All Chapters of ว่าไงครับคุณเพื่อนสนิท: Chapter 41 - Chapter 50

คุณเพื่อนสนิท 37 ห่างไกลกันเพนต์เฮาส์ชั้นสามสิบสอง“ขอบคุณนะคะคุณคีย์” หลังวางสายจากคนใจร้ายนิวเยียร์จึงกล่าวขอบคุณคนที่ช่วยทำตามแผนของพวกเธอให้สำเร็จ“เอ่อ...งานจะไม่เข้าผมใช่ไหมครับ” ความจริงแล้วเขาไม่ต้องการสร้างความร้าวฉานให้แก่ครอบครัวคนอื่นเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ถูกนายหญิงอย่างคุณน้ำตาลร้องขอความช่วยเหลือ รวมไปถึงถูกผู้เป็นนายอย่างคาร์เตอร์บังคับจึงจำต้องโกหกคนปลายสายออกไปเช่นนั้น “ผมกลัวเวรกรรมครับ”“เวรกงเวรกรรมอะไรกันคิดมากน่า คีย์ไปพักผ่อนเถอะตาลขออยู่กับเพื่อนสองคนก่อน” ลับหลังลูกน้องปลีกตัวออกไปจากห้อง หญิงสาวจึงหันมาให้ความสนใจกับเพื่อนสนิทที่มีสีหน้าคิดไม่ตกอย่างเห็นได้ชัด “แกยังกังวลเรื่องไฟอยู่เหรอ”“จะว่าอย่างนั้นก็ได้” นิวเยียร์ว่าพลางมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกผ่านกระจกบานใสมีความสูงระดับเสียดฟ้ายิ่งให้ความรู้สึกอ้างว้างมากยิ่งขึ้น ในหัวฉายภาพทับซ้อนของคนใจร้ายที่ก่อนหน้านี้วิ่งตามรถ พลางทุบกระจกร้องขอความเห็นใจจากเธอ ยอมรับว่าเกือบจะใจอ่อนยอมเปิดประตูให้เขา หากแต่ความโกรธเคืองยังมีอยู่เต็มประดาจึงตัดสินใจทำเมินแม้ว่าจะสงสารอีกฝ่ายมากก็ตามน้ำตาลที่เห็นถึงความกังวลฉายชัดผ

คุณเพื่อนสนิท 39 จากผัวกลายเป็นตัวอันตราย“พวกคุณทำอะไรกันครับ”“ช่วยด้วยค่ะ ฉันไม่รู้จักเขาเลย” จังหวะที่ไฟกำลังตกใจเธอจึงใช้โอกาสนี้จัดการแกะมือกระด้างออกจากเอว ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหลบด้านหลังชายหนุ่มผู้นั้นเพื่อขอความช่วยเหลือ“คุณไม่ต้องกลัวนะครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหันไปปลอบใจหญิงสาวที่กำลังทำการแสดงละครให้ดูน่าสงสารมากที่สุดแน่นอนว่ามันได้ผลเพราะยามผู้นั้นก็ดูเหมือนจะหลงกลหญิงสาวแสนเจ้าเล่ห์ จนคนมองอย่างไฟถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง“กลัวอะไร นั่นเมียผม”“เมีย?” เจ้าหน้าที่รักษาปลอยภัยกดคิ้วต่ำ ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเพื่อความแน่ใจ “คุณเป็นภรรยาเขาเหรอครับ”“เปล่าค่ะ ฉันโสดไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลยค่ะ คุณช่วยฉันด้วยนะคะ” น้ำเสียงสั่นเครือมาพร้อมกับใบหน้าสะสวยประกายความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็นั่นแหละใครจะไปรู้ว่าภายใต้ใบหน้าไร้เดียงสาเหล่านั้นกลับถูกซ่อนความสะใจเอาไว้อยู่เบื่องลึก“นี่คุณได้ยินชัดแล้วใช่ไหม ผู้หญิงเขาไม่ชอบก็เลิกตามตอแยได้แล้ว อีกอย่างถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดผมจะแจ้งตำรวจเรื่องที่คุณจะทำอนาจารนะครับ”“ก็นั่นเมียกู ทำอนาจารบ้า

คุณเพื่อนสนิท 41 ผู้ป่วยง้อเมีย“นิวเยียร์เป็นมึงจริง ๆ ด้วย.....”ใบหน้าอวบอิ่มค่อย ๆ หันไปตามที่มาของเสียงเมื่อครู่ ก่อนจะต้องเบิกตาโพลงเมื่อภาพเบื้องหน้าปรากฏร่างสูงในชุดผู้ป่วยนั่งอยู่บนรถเข็นไม่ไกลมากนัก“พี่นิว....”“ไคไปรอที่รถก่อนก็ได้ พี่ขอคุยกับมันสักยี่สิบนาทีแล้วเดี๋ยวตามไป”“งั้นถ้ามีอะไรพี่รีบโทรหาผมเลยนะครับ”“จ้ะ” ลับหลังชายหนุ่มปลีกตัวกลับไปรอที่รถ เธอจึงสาวเท้าเข้าไปหยุดยืนต่อหน้าคนป่วยเป็นเพราะการเจอกันครั้งก่อนค่อนข้างฉุกละหุกจึงไม่มีโอกาสได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายมากนักแตกต่างจากวันนี้ที่ได้เห็นทุกอย่างเต็ม ๆ ตา มันช่างสร้างความแปลกใจให้แก่เจ้าหล่อนอยู่ไม่น้อยเครื่องหน้าที่เคยหล่อเหลาผ่านไปไม่นานกลับไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลยสักนิด ราวกับคนปล่อยตัวปล่อยให้หนวดเคราขึ้นจนดูเหมือนโจรเข้าไปทุกที อีกทั้งชายหนุ่มยังดูซูบผอมจนแปลกตาอีกต่างหาก กระทั่งดวงตากลมโตไปสะดุดเข้ากับผ้าพันแผลช่วงฝีเท้าจึงก่อเกิดความสงสัยระคนเป็นห่วงอยู่กลาย ๆเมื่อวานที่เจอหน้ากันอีกฝ่ายยังดูปกติอยู่แท้ ๆ แล้วเหตุใดถึงได้ล้มป่วยจนเข้าโรงพยาบาลเช่นนี้ ท้ายที่สุดก็อดถามไถ่ด้วยความห่วงหาไม

คุณเพื่อนสนิท 43 พ่อช่วยแม่ได้“ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง แม่คนนี้จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้หนูเอง แม่รักหนูนะคะ”หมับ“พ่อก็รักหนูกับแม่หนูเหมือนกันค่ะ”จู่ ๆ เอวคอดกิ่วก็ถูกสวมกอดจากด้านหลัง อีกทั้งยังถูกบังคับให้ล้มตัวลงนอนตะแคงโดยมีร่างสูงของไฟซึ่งโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้กำลังนอนซ้อนหลังอยู่ในตอนนี้“ไอ้ไฟมึงมาได้ไงเนี่ย ปล่อยกูนะ!!” ร่างบางดิ้นพล่านพร้อมกับพยายามแกะมือปลาหมึกออกจากเอวไปด้วย แต่แล้วกลับต้องหยุดชะงักกะทันหัน“มึงอย่าดิ้นสินิว ถ้าลูกเป็นอะไรขึ้นมามึงจะทำยังไง” คำพูดไม่กี่คำก็สามารถทำให้คุณแม่ยอมอ่อนข้อแล้วหยุดการกระทำทั้งสิ้นลง เมื่อเห็นอีกฝ่ายแน่นิ่งเขาจึงใช้โอกาสนี้กดจมูกลงหลังคอพลางสูดดมกลิ่นหอมราวกับคนเสพติด“ปล่อยกูนะไอ้ไฟ”“ไม่ปล่อย มึงคิดจะทำอะไรมึงจะทิ้งกูเหรอ ได้กูแล้วก็ทิ้งเลยดิใจคอทำด้วยอะไรวะ”“ใครทิ้งใครกันแน่ นี่มึงพูดกับกระจกอยู่เหรอ” พอนึกไปถึงหญิงสาวที่เจอะเจออยู่ในห้องของไฟก็พลอยให้ความขุ่นเคืองเริ่มก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง พานไปถึงเครื่องหน้างดงามเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งขึ้นอยากเห็นได้ชัด“ก็บอกแล้วไงว่าเธอคือน้ำเหนือ มึงไม่เชื่อกูจริง ๆ เหรอ” ที่กล่าวมาล

คุณเพื่อนสนิท 45 เคลียร์ใจ ร้านอาหาร“ถ้ากูรู้ว่ามึงกับผู้หญิงในสต๊อกรวมหัวกันหลอกกู มึงเจอสากกะเบือแน่ไฟ” น้ำเสียงแข็งกร้าวมาพร้อมกับสายตาเกรี้ยวกราดตวัดมองคนข้างกายอย่างคาดโทษ หากอีกฝ่ายเล่นตุกติกคิดไม่ซื่อเห็นทีงานนี้ต้องมีคนหัวแตก“ถ้ากูโกหก...” ไฟเว้นวรรคประโยคไปเพียงครู่ ก่อนจะยกแขนแกร่งขึ้นพาดพนักเก้าอี้ตัวข้าง ๆ ซึ่งมีคนตัวเล็กนั่งอยู่ พลันเครื่องหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหากระทั่งใกล้ชิดกับใบหู “ถ้ากูโกหก กูให้มึงเอาสากกะเบือทุบ ค...กูเลยอะ”“มึงพูดเองนะ กูไม่ทำแค่ทุบแน่”“ทำไม? แม่จะอมมันด้วยเหรอครับ” คำพูดคำจาลามกดังขึ้นพร้อมกับปลายจมูกคมสันทำหน้าที่เคลียคลออยู่กับลำคอระหง ไม่รู้จักอายสายตาลูกค้าท่านอื่นเลยแม้แต่น้อยแต่แล้วประโยคต่อมากลับทำเอาเขาสะดุ้งเฮือกจนต้องรีบเคลื่อนมือลงกุมเป้ากางเกงเอาไว้แน่น“อมอะไรล่ะ กูจะใช้มีดสับสับสับมันทีละชิ้นทีละชิ้น แล้วก็ทอดให้มึงกินไง” ไม่เพียงแค่ว่าเปล่าเท่านั้น เรียวมือสวยยังทำท่าสับเพื่อประกอบการแสดงให้อีกฝ่ายได้เห็นภาพอย่างชัดเจน“สับเลยเหรอ เมียกูโหดจังวะ”“กูโหดยิ่งกว่านี้ ไม่เชื่อก็ลองดูได้”“ใครจะกล้าล่ะครับ มีมึงคนเดียวก็เกินพอแล