาหาช่อชมพูเลยสักคัน"โอ้ย...จะได้กลับบ้านไหมนี่ รอเป็นชั่วโมง

ช่อชมพูไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อของพิธานอย่างไม่รู้ตัว เธอเริ่มมีความรู้สึกว่าเคยพบเขาที่ไหนที่ไม่ใช่ที่ทำงาน ภาพที่เลือนลางตอนเมามันโผล่เข้ามาในหัวสมองแต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดีวันนี้เธอเอารถมาเอง ครั้นจะให้ปานวาดมารับก็คงจะรบกวนเพื่อนเกินไป ช่อชมพูยืนใจลอยอยู่เบื้องหน้าพิธาน ถ้าเพื่อนเธออยู่ด้วยก็คงจะดี เพราะปานวาดความจำดีและเป็นเลิศ เธออาจจะเคยเห็นผู้ชายคนนี้บ้าง อาจจะช่วยเธอนึกอะไรออกขึ้นมาบ้างก็เป็นได้ ไม่ต้องปล่อยให้เธอยืนบื้อแบบนี้"อ้าว...คุณ ไม่ได้จ้างให้มายืนเหม่อลอย พร้อมฟังคำสั่งผมยัง "พิธานอดมองร่างสวยที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ ความรู้สึกในวันนั้นมันย้ำเตือนให้เขาทำตามความรู้สึก เขาอยากจะเข้าไปกอดจูบเธอเสียด้วยซ้ำ กลัวว่าเธอจะตกใจหนีเขาไปเสียก่อน"เอาไงดีวะ จะทำยังไงดีให้ได้อยู่ใกล้ชิดเธอมากกว่านี้คิดคิดสิ พิธาน เอ่อ..ไปประชุมต่างจังหวัดไง ไม่เห็นยาก""งานอะไรคุณ ตอนนี้คุณเหม่อลอยบ้างแล้ว ว่าแต่ฉันคุณนี่"ช่อชมพูย้อนใส่พิธานมั่งช่อชมพูไม่ยอมแพ้เช่นกันเถียงพิธานต่อหน้าโดยไม่เกรงกลัว เธอก็ถือว่าตัวเองมีดีเหมือนกันไม่ยอมแพ้ถ้าจะมีคนมาใส่เธอแบบนี้"เอ...ตกลงคุณกั

ขณะที่ในห้องน้ำกำลังเพลิดเพลินกับการอาบน้ำ พิธานนอนหันหลังให้ช่อชมพู เธอกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่คิดว่าจะมีใครจับจ้องอยู่ในเงาสะท้อนกระจก พิธานแอบมองเธออยู่ทางฝั่งเงาสะท้อนกระจก ก็เห็นเรือนร่างของเธอที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็วพิธานแอบยิ้มในความลนลานของเธออย่างเอ็นดู"อืม...สวยเหมือนเดิมเหมือนเมื่อครั้งนั้นไม่มีผิด"พิธานลืมตาข้างเดียวแอบคิด เมื่อเห็นเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วก็แกล้งทำเสียงให้รู้ตัวว่าเขาตื่นแล้ว"ฮื้อ...ค่อยสดชื่นขึ้นมาหน่อย ได้พักสายตาแต่คุณผมหิวแล้วสิครับ""หิวก็ลงไปทานอาหารที่ร้านข้างล่างสิคะ แต่ดิฉันขอตัวคะ เพราะอยากพักผ่อน""ไม่ดีกว่า ผมจะสั่งมาทานกับคุณที่นี่เพราะไม่ชอบทานข้าวคนเดียวหวังว่าคุณคงจะเข้าใจนะครับ"ช่อชมพูมาถึงขั้นนี้แล้วเธอไม่อยากขัดแย้งกับเขามากนัก เดี๋ยวงานที่ออกมาจะไม่ดีเท่าไร เธอจึงยอมตามใจเขาให้ผ่านพ้นสองสามวันนี้ก่อน"ก็ได้คะเขิญตามสบาย ฉันยังไงก็ได้ง่ายๆคุณสั่งมาทานของคุณเลย"พิธานดีใจที่เธอไม่ปฏิเสธเขายกเมนูที่มีอยู่ในห้องแล้วขึ้นมาเลือกอาหารที่ต้องการ แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้คือไวท์สำหรับค่ำคืนนี้"อืม...แค่นี้ก็เรียบร้