ตอนที่ 7 ทนไม่ไหวแล้วเบบี๋

ข้าวฟ่างจูบตอบเขาอย่างอึกอักหายใจไม่ทันเพราะลิ้นหนาทั้งกวัดหยอกสลับดูดดุนรุนแรงจนเธอเหนื่อย หน้าสวยแดงก่ำยกมือขึ้นบีบปลายจมูกเขาหายใจไม่ออก คารอสผละออกหงุดหงิดมองเคือง

“เล่นอะไร!”

“หายใจไม่ออก......” คิ้วเรียวขมวดช้อนตามองเขาแล้วหายใจแรงหน้าอกกระเพื่อมไหว  ริมฝีปากหยาเผยอหอบหายใจความกระสันเหลือบมองริมฝีปากบางแดงบวมเจ่อ

“ฝึกไว้อีกหน่อยจะหนักกว่านี้” สายตาคมเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากจะจูบซ้ำแต่ชะงักเปลี่ยนเป็นแตะริมฝีปากอุ่นแตะปากเธอแผ่วเบาเพราะสงสารปากที่บวมแดง

“น่าปล้ำฉิบ....” เขาจ้องมองหื่นกระหายเบียดกายแนบชิดอยากจับกดในห้องน้ำให้รู้แล้วรู้รอด มือน้อยดันอกเขาเบา ๆ ช้อนตามองเชิงขอร้องให้หยุด  เขาขบกรามแน่นข่มอารมณ์กระสันไม่อยากให้เธอกลัวเลยตัดใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความให้ลูกน้องขึ้นมาเคลียหน้าห้องน้ำ

    หน้าหล่อซุกไซ้สูดดมกลิ่นกายสาวจากดวงหน้าสวยและต้นคอเรียวราวหิวกระหาย จนได้ข้อความจากลูกน้องว่าทางสะดวก เขาเลยยอมผละออกเดินออกมาจากห้องน้ำตรงไปยังห้องทำงานของเจ้าของบริษัททันทีปล่อยให้ข้าวฟ่างยืนมึนงงอยู่ในห้องน้ำหัวใจเต้นแรงกับการจู่โจมไม่ทันตั้งตัวคนหล่อร้ายเอาแต่ใจ

   ภายในห้องทำงานของภาคี

   คารอสนั่งไขว่ห้างบนโซฟารับรองสีหน้าบึ้งตึงไม่พอที่ถูกขัดคำสั่ง

“ผมไม่ต้องการคนใหม่”

“ผมต้องขอโทษด้วย ที่เปลี่ยนเพราะเห็นว่าแนนเชี่ยวชาญกว่าทีมเดิม” ภาคีเสียงอ่อนเกรงใจลูกค้าที่จ่ายไม่อั้นพลางเหลือบมองแนนนี่ที่เปิดประตูเข้ามาหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ลองดูผลงานของแนนก่อนที่จะปฏิเสธดีไหมคะ” แนนนี่ฝืนยิ้มทั้งที่ขุ่นเคืองจะยื่นแท็บเล็ตให้กับคารอส

“ชัทอัพ! (หุบปาก) ” คารอสตะคอกลั่นแววตาแข็งกร้าว ทุกคนในห้องสะดุ้งอึกอัก

“ทำตามที่ผมสั่ง!” กายหนาเหยียดยืนแล้วเดินผ่านแนนนี่ออกไปจากห้องพร้อมกับลูกน้องทั้งสอง

“ผมทำตามที่ตกลงแล้วแต่ลูกค้าไม่เอาเองช่วยไม่ได้นะ” ภาคีถอนหายใจส่ายหน้าเบา ๆ แนนนี่กำมือแน่นเดินตามออกไปข้างนอก

  ระหว่างทางจากห้องของภาคีไปยังบันไดต้องผ่านโต๊ะทำงานของทีมออกแบบตกแต่งภายในที่มีแผ่นกั้นแผนกสูงเท่าหน้าอกต้นอ้อยกำลังจ้องหน้าข้าวฟ่าง

“ปากบวมด้วยกินยาเดี๋ยวนี้เลย วันหลังต้องกำชับป้าตามสั่งให้ล้างกระทะก่อนทำของกินให้แก เล่นทำเมนูกุ้งแล้วมาทำให้แกต่อแบบนี้ก็แย่สิถ้าหายใจไม่ออกตายไปใครจะรับผิดชอบ” ต้นอ้อยเสียงขุ่นโมโหแทนเพื่อนที่แพ้กุ้งแม้จะไม่กินโดยตรงแค่ภาชนะปนกันก็แพ้ปากบวมหน้าบวมคันทั้งตัวหนักเข้าก็หายใจไม่ออก

“อื้ม...” ข้าวฟ่างตอบรับสั้น ๆ ไม่กล้าบอกเพื่อนว่าวันนี้เธอไม่ได้แพ้กุ้งแต่ถูกคารอสจูบจนบวมต่างหาก เสียงฝีเท้าหนักกับกลิ่นน้ำหอมโชยมาทำให้ข้าวฟ่างรู้ตัวเหลือบมองผ่านแผ่นกั้นแผนกดูคนตัวโตเดินผ่านไปกับลูกน้อง เขาทำเพียงมองหางตาแล้วเดินจากไปอย่างเฉยชา ข้าวฟ่างหลบตาลงใจเต้นรัว แนนนี่ที่เดินตามออกมาเห็นเข้าก็หยุดชะงักจ้องมองเพื่อนตามประสบการณ์อันช่ำชองดูก็รู้ว่าข้าวฟ่างกำลังสนใจคารอสแต่คารอสไม่มีทางสนใจของจืดชืดอย่างนั้นแน่…..

  ช่วงเย็นหลังเลิกงาน

   ข้าวฟ่างขึ้นรถเมล์กลับมาที่อพาร์ทเม้นท์ในมือถือถุงหูหิ้วมีถุงแกงกับถุงข้าวอย่างละถุงให้กินพออิ่มประหยัด ร่างบางก้าวเดินขึ้นบันไดมายังห้องพักชั้นสามหยิบกุญแจมาไขล็อกกลอนประตูแล้วเปิดออกเดินเข้าไปเพียงหนึ่งก้าวก็ชะงักอ้าปากค้างเมื่อเห็นคารอสนั่งพิงหัวนอนเปลือยกายท่อนบนส่วนท่อนล่างมีผ้าห่มบังอยู่ แว้บแรกที่คิดได้คือต้องออกจากห้องไปตั้งหลักก่อนแต่พอเธอหันหลังกลับลูกน้องของเขาก็ปิดประตูใส่หน้าเธออย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักย่างกายมาทางด้านหลัง เธอยืนหายใจหอบสีหน้าเลิ่กลั่กเหงื่อตกก่อนจะถูกเขาจับหันไปเผชิญหน้ามือหนากดไหล่บางชนประตูห้อง สายตาสวยหลบมองข้างล่างไม่กล้าสบตาเห็นหน้าท้องแกร่งมีรอยสักเปลือยล้อนจ้อนแถมแก่นกายของเขาก็ยังผงาดตั้งขนาดใหญ่จนเธอประหม่า 

“ไหนว่าจะไม่คุกคามแล้วมาทำอะไรที่ห้องฉัน”

“ก่อนหน้านี้ไม่แต่ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วเบบี๋......” ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์อย่างที่เคย ดวงตากลมโตช้อนมองเผลอหวั่นไหวหากเขายิ้มแบบนี้เมื่อไหร่นั้นหมายความว่าจะโดนจูบเร่าร้อนทุกครั้ง หน้าหล่อโน้มลงเข้าใกล้ซอกคอเรียวสูดกลิ่นเหงื่อจากการเดินทางที่เป็นเอกลักษณ์อย่างหลงใหลเบียดกายเสียดสีถูไถกายสาวแก่นกายแข็งวนเวียนอยู่ตรงท้องน้อยจนเธอท้องไส้ปั่นป่วนหายใจติดขัด

“ขออาบน้ำก่อน”

“ไม่ต้อง......ผมชอบกลิ่นเหงื่อคุณ” หน้าคมเคลื่อนขึ้นมาคลอเคลียงับริมฝีปากบางมาดูดดึงอย่างโหยหา

“แต่ฉันไม่ชอบ.....เหนียวตัว” เธอค้านเสียงแข็งทำงานเหนื่อยมาทั้งวันถึงไม่ได้ชอบเขาแต่ก็ไม่อยากให้เขาเหม็นตัวเธอแล้วเก็บไปเป็นประสบการณ์แย่ ๆ ในชีวิต คารอสพ่นลมหายใจขบกรามแน่นจ้องตาแข็งราวกับจะขยี้ให้แหลกคามือ

“ให้ห้านาที ไป!” เสียงเข้มตวาดใส่หน้าสวย  ข้าวฟ่างสะดุ้งรีบวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำทันทีด้วยความตกใจ คารอสหัวเสียกระฟัดกระเฟียดกับการรอคอยซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเขาหงุดหงิดงุ่นง่านเดินวนไปมานั่งไม่ติด