All Chapters of Gardener คนสวนชวนแซ่บ: Chapter 211 - Chapter 220

“แน่นเหลือเกินหมวยของพี่”มาร์วินเริ่มกระเด้าเบาๆ บดเน้นดุ้นเนื้อเข้ามาสุดโคนพวงสวรรค์ หมุนควงสะโพก โยกเอว ขยับเป็นจังหวะเพื่อให้เนื้อกับเนื้อเสียบแน่นเข้าด้วยกันล้ำลึก“อ๊า... ลึกมาก พี่วิน... อูย”หมวยรู้สึกได้ว่าของมาร์วินเข้ามาลึกมาก ยืนยันด้วยพวงสวรรค์ของเขาที่หดเกร็งเหมือนลูกเงาะ เบียดชิดอัดแน่นเข้ามาติดปากรูดูดรัด“ไม่ไหวแล้วค่ะ… อูย… ”เสียงเร่งเร้าของคนรักทำให้มาร์วินเริ่มกระเด้ารัว ทำเอาร่างน้อยๆ ของหมวยบิดเร่า สั่นเทิ้มตัวอ่อนตัวงอ หากก็ยังแอ่นหนอกเนินสวาทขึ้นรับแรงกระแทกกระทั้นของคนตัวใหญ่ ทวีความรุนแรงหนักหน่วงขึ้นทุกที“อูย… แน่นเหลือเกินพี่วินจ๋า”เสียงความแข็งแกร่ง เสียบแทงรัวๆ ลงในความนุ่มแน่นของรูเนื้อดั่งบลั่กๆความใหญ่ยาวของชายหนุ่มทำเอาหมวยสะดุ้งแล้วสะดุ้งอีก ริมฝีปากระริกสั่น พรูลมหายใจซี้ดซ้าดออกมาในทุกครั้งที่เขากระแทกเข้ามา“อ๊า… อ๊า… อ๊า… แน่นเหลือเกิน… พี่วินหมวยเสียว”หล่อนพริ้มตา น้ำเสียงกระเส่าสั่นปานจะขาดใจ “พี่ก็เสียว... อ่า หมวยขมิบแรงสุดๆ”มาร์วินร้องครางออกมาด้วยความพึงพอใจ“ไม่ไหวแล้ว… หมวยจะแตกแล้ว”สองมือของหญิงสาวโอบกอดลำตัวหนาของว่าที่สามีในอนาค

“ฮึ่ก... อ๊าคคคค”มาร์วินคำราม ร่างของหมวยกระตุกสั่น ก้นเกร็งสะท้าน ร่องสวาทบีบรัดรุนแรง สองมือเรียวลูบไล้แผ่นหลังเลื่อมลื่นไปด้วยกลิ่นเหงื่อกลิ่นไคลของชายหนุ่มที่ยามนี้ช่างหอมหวนรัญจวนใจ ในตอนที่เนื้อกับเนื้อยังสอดประสาน เสียบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกัน“สุดที่รักของพี่”มาร์วินโอบกอดร่างระทดระทวยของหมวยเอาไว้ในอ้อมแขน“หมวยมีความสุขที่สุด”หล่อนถึงสวรรค์อย่างรุนแรง กระซิบบอกทั้งเสียงหอบกระเส่า ดวงตาพร่าพรายไปด้วยความหยาดแววของความสุข รู้สึกได้ว่าน้ำกามของมาร์วินยังฉีดพลั่กๆ เข้ามาในตัวหล่อนไม่หยุด“พี่ก็มีความสุขครับ... ”หมวยเอื้อมมือโอบใบหน้าคมคร้ามสุดหล่อเหลาของเขาด้วยสองมือ รั้งลงมาบดริมฝีปากเข้าหากันแนบแน่นดูดดื่มอีกครั้งมาร์วินจูบไซ้ลงมาที่ซอกคอ เนินอก หมวยแอ่นสองเต้าขึ้นรับริมฝีปากของเขาที่ก้มลงดูดนมสลับไปมาทั้งสองข้าง ทั้งที่ดุ้นเอ็นยังฝังคา กระตุกเต้นอยู่ในกลีบสวาทของหล่อนที่กำลังขมิบรัด บอกรักกันและกันด้วยร่างกายที่เชื่อมประสานไว้ด้วยอวัยวะเพศ“พี่วินจ๋า… หมวยมีความสุขเหลือเกิน”หมวยยังหอบกระเส่า รู้สึกเสียวซ่านปานจะขาดใจ นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างกำยำของมาร์วิน กระทั่งหลับลงในอ้อ

กำนันสอนลูกชายอย่างคนที่ผ่านการอาบน้ำร้อนมาก่อน ทว่าเรื่องนี้… ก็มีแต่สันต์และวัลยาเท่านั้นที่รู้ว่าปัญญามัน ‘ใหญ่’ กว่าที่สันต์แนะนำ“คราวนี้ผมผิดเองครับ… โมโหจัดจนลืมตัว ด่าเมียเสียๆ หายๆ กระชากแขนจนวัลย์เจ็บ โกรธมากจนต้องพาลูกหนีผม”สันต์สำนึกผิด เสียงเครือคล้ายจะร้องไห้“ไอ้ห่า… มึงนี่มันก็ร้ายเหลือเกิน มึงเป็นผู้ชายประเภทไหนกันวะ ผู้ชายที่ด่าเมีย… กล้าทำร้ายผู้หญิงเขาเรียกว่าหน้าตัวเมียโว้ย”กำนันทองด่าอย่างไม่ไว้หน้า สันต์นิ่งไม่เถียง รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนตรง… เป็นคนจริง… ไม่เคยนิ่งเฉยกับอะไรที่เห็นว่าไม่ถูกต้องคุยกันต่อมาอีกครู่สั้นๆ สันต์ก็กดวางสาย บอกไว้ว่าจะโทรไปถามที่บ้านพ่อแม่ของวัลยาที่เชียงใหม่ “หนูวัลย์… ไอ้สันต์มันบอกว่าจะโทรไปตามหนูที่บ้านเชียงใหม่”กำนันทองรีบบอกกับลูกสะใภ้“ไม่ต้องห่วงค่ะพ่อทอง.. หนูบอกแม่ไว้แล้วว่าให้หลอกว่าหนูอยู่ที่นั่น”จริงอย่างที่วัลยาคาดเดาเอาไว้ พอวางสายจากกำนันทองผู้เป็นบิดา สันต์ก็โทรไปเชียงใหม่ แต่นางยุพาแม่ของวัลยาก็แกล้งโกหกไปตามแผน สันต์บอกว่าวันเสาร์ที่จะถึงนี้จะไปรับลูกเมียกลับบ้าน แต่แม่ของวัลยาก็บอกตามที่ลูกสาวสั่งเอาไว้ว่ายั

กำนันทองหันมาตอบ วัลยารีบห้าม“โถ… ไม่ต้องหรอกค่ะ นอนห้องเดียวกันก็ได้ค่ะ… หนูกับลูกก็ตัวเล็กๆ นอนเตียงเดียวกันก็ได้จ้ะ แล้วหนูก็คงอยู่ไม่กี่วัน บางทีอาจจะไม่ถึงอาทิตย์ ไม่ต้องเสียเวลาจัดห้องให้ใหม่หรอกนะคะ รบกวนพ่อทองเปล่าๆ”คำพูดที่ได้ยิน ยิ่งทำให้พ่อผัวใจเต้นแรง...“แต่ว่า… ผู้หญิงกับผู้ชาย…นอนห้องเดียวกันสองต่อสองคงไม่เหมาะมั้ง”พ่อผัวกล่าว...“ใครว่าสองต่อสองล่ะจ๊ะ… นี่ไง… พ่อทองลืมหรือจ๊ะว่ายังมีอีกคน”วัลยาชี้มายังลูกน้อยที่หล่อนอุ้มไว้แนบอก...“มันก็จริง… แต่… ”ไม่ทันที่กำนันทองจะพูดจบ สะใภ้แม่ลูกอ่อนก็ตัดบทด้วยการอุ้มลูกเดินนำเข้ามาในบ้านบ้านของกำนันทองแม้จะเป็นเพียงเรือนไม้หลังย่อม แต่ก็สะอาดสะอ้านน่าอยู่อาศัย...“บ้านน่าอยู่จังค่ะพ่อทอง… ”หญิงสาวชม หลังจากเดินเข้าไปดูในห้องนอนที่มีทั้งฟูกทั้งเตียง ค่อยๆ วางร่างน้อยๆ ของลูกชายไว้ในมุ้งที่มีฟูกปูไว้กับพื้น ลูกชายของหล่อนกำลังหลับสนิท.....“มันคงไม่สะดวกสบายเหมือนบ้านที่กรุงเทพฯ ของหนู”กำนันทองกล่าว“แบบนี้ก็ได้อารมณ์นะคะ… ได้บรรยากาศดีค่ะ นอนมุ้งก็ได้ความรู้สึกไปอีกแบบ”วัลยามองมุ้งสี่สาย คลุมครอบฟูกปูนอนวางชิดผน

“พ่อของพ่ออาศัยอยู่ที่กระท่อมหลังนั้น… หนูคงต้องเรียกปู่… เรียกว่าปู่ ‘เพชร’ ก็แล้วกัน”“ค่ะ… แล้วตอนนี้ปู่เพชรพ่อของพ่อทองอายุเท่าไรแล้วคะ”หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้“ปีนี้ก็ย่างหกสิบห้าแล้ว… แต่ยังแข็งแรงมาก ปู่เพชรเก่งเรื่องสมุนไพร และเป็นหมอนวดแผนโบราณ เก่งเรื่องการนวดถึงขั้นเคยเป็นครูสอนการ”กำนันทองกล่าว วัลยาหายสงสัยแล้วว่าเรือนเล็กๆ ที่ปลูกต้นไม้สีเขียวจนรอบ ตั้งอยู่หลังกระท่อมริมบึง ที่แท้ก็คือสถานที่ปลูกสมุนไพรของปู่เพชร“ดีจัง… แล้วทุกวันนี้ปู่เพชรยังนวดอยู่ไหมจ๊ะ”วัลยาอยากรู้“นวดจ้ะ… ปู่เพชรมีลูกค้าประจำแวะเวียนมาให้นวดบ่อยๆ… แกจะรับเฉพาะลูกค้าประจำ”กำนันทองเน้นคำว่า ‘ลูกค้าประจำ’ “ดีจังค่ะ… อาชีพหมอนวดถือว่าได้ออกกำลังกายไปในตัวนะจ๊ะ ได้ออกแรงทุกวันกล้ามเนื้อก็จะแข็งแรงไปด้วย ปู่เพชรนี่เก่งจังนะจ๊ะ”วัลยากล่าวชมคนที่หล่อนยังไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ“ใช่… พ่อก็ว่าอย่างนั้นแหละ ปู่เพชรเป็นคนที่มีอะไรหลายๆ อย่างน่าสนใจ“ว้าว… จริงหรือคะ… แบบนี้ไม่ธรรมดาเลยนะคะ”“พ่อก็ว่างั้นแหละ… ”“ไว้พรุ่งนี้หนูจะแวะไปทักทายปู่เพชรนะจ๊ะ”กำนันทองชะงักกับประโยคที่ได้ยิน“เอ่อ… ถ้าไม่จำเ