Semua Bab หยุดคลั่งฉันสักที: Bab 31 - Bab 38

เสียงหวานสะอื้นน้ำตานองหน้าเงยมองขอความเมตตา ป้าปรายตามองแล้วถอนหายใจ“ถ้าไม่แต่งก็ไม่มีเงินใช้หนี้บ้านก็จะถูกยึด” อาหนุ่มเห็นป้ากำลังจะใจอ่อนเลยตะคอกใส่หลานให้รู้ถึงสถานะของครอบครัว“คารอสโอนเงินมาให้แล้วยังไม่พออีกเหรอ”“ก็เอ็งไม่กดบัตรเงินสดเอาเงินมาให้ทำทุนอาก็ต้องเอาเงินที่แฟนเอ็งให้ไปต่อทุนสิวะ!” อาหนุ่มทำโวยวายขึ้นเสียงกลบเกลื่อนความผิดตัวแล้วโทษว่าเป็นเพราะข้าวฟ่างไม่ยอมให้เงินมาต่อทุน“เงินที่เขาให้มาเหลืออยู่เท่าไหร่ ขาดอีกเท่าไหร่ถึงจะหมดหนี้ หนูจะหามาให้”“ขาดอีกเจ็ดแสนรวมดอก”“สรุปเอาเป็นเล่นหมดแล้วมีหนี้เพิ่ม” ข้าวฟ่างนิ่งอึ้งนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรงสายตาเลื่อนลอยทุกความพยายามที่หาเงินมาไร้ความหมายเมื่อครอบครัวยังคงย่ำอยู่กับที่ไม่ยอมโผล่พ้นจากโคลนตม“ผู้ใหญ่เขาหักหนี้ถือเป็นค่าสินสอดให้เอ็งแค่สองแสน ส่วนที่เหลือเอ็งก็ยังต้องหามาจ่าย”“ครอบครัวจะไม่มีที่ซุกหัวนอนเพราะการพนันก็ยังไม่เลิกเล่น คนหามันเหนื่อยนะ ขี้เยี่ยวไม่ออกก็หนูอะไรก็หนู แม่งโคตรน่าเบื่อ!” ข้าวฟ่างหน้าแดงแผดเสียงอย่างเก็บกดเหนื่อยล้ากับทุกสิ่งที่ต้อง

บนรถยนต์คันหรู“ทำไมคุณมาถึงที่นี่ไวจังคะ” ข้าวฟ่างเอนซบไหล่กว้างอย่างเหนื่อยล้าต้องการที่พักใจ“ผมตามมาตั้งแต่เมื่อวาน ก็ฟ่างชอบบอกว่าผมเป็นเจ้ากรรมนายเวรก็ต้องตามติดไปทุกที่จะห่างกันได้ไง” ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเล่าเหตุการณ์เมื่อวานว่าเขาเดินทางมาที่จังหวัดนี้แล้วเห็นที่หน้าจอว่าเธอส่งข้อความมาหาว่า “อยากให้คุณอยู่ใกล้ ๆ จัง” พอเปิดเข้าไปดูเห็นว่าข้อความถูกยกเลิกมีแต่โลเคชั่นที่แชร์มา เขากดเข้าไปในโลเคชั่นก่อนจะส่งต่อให้ลูกน้อง“ใกล้บ้านฟ่างมีโรงแรมไหม?”“โรงแรมมีแค่ในเมืองครับ จากที่แชร์มาบ้านอยู่ไม่ไกลมากห่างจากในเมืองไม่ถึงสิบกิโล” ภพนั่งเลื่อนดูหาข้อมูล“งั้นอยู่ที่นี่ก็ได้ ฟ่างไม่อยากให้เข้าไปเจอญาติ” เสียงทุ้มลากยาวงอนคนตัวเล็กที่ไม่ให้เขามาส่งแต่เขาก็แอบตามด้วยและถามข้อมูลที่อยู่จากต้นอ้อยเพราะเขาเป็นห่วงไม่อยากให้คลาดสายตาทั้งที่เธอไม่ต้องการคารอสนึกดีใจที่ดื้อด้านตามเธอมาพอตอนต้นอ้อยโทรบอกเขาเลยตามมาช่วยได้ทันไม่อย่างนั้นเมียเขาต้องกลายเป็นเมียคนอื่นแค่คิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนคร่อมอยู่บนตัวเธอก็ทำให้เขาหัวเสียจะเป็นจ

ภายในห้องนอนใหม่   ข้าวฟ่างวางศีรษะหนุนนอนบนตุ๊กตาของแม่ส่วนช่วงตัวก่ายกอดตุ๊กตาตัวใหญ่ของคารอสและมีแขนแกร่งกอดทับตัวเธอ“ตอนห่างกันคิดถึงเจ้าของตุ๊กตาเลยนอนกอดตุ๊กตาสูดกลิ่นฟ่างที่หลงเหลืออยู่ทุกคืน” เขาวางคางบนศีรษะเธอแล้วกระชับอ้อมกอด“แล้วทำไมไม่มาง้อ” ข้าวฟ่างหน้างอเห็นเขาเฉย ๆ เลยว่าเขาไม่ต้องการเธอ“ออกฤทธิ์ไปเยอะไม่รู้จะเข้าหายังไง ผมตามดูฟ่างทุกวันฝากให้จักรเอาของกินไปให้ แต่ก็ยังอยากเจอเลยเนียนไปดูงานที่คฤหาสน์พอได้อยู่ใกล้ก็อยากใกล้อีกเลยให้จักรช่วยบอกว่าถูกผมทำร้ายฟ่างจะได้มาหาเองผมไม่ได้ไปหาฟ่างก่อน”“รู้แล้วพี่จักรเล่าให้ฟังเขาบอกว่าอึดอัดที่โกหก เล่นใหญ่คนเดียวไม่พอยังไปให้คนอื่นเขาเล่นใหญ่ด้วยอีก”“ก็มันทรมานที่คิดถึง ทำอะไรก็นึกถึงตลอดฟ่างก็ใจแข็งไม่ยอมมาง้อสักที”“ฟ่างไม่ผิดนี่ คุณมีคนอื่นก่อน”“ผมไม่ได้มีคนอื่นแค่นึกสนุกว่าแนนนี่จะยั่วผู้ชายได้ถึงขั้นไหนแต่คิดน้อยลืมไปว่าฟ่างจะเสียใจ” กายหนาถอนหายใจ

“ก็ใช่ไง พวกเราโชคดีที่มีผัวเลี้ยงลูกได้” ต้นอ้อยหัวเราะร่วนพากันเดินเข้าห้องทำงาน จากนั้นก็มีพนักงานถือถาดส้มตำข้าวเหนียวน้ำตกมาเสิร์ฟให้สองสาวนั่งกินส้มตำอย่างเอร็ดอร่อย“แกเตรียมเปิดอู่ลูกอีกสองคนยัง” ต้นอ้อยเอ่ยถามเพราะรู้มาว่าคารอสต้องการลูกสี่คนเพื่อดูแลธุรกิจคนละอย่าง“ก็พร้อมแล้วนะแต่คารอสบอกว่าอีกสองสามปีค่อยท้อง”“แหนะ เขาก็อยากแซ่บกับเมียแหละ” ต้นอ้อยอมยิ้มขำสามีเพื่อน“เออ.........” ข้าวฟ่างยักคิ้วหลิ่วตากับเพื่อนเชิงรู้กัน หลายปีผ่านไป   เฟย่ากับฟายา สาวน้อยฝาแฝดคิ้วเข้มตากลมโตขนตางอนปากนิดจมูกหน่อยน่ารักน่าเอ็นดูกำลังเล่นแต่งหน้ากันคนละฝั่งโดยมีหุ่นจำเป็นนั่งหลับตาให้สองสาวน้อยแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าคมออกไปทางโหดเคราสากบนกรอบหน้าเต็มไปด้วยแป้งฝุ่นเปลือกตาสีเขียวข้างสีม่วงข้างริมฝีปากสีส้มทาเลอะขอบปากแก้มแดงเป็นตูดลิงมีติดกิ๊ฟเต็มหัวเฟย่านั่งปัดแก้มให้สีหน้าตั้งใจส่วนฟายาเลือกกิ๊ฟลายน่ารักมาติดผมแทบไม่เหลือที่ว่าง“โอ๊ะ แด๊ดด