หยุดคลั่งฉันสักที의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 8

คิ้วเรียวขมวดตาลอยขาอ่อนแรงเดินขาพันกันไปมาจนสะดุดขาตัวเอง ชายหนุ่มรีบคว้าโอบประคองร่างบางไม่ให้ล้มแล้วเอนทับบดเบียดกับหน้าอกนุ่ม“เฮ้ย ออกไป!” ข้าวฟ่างตกใจพยายามดันตัวชายแปลกหน้าให้ออกห่างน้ำเสียงก็อ้อแอ้สักพักเธอก็ร่วงลงพื้นแขนขาอ่อนแรงสายตาสวยล่องลอยชายแปลกหน้ามองซ้ายมองขวาค่อย ๆ ดึงเธอขึ้นมาประคองเอวไปยังห้องพักที่แนนนี่เตรียมไว้ ชายคนนี้เป็นคนที่แนนนี่จ้างมาให้พาข้าวฟ่างไปที่ห้องนอนซึ่งจะมีลูกจ้างอีกคนจะหิ้วจักรให้ไปอยู่ในห้องเดียวกัน ชายคนนั้นประคองข้าวฟ่างเข้ามาในบ้านมีชายอีกคนกำลังหิ้วปีกจักรเข้ามาพยักพเยิดหน้าให้กันแล้วพากันประคองสองร่างที่มึนยาปลุกเซ็กซ์ไปยังห้องนอน แล้วรีบเดินออกมามองซ้ายมองขวาแยกย้ายกันไปคนละทาง คารอส ที่เล็งข้าวฟ่างไว้ตั้งแต่แรกเขาเดินตามเธอมาจนเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเลยยืนสังเกตการณ์จนพวกมันแยกย้าย คารอสเดินไปยังห้องนั้น บิดกลอนประตูเข้าไปในห้องเห็นหญิงสาวคนสวยกำลังถูกจักรเพื่อนของเขาลูบคลำหน้าอกอิ่มแล้วซุกไซ้เธอนอนยกมือปัดป่ายบ่นพึมพำในลำคอ คารอสมองเคืองไม่ยอมให้เพื่อนได้เธอก่อนเขาเลยรีบดึงเพื่อนออกห่างจากเธอแล้วประคองเพื่อนเข้าไปไว้ในห้องน้ำ ส่วนต

รถของจักรแล่นมายังชานเมืองเลี้ยวเข้ารั้วสูงของบ้านหลังใหญ่สไตล์ยุโรปที่ใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าบ้านเพราะมันคือคฤหาสน์ย่อม ๆ ที่ปล่อยรกร้าง คาดว่าน่าจะสร้างมาประมาณแปดสิบปี ทุกคนลงจากรถยืนมองความใหญ่โตแล้วเตรียมหยิบอุปกรณ์กล้องถ่ายภาพแท็บเล็ตขึ้นมาบันทึกข้อมูลแต่ละส่วนของบ้านโดยแยกกันไป ภายในตัวบ้านไม่ได้ทรุดโทรมเหมือนข้างนอกข้าวฟ่างกับต้นอ้อยเดินผ่านห้องโถงต้นอ้อยรับหน้าที่ถ่ายรูปเก็บรายละเอียดส่วนเธอเดินเข้าไปด้านในซึ่งเป็นห้องทำงานความวังเวงทำให้ข้าวฟ่างถ่ายรูปอย่างหวั่น ๆ สักพักเสียงเท้าคนกำลังเดินเข้ามาทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองตกใจ“ไฮ! เบบี๋” ชายหนุ่มลูกครึ่งหล่อร่างสูงยืนยิ้มกริ่มแววตาเป็นประกายที่ได้เจอช่างต่างกับข้าวฟ่างที่ตาโตอ้าปากค้าง“คุณ! ที่นี่เป็นที่ส่วนบุคคลคุณเข้ามาได้ยังไง หรือว่าเป็นผู้รับเหมา” ดวงตากลมโตกะพริบถี่หันมองซ้ายขวาไม่ไว้วางใจ“เป็นเจ้าของที่นี่ เป็นคนจ้างพวกคุณมาทำงาน แล้วก็เป็นคนเลือกคุณให้ทำงานนี้ด้วย” เท้าหนักก้าวเดินเข้ามาใกล้สอดสองมือในกระเป๋ากางเกงอย่างสบายใจ“คุณต้องการอะไร?” เธอเขยิบถอยห่างไปเรื่อย ๆ จนแผ่นหลังชนกับผนังห้องที่มีฝุ่นหนา คิ้ว

อาคารสำนักงานแปดเหลี่ยม แนนนี่สวมชุดรัดรูปรองเท้าส้นสูงเดินหน้ามุ่ยตรงมายังห้องทำงานของภาคีเจ้าของบริษัท เพราะเธอได้ยินจักรเล่าให้ฟังว่าทีมของป่านได้ทำงานกับคารอสนั่นเป็นสิ่งที่เธออยากทำเพื่อจะได้หาโอกาสใกล้ชิดกับคารอส แนนนี่เคาะประตูเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของภาคีที่กำลังจ้องหน้าจอตรวจงานออกแบบ“งานที่ภูเก็ตของแนนใกล้ส่งมอบแล้ว แนนต้องการงานของคุณคารอสค่ะ”“ให้ทีมอื่นเขาทำงานบ้างเถอะ”“ให้งานอื่นไปสิคะ งานนี้แนนดูแลเอง” แนนนี่กอดอกเสียงเหวี่ยงเอาแต่ใจยังไงเธอก็ต้องได้งานนี้“เจ้าของหล่อรวยเลยอยากได้เหรอ คุณแต่งงานมีผัวแล้วนะ”ภาคีชำเลืองมองรู้ทันผู้หญิงที่ใช้เต้าต่ายอย่างแนนนี่“คุณก็แต่งงานมีลูกเมียแล้วยังเอากับแนนได้เลย”“เรื่องมันนานแล้วนะ หลังจากคุณแต่งงานเราก็ไม่ทำอย่างนั้นกันอีก” ภาคีเงยมองสายตากรุ้มกริ่ม แนนนี่กระตุกยิ้มค่อย ๆ เดินนวยนาดอ้อมไปหาเขาแล้วนั่งไขว้ขาบนโต๊ะทำงานกระโปรงรัดรูปตัวสั้นถดขึ้นเห็นกางเกงชั้นในลายลูกไม้สีดำ“ถ้าได้งานนี่........ผัวก็คือเพื่อนคนหนึ่ง” เสียงหวานกระเส่าเอนกายเอามือยันโต๊ะเย้ายวน ภาคีมองเรียวขาขาวหื่นกระหายโผเข้าจูบเล็มเรียวขาด้วยความกระสัน แนนน

ภายในห้องน้ำ ข้าวฟ่างรีบร้อนถอดเสื้อผ้าอาบน้ำ ทั้งที่ยังสับสนว่าทำไมเธอต้องเป็นเบี้ยล่างให้เขาเสพสมทั้งที่เธอไม่ใช่ไซต์ไลน์ไม่ได้ขายตัวแลกเงิน แค่พลาดวันไนท์สแตนด์กับเขาแล้วก็มาถูกตามติดอย่างกับเป็นเจ้ากรรมนายเวร“สามสิบวิ!” เสียงทุ้มตะโกนเข้ามาในห้องน้ำด้วยน้ำเสียงทำให้รู้อารมณ์ว่าเขากำลังหงุดหงิด ข้าวฟ่างลนลานหยิบผ้าขนหนูพันตัวยังไม่ทันจะได้เช็ดวิ่งพรวดตัวเปียกออกมาจากห้องน้ำแต่ไม่เห็นเขาที่เตียงนอน คารอสยืนอยู่ข้างหลังมองเรือนร่างขาวมีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กปิดบัง ยิ่งเกิดอารมณ์อยากกระสันเกินควบคุม มือหนาผลักหลังบางอย่างแรง ข้าวฟ่างล้มหน้าคะมำลงบนที่นอนกายหนาโถมทับรวดเร็วจับข้อมือเรียวสองข้างถูกกดลงบนที่นอนผ้าปูลายการ์ตูนสีหวานแล้วกดหน้าซุกไซ้ต้นคอเรียวจูบพรมหื่นกระหาย ข้าวฟ่างเอียงมองเขาลากไล้สลับฟัดรุนแรงจนแสบผิวริมฝีปากหนาจูบซับหยดน้ำบนแผ่นหลังเนียน กระตุ้นให้เธอวาบหวามรู้สึกดีที่เขามีความต้องการเธออย่างบ้าคลั่ง มือเรียวกำผ้าปูขยุ้มจนยับหลับตาเผยอปากซาบซ่านกับความเร่าร้อนของคนตัวโตที่โถมทับถูไถแก่นกายแข็งขืนกับก้นงอนไปมา น้ำรักเอ่อล้นช่องแคบของกายสาวข้างฟ่างเคลิบเคลิ้มแม้รู