ภรรยาคืนเดียวของท่านประธาน

เมื่อช่อชมพูขับรถออกมาจากบ้าน ทิ้งให้มารดาเผชิญความกดดันอยู่คนเดียว บางทีเธอก็สับสนและสงสัยทำไมแม่ไม่เลิกกับพ่อให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียทีนะ จะทนเพื่ออะไรกัน แต่คำถามเหล่านั้นก็อยู่ในใจเธอมาตั้งแต่เล็กแล้ว จนกระทั่งโตเป็นสาวแม่ก็ยังต้องทนพ่อเหมือนเดิมรถหรูของช่อชมพูมาจอดรั้วบ้านที่สร้างด้วยไม้ไม่หวือหวาเหมือนบ้านในเมือง โดยรอบมีแต่ต้นไม้สีเขียวเต็มไปหมด มองไปทางไหนก็สบายตา จนเธอไม่อยากละสายตาไปไหน ยังซึ่งความสบายใจมาให้เธอเป็นอย่างยิ่ง กว่าอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ๆเป็นหลายร้อยเท่านัก"ป้าบัวคะ..."เงียบ"ป้าบัว...ช่อเองคะ เปิดประตูให้หน่อยคะ"ช่อชมพูตระโกนเรียกป้าบัวแม่นมเก่าแก่ของที่บ้านที่เกษียนตัวเองออกมาจากที่บ้านของเธอเพราะต้องการพักผ่อน แต่ช่อชมพูติดป้าบัวมากเธอจึงติดสอยห้อยตามป้ามาเสมอ ยามไม่สบายใจหรือมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะๆ เพราะที่จะให้ป้าบัวทำของอร่อยให้ทานหรือพูดจาปลอบประโลมสักนิดก็ยังดีภายในบ้านของป้าบัว...ขณะนี้กำลังง่วนอยู่กับการทำขนม เพื่อที่จะไปวัดทำบุญในวันพระพรุ่งนี้ ป้าบัวขณะกำลังร่อนแป้งทำขนมอยู่ ในยินเหมือนเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน เธอจึงให้หลานชายตัวดีออกไปดูและเปิดประตูให้

"คุณหนูครับจะอยู่กี่วันครับมารอบนี้ สมจะได้ให้แม่ครัวอยู่ได้ถูก เพราะมันถามมาลุงสมเลยบอกว่าเดี๋ยวถามคุณพิก่อน"พิธานคิดว่าหลบมาอยู่ที่นี่สักสองสามคืนก็ยังดีเมื่อที่บ้านเร่งเร้าทั้งเรื่องงานและเรื่องมีครอบครัว ซึ่งตัวเขาเองไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนักเพราะโตๆกันแล้ว"อีกสองวันครับลุงสม แล้วเห็นเจ้าที่รักไหมผมปล่อยไปเมื่อกี้เงียบเลย""เดี๋ยวลุงสมดูให้ครับ ไม่ใช่มุดรั้วไปบ้านโน้นอีกนะลุงเห็นมันไปประจำ ยามคุณเผลอ"พิธานพยักหน้าให้ลุงสมไปดู เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงเอนตัวลงบนเก้าอี้ไม้กลางเก่ากลางใหม่ที่ซื้อมาพร้อมบ้านสวนหลังนี้ แล้วหลับตาลงภาพพนักงานในโรงพยาบาลกำลังเดินกันให้ขวักไขว่ กับภาพบิดาและมารดาของเขาเร่งเร้าให้มีครอบครัวกับเจ้าสาวที่หาไว้ให้ จนเขาต้องหลบมาบ้านสวนเพื่อตั้งหลัก"สงสารคุณพิเหมือนกันดูสิยามนี้จากเสือกลายเป็นแมวน้อยดีๆนี่เอง"พูดจบลุงสมก็ปล่อยให้เจ้านายนอนสงบจิตสงบใจชั่วครู่แล้วออกไปตามหาเจ้าที่รักสุนัขตัวโปรดที่เพิ่งซื้อมาไม่นาน ลุงสมจำได้ว่ามันทำให้คุณพิของเขาดีขึ้นจริงๆเสียงก๊อกแก๊กดังมาจากหน้าบ้านทำให้ป้าบัวต้องเดินออกมาดูหลังจากทำงานบ้านเสร็จแล้ว "อ้าวสม มาทำไมเปิดเข้ามา

จินพจน์ถึงตัวของช่อชมพูเร็วมาก ทิ้งให้สิโรบลวุ่นกับการสั่งเครื่องดื่มตามลำพัง ช่อชมพูซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการเลือกกระเป๋าก็หมดอารมณ์ทันทีเช่นกัน"ปานวาด...ฉันชักได้กลิ่นไม่ค่อยดีแถวนี้แล้ว อยากออกจากร้านเต็มแก่เลย กระเป๋าไว้คราวหน้าก็แล้วกัน"ปานวาดงุนงงเกิดอะไรขึ้น เมื่อเธอหันไปเจอกับจินพจน์ก็ทราบทันที เมื่อเห็นเขามายืนขนาบข้างช่อชมพูอย่างจงใจ"ฉันเลยพลอยอดได้กระเป๋าเลย เป็นเพราะนายแท้ๆเลย"ปานวาดชี้หน้าจินพจน์พลอยเกลียดไปอีกคน เมื่อเขาทำให้เธออดได้กระเป๋าไปด้วย"ดะ...เดี๋ยวน้องช่อ เห็นว่าที่คู่หมั้นแล้วจะไม่ทักทายกันหน่อยหรือ "จินพจน์ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กๆของเธอไว้จนเดินไปไหนไม่ได้ แล้วยืนอยู่ตรงนั้นให้เขาพูดคุยด้วยไม่หยุด"ปล่อย...นายจิน อย่ามาจับข้อมือฉัน"ขณะพูดก็หมุนมือออกเป็นเกลียวให้หลุดพ้นจากการจับและถอยออกไปให้ห่างจากจินพจน์ที่เมื่อกี้เขายืนจนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจรดหน้าของเธอ"อย่าดื้อสิคะ...น้องช่อ เดี๋ยวฟ้องคุณพ่อนะ"เมื่อเอ่ยถึงบิดาเธอเลยต้องชะงัก เพราะรู้ว่าต่างมีผลประโยชน์กันอยู่ทั้งสองฝ่าย "แล้วนายจะเอายังไง ถ้าไม่อยากเป็นข่าวดัง เห็นทีนายต้องเคลียร์แม่สาวนางงามคนนั้

ความดื้อรั้นเอาแต่ใจของช่อชมพูทำให้เกิดเรื่องจนได้ ปานวาดนั่งดูอยู่ห่างๆ"นาย...เป็นใครบังอาจมาเถียงเล่นลิ้นกับฉัน ฉันว่านายอยากลองดีใช่ไหม มาสิมาดวลเหล้ากันใครแพ้ จะให้ทำอะไรก็ได้"ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าในความมืดสลัวของแสงไฟพิธานก็พอดูออกว่าเธอน่ารัก สวยราวกับตุ๊กตาแต่สภาพในขณะมึนเมาตอนนี้มันทำให้เขาต้องการแกล้งเธอให้หัวเสียและเลิกเก่ง"นั่งสิ..."ช่อชมพูตาลายจนมองหน้าชายหนุ่มเป็นหลายคนในเวลาต่อมาแต่ไม่ยอมแพ้นั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างเปล่าเพราะพิธานมาคนเดียวเพื่อมาปลดปล่อยความเครียดชายหนุ่มถือว่าผู้หญิงที่มาสถานที่แบบนี้ กล้าแบบนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีนัก"เธอคงช่ำชองมากสินะ แม่สาวน้อยเดี๋ยวฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์เอง สวยเสียด้วยแม้อยู่ในความมืดก็ตาม"พิธานคิดแข่งกับเสียงเพลงที่กำลังหวานซึ้งและโรแมนติกจนไม่ได้ยินเสียงใครเป็นเสียงใคร"ชน...คุณ มากับใครเหรอ ไปต่อกับผมที่ห้องสิรับรองสนุก"สนุกในความหมายของช่อชมพู เขาคงมีเกมให้เล่นไม่มีอะไรมากกว่านี้แต่ในส่วนของพิธานเขาไม่คิดเช่นนั้น เขามองเธอเป็นผู้หญิงกลางคืนที่ออกมาหาเงินเที่ยวกินเที่ยวดื่มก็แค่นั้น"ไปสิคุณ...ฉันไม่ยอมแพ้คุณหรอก ชีวิตฉันมีเรื

บริษัทในเครือของพิธาน...ชายหนุ่มเข้างานตามปกติ ในขณะที่ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่งานบริหารเต็มไปหมด ระหว่างนั่งพักสมอง ก็มองออกไปนอกหน้าต่าง มือข้างขวาของเขาหมุนปากกาไปมาพลันใบหน้าของหญิงสาวก็ลอยเด่นขึ้นมาให้เขาคิดถึงอย่างประหลาด"เธอมาอยู่ในหัวฉันได้ยังไง ยัยขี้เมา"เขาสลัดเธอออกไปจากหัวอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นต์งานอย่างต่อเนื่องไม่เงยหน้า"พนักงานขาดเหรอ ให้ฝ่ายบุคคลรับสมัคร"ขณะคิดก็เซ็นต์อนุมัติอย่างต่อเนื่อง ในใจก็คิดถึงหญิงสาวที่เคยมีสัมพันธ์อย่างไม่ได้ตั้งใจ นี่เวลาก็ผ่านมาหลายวันแล้วเขายังคงจำเธอได้ดีไม่เคยลืมใกล้ถึงวันหมั้นของพิธานแล้ว ส่วนงานแต่งถูกเลื่อนออกไปก่อน เป็นคำขอของฝ่ายเจ้าสาวที่ขอดูใจฝ่ายชายอย่างพิธาน เธอผู้นั้นกับพิธานต่างคนต่างไปศึกษาต่อเมืองนอกเมืองนา ไม่เคยเห็นกันด้วยซ้ำไป ฝ่ายเจ้าสาวขอทำใจแค่งานหมั้นก่อน"เป็นโอกาสดีเลย เราก็ยังไม่อยากแต่งเหมือนกัน คนไม่เคยเห็นหน้ากันใครเขาอยากจะแต่งกันพ่อนะพ่อ"ขณะที่บ่น เลขาของพิธานก็เข้ามารับแฟ้มที่เซ็นต์ไว้เป็นกองแล้วทะยอยขนออกไป ชายหนุ่มไม่วายหันไปสั่งเลขาเรื่องที่มีอัตรากำลังไม่เพียงพอต่อการปฎิบัติงาน"รับพนัก