Semua Bab หยุดคลั่งฉันสักที: Bab 11 - Bab 20

 “ส่งโลเคชั่นมา เดี๋ยวนี้!” เขาออกคำสั่งน้ำเสียงดุดันเต็มไปด้วยความโมโห ข้าวฟ่างหน้าเสียกระวนกระวายใจเหลือบมองไปทางเพื่อนอย่างลังเลกลัวว่าคารอสจะมาเจอเพื่อน ๆ แต่ถ้าไม่ส่งโลเคชั่นไปมีหวังได้เละคามือเขาแน่เลยตัดสินใจส่งโลเคชั่นให้เขาดูซึ่งที่อยู่ห่างกันแค่ซอยเดียว“แกมาช่วยกันจับ...” ต้นอ้อยส่งเสียงเรียกให้ข้าวฟ่างมาช่วยจับบันไดไม่ให้มั่น ข้าวฟ่างเดินมาจับบันไดพลางเงยมองพิ้งค์ที่กำลังไต่ลงมาใกล้ถึงพื้นแต่ข้าวฟ่างได้ยินเสียงคนเดินเหยียบหญ้าข้างหลังต้นอ้อยเลยชะเง้อดูเห็นกลุ่มผู้ชายสวมกางเกงยีนส์เสื้อยืดสี่คนกำลังเดินมาทางนี้“เฮ้ย! ทำอะไรกัน!” กลุ่มผู้ชายส่งเสียงแล้ววิ่งมาหา“ฉิบหายแล้ว! พวกทวงหนี้” พิ้งค์ตาเบิกโพลงตกใจรีบก้าวเท้าถอยลงบันไดทีละขั้นอย่างรวดเร็ว“ลงมาเร็ว ๆ” ต้นอ้อยหันมองไปข้างหลังลุ้น ๆ ยกขาขึ้นลงซอบถี่พร้อมวิ่ง“อ้อยไป!” ข้าวฟ่างเรียกต้นอ้อยที่มัวแต่หันมองข้างหลังไม่รู้ว่าพิ้งค์ลงถึงพื้นวิ่งหนีนำไปก่อนมีแต่ข้าวฟ่างที่มากระชากแขนเพื่อนให้วิ่งตาม ต้นอ้อ

“ดื้อสิกำลังได้อารมณ์ ดื้ออีก!” เสียงทุ้มแข็งกร้าวจูบพรมหนักหน่วงบีบข้อมือเรียวแน่นไม่สนว่าเธอจะเจ็บ เขารวมกุมข้อมือเรียวไว้ด้วยกันใช้มือข้างเดียวกดข้อมือเธอแล้วเคลื่อนมืออีกข้างลงปลดกระดุมกางเกงยีนของเธอพยายามจะถอดออก“อย่า อย่าทำบนรถ!” ขาเรียวดีดดิ้นทั้งถีบทั้งดันตัวหนีหน้าตาตื่นไม่อยากถูกย่ำยีบนรถที่มีลูกน้องเขานั่งอยู่ข้างหน้าสองคนแม้จะมีฉากกั้นก็เถอะ คารอสฉุนเฉียวเลือดขึ้นหน้าปล่อยมือเธอออกเปลี่ยนมาจับดึงกางเกงยีนลงอย่างทุลักทุเลรถโยกไหว ลูกน้องเหลือบมองหน้ากันขับรถไปเรื่อย ๆ หากไม่มีคำสั่งพวกเขาจะไม่หยุดรถ ด้านหลังฉากกั้นคารอสถอดกางเกงเธอออกอย่างช่ำชองถึงหัวเข่ามือหนารวบดันสองขาชนหน้าท้องเผยความอวบอิ่มทำให้เขาใจสั่น รีบรูดซิปกางเกงลงอย่างลนลานอยากสอดใส่แก่นกายฝังเข้าไว้ในกายสาว ข้าวฟ่างตื่นตระหนกรีบหาข้ออ้างให้เขาหยุดกระทำ“ถ้าคุณทำบนรถนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอฉัน!”“ยังคิดว่าตัวเองมีปัญญาหนีอีกเหรอ!” กายหนาโถมทับลากหัวแก่นกายปัดป่ายความสาวพร้อมสอดใส่“จะหนีไปนรก ยังอยากตามไปอยู่ไหมล่ะ”“คุณไม่กล้า....” คารอสหยุดชะงักจ้องตาเขม็ง“ฉันแพ้กุ้งขั้นรุนแรง แน่นหน้าอกหายใจไม่ออกถ้

“อยากกินผมเหรอ.........”“ค่ะ” เธอตอบรับเร็วอย่างใจคิด คารอสอมยิ้มชอบใจแต่ข้าวฟ่างก็นึกขึ้นได้ว่าเผลอพูดความรู้สึกให้เขารู้เลยถอยห่างหน้าตาเหลอหลาแขนแกร่งโอบเอวบางรั้งตัวเธอไว้ไม่ให้ถอยหนีกายหนาเปียกชุ่มเบียดร่างบางเสื้อเชิ้ตสีขาวชื้นน้ำเผยให้เห็นเรือนร่างภายในที่ไร้สิ่งใดมาปกปิด“ไม่ได้อยากกิน........แค่อยากขอบคุณสำหรับทุกอย่างและขอโทษที่เมื่อคืนงอแงตบหน้าคุณ.....” หน้าสวยอึกอักหลบเลี่ยงสายตามีเสน่ห์น่าหลงใหลทำให้ใจสั่นหายใจไม่ทั่วท้อง“ขอบคุณ ขอโทษ คุณพูดแบบนี้มาทั้งคืนแล้วแต่ผมไม่อยากได้เป็นคำพูด อยากได้เป็นท่า........และคุณต้องเสร็จทุกท่า.........” ใบหน้าคมคายโน้มลงเข้าใกล้หน้าสวยเงยมองรับไออุ่นจากลมหายใจเขาที่รดพวงแก้มแดงฝาดเลือดลมสูบฉีดวาบหวามเพียงได้ชิดใกล้“ทำได้เหรอ เก่งขนาดนั้นเชียว” คิ้วเรียวเลิกขึ้นเอ่ยถามยียวนตามนิสัยหวั่นไหวไปกับความหล่อกระชากใจอย่างลืมตัว คารอสกระตุกยิ้มกัดริมฝีปากหนามันเขี้ยว“ปากดีแบบนี้ไง ถึงได้อยากปล้ำนัก” ริมฝีปากหนาเคลื่อนเข้าใกล้แตะสัมผัสร

“มันเป็นค่าตอบแทน ถ้าไม่สบายใจจะเอาเงินผมให้อย่างอื่นก็ได้ฟ่างอยากได้อะไร” คารอสนิ่วหน้าเท้าเอวมองเคืองเบื่อหน่ายที่ต้องคุยเรื่องนี้เหมือนกัน“อยากมีชีวิตอิสระที่มีความสุขเหมือนเดิม”“เอากับผมไม่มีความสุขเลยเหรอ” สายตาคมจ้องมองหญิงสาวที่กำลังสวมเสื้อเชิ้ตอย่างไม่เข้าใจข้างกายเขามีแต่มีผู้หญิงเขาหามีแต่เธอที่พยายามออกห่าง“มีค่ะ.....แต่ไม่อยากถูกบังคับคอยทำตามคำสั่งคุณสักเท่าไหร่....” ข้าวฟ่างหลบตาลงแววตาสั่นไหวรู้สึกดีกับเขาก็จริงแต่ก็รู้ว่ามันไม่นานเลยไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้ให้รู้สึกผูกพันเพราะกลัวจะเจ็บที่ถูกทิ้งซ้ำรอยเดิมอย่างที่เคยเจอมาตลอด คารอสยืนมองเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะยื่นข้อเสนอใหม่ให้เธอสบายใจ“งั้นผมขอแค่สองอย่างแล้วจะไม่บังคับอีก”“ค่ะ”“ย้ายมาอยู่ที่นี่จะได้ไม่ต้องไปตาม อีกอย่างคืออย่าขาดการติดต่อต้องโทรหาและส่งข้อความว่าอยู่ไหนทำอะไรอยู่”“ก็บังคับอยู่ดี” ไหล่บางห่อลงคุยกันยังไงก็วนกลับมาที่บังคับเหมือนเดิม“ผมแ

“.....นั่นสินี่จะสองเดือนแล้ว เขายังไม่ไล่เลยอยู่ด้วยจนลืม” ข้าวฟ่างชะงักหันไปมองปฏิทินที่เปลี่ยนไปก็ยังไม่มีทีท่าเขาจะไล่เธอกลับ“เราว่าเขาชอบแกแล้วล่ะ หล่อรวยใส่ใจดีอย่างนี้แกน่าจะเป็นตัวจริง” ต้นอ้อยยิ้มร่ามีความสุขที่เพื่อนจะได้คนรักดี ๆ การกระทำของคารอสที่ผ่านเอาใจใส่ดูแลเพื่อนของเธอให้มีความสุขอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน“ไม่อยากคาดหวังอ่ะแก ใฝ่สูงมากกลัวตอนร่วงจะเจ็บหนัก” ข้าวฟ่างยิ้มเจื่อนไม่มั่นใจทุกวันนี้อะไรก็ดีแต่ก็กังวลว่าจะไม่นาน“แกคิดเยอะไปเปล่า” ต้นอ้อยลากเสียงยาวไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก ข้าวฟ่างยังไม่ทันตอบเพื่อนเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นขัดซะก่อน มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอขึ้นชื่อป้านวล“ป้าโทรมา.....”“คงไม่พ้นเรื่องเงิน” ต้นอ้อยเบะปากเล็กน้อยทางบ้านญาติของข้าวฟ่างไม่เคยจะใส่ใจดูดำดูดีอะไรข้าวฟ่างเลยมีอย่างเดียวคือโทรมาขอเงินแล้วชอบอ้างว่าเลี้ยงดูข้าวฟ่างมาตั้งแต่อายุสิบห้าทั้งที่ญาติเอาที่ดินของพ่อแม่ข้าวฟ่างไปขายได้หลายล้านแต่เลี้ยงดูหลานเหมือนเป็นลูก