All Chapters of โยคะ ยั่วรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ชายหนุ่มแหวกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นปทุมถันกลมสวย เอเนร่ามีหน้าอกที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ทรวงอกอิ่มคล้ายรูปหยดน้ำและมีขนาดใหญ่จนล้นมือ เขาใช้สายตาคมชื่นชมมันและมือหนาสัมผัสความนุ่มเนียนของมัน"จะมองอีกนานไหม" เอเนร่าร้องแหวถามเมื่อบรู๊คลินเอาแต่มองและจับ ๆ ลูบ ๆ มันอยู่นาน"โธ่…ก็มันสวยจนน่ามอง คุณสวยไปทั้งตัวเลยนะเอเนร่าผมโชคดีที่สุดเลย" บรู๊คลินเอ่ยชมจนหญิงสาวรู้สึกอายม้วน ผู้ชายคนอื่นชมยังไม่รู้สึกขัดเขินเท่าคนนี้มาก่อนริมฝีปากบางก้มดูดงับปลายถันจนร่างเพรียวสะท้านสั่นไหว ทำไมวันนี้เธอถึงรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าที่เคยได้ถึงเพียงนี้ เอเนร่าห่อไหล่เข้าเหมือนว่าอากาศรอบกายหนาวเย็นทั้งที่เครื่องปรับอากาศมีอุณหภูมิเพียงยี่สิบห้าองศาเซลเซียสเท่านั้นเอง จมูกโด่งเลื่อนผ่านไต่ลงมาเรื่อย ๆ จากปทุมถันลงมาถึงสะดือบุ๋มหน้าท้องกระเพื่อมขึ้นลง มุมปากยกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู ปลายนิ้วเรียวปัดผ่านเส้นไหมดำเงาที่ถูกตัดแต่งเป็นรูปสามเหลี่ยมลงไปหากลีบอวบอูม"อื้อ…" เอเนร่าครางเสียงสั่นเมื่อเขาสัมผัสเม็ดเกสรสีแดงด้านใน และต้องผวาเฮือกเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวแทงแหย่เข้าไปในซอกหลืบซึ่งหยาดเยิ้มชุ่

"บ้างั้นเหรอ…. แค่อยากรักเมียเนี่ยนะบ้า นาน ๆ ได้อยู่กับเมียสักทีขอชื่นใจหน่อยสิ ผมอุตส่าห์ให้เวลาคุณอ่านหนังสือตั้งสี่ชั่วโมงแน่ะ” บรู๊คลินขโมยหอมแก้มทั้งสองข้างฟอดใหญ่ แถมยังยิ้มยิงฟันขาวให้เมียสุดที่รักอีกด้วย"อย่ามายุ่งกับฉันอีก ถ้าไม่อยากให้เรื่องแดงขึ้นมา ทั้งเอาผู้หญิงของเพื่อนทั้งเอาลูกสาวเพื่อน คุณอานี่ชั่วได้ใจเลยค่ะ หากรู้ถึงหูพ่อเข้าจะเป็นไงไม่อยากจะคิดเลย""และกรุณาลุกออกไปจากตัวฉันได้แล้ว ฉันรู้สึกเกลียดและขยะแขยงมากที่ใช้ผู้ชายร่วมกับผู้หญิงคนนั้น" เอเนร่าผลักอกแกร่งอย่างแรงจนเขาเซหงายหลัง โชคดีที่ไม่ตกเตียง เธอลุกขึ้นยืนปัดเนื้อปัดตัวเหมือนกับว่ามันเปรอะเปื้อนสกปรกจนทำให้บรู๊คลินรู้สึกแย่"ผมเสียใจที่ทำให้คุณรู้สึกแย่แบบนี้ ผมขอโทษ" ในเมื่อเอเนร่าแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการและเธอรังเกียจเขามาก จึงทำให้เขาไม่สามารถหน้าด้านทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เขาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงเลือดนกขึ้นมาและนำมันไปวางไว้ที่เตียงนอนของหญิงสาว เธอมองสิ่งนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่ควรพูดจารุนแรงทำลายจิตใจเขาแบบนี้ เอเนร่าอยากจะรั้งเขาไว้แต่ด้วยศักด

"แม่ต้องกลับแล้วนะ ลูกต้องดูแลตัวเองนะ นี่เป็นที่อยู่และเบอร์ติดต่อของแม่เผื่อลูกกับพ่ออยากไปเที่ยวพักผ่อนที่อเมริกา""ขอบคุณค่ะแม่ หนูจะไปแน่นอน""ผมคงคิดถึงพี่แย่เลย เอเนร่าพี่สาวคนสวยของเรา" แอนดริวพูดขึ้น น้องชายต่างพ่อของเธอคนนี้ก็หล่อไม่เบา แม้สำเนียงภาษาไทยจะยังไม่แข็งแรงแต่แอนดริวและเฮนดิสันก็พยายามที่จะสื่อสารกับพี่สาว ทำให้เอเนร่ายิ้มและอ้าแขนเพื่อสวมกอดน้องชายทั้งสองคน"กูดลักนะ พี่จะคิดถึงพวกเธอน้องชายของพี่""ขอบคุณมากนะครับอดัมที่พาอริสกลับมาหาเอเนร่า" วินกล่าวขอบคุณสามีใหม่ของอดีตคนรักจากใจจริง เขายังรักและคิดถึงอริสเสมอ"ยินดีครับ"เอเนร่าขึ้นมหาวิทยาลัยปีสามแล้ว ก็เหลืออีกเพียงปีเศษเท่านั้นที่เธอจะสำเร็จการศึกษา แต่ทว่าเมื่อสี่เดือนก่อนบรู๊คลินบอกกับวินว่าเขาไปเยี่ยมครอบครัวที่อเมริกาจนมาถึงตอนนี้หญิงสาวยังไม่ได้รับข่าวคราวของเขาเลย เธอคิดถึงเขาแต่ยังปากแข็ง ความลับก็ยังเป็นความลับต่อไป จนกระทั่งเย็นวันนี้เอเนร่ากลับบ้านแล้วพบกับเขา บรู๊คลินเปลี่ยนไปมาก เขาหล่อและดูดีขึ้นกว่าเมื่อสี่เดือนก่อนมาก ชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมคายอยู่ในชุดสูทเต็มตัว กำลังนั่งทอดสายตาม

"เอ้า! ฉันว่าแล้ว….. ว่าแกต้องลืม" กุ๊บกิ๊บลากเสียงยาว ทำไมนะซื้อหวยถึงไม่ถูกแบบนี้"เดี๋ยวฉันส่งไฟล์ให้ แต่แกต้องไปหาเพิ่มนะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าเราสองคนลอกกันมา""น่ารักที่สุด แค่ก๊อปวาง ๆ ฉันถนัด" พอขึ้นมหาวิทยาลัยแล้วการบ้านส่วนใหญ่ที่ได้รับ มักเป็นงานกลุ่มหรือรายงานที่ต้องไปค้นคว้าหาจากอินเทอร์เน็ต น้อยชิ้นงานที่ต้องหาในตำราเรียน สองคนนัดแนะกับเพื่อนผู้หญิงอีกกลุ่มว่าจะไปนั่งเชียร์นักบาสเกตบอลของคณะ ซึ่งเป็นรุ่นพี่ปีสี่นั่นเอง เหตุผลหลักที่พวกเธอเหล่านี้อยากมามีส่วนร่วมในการดูการแข่งขันคือ มาดูนักกีฬาหล่อ ๆ และนักบาสส่วนใหญ่ผิวขาวจั๊วะ จากสี่โมงเย็นลากยาวมาจนถึงหกโมงเย็น เป็นเรื่องน่ายินดีเมื่อทีมบาสเกตบอลของคณะชนะทีมคู่แข่ง กุ๊บกิ๊บรีบลากแขนเพื่อนรักเพื่อไปดักรอขอถ่ายรูปกับรุ่นพี่ที่ตัวเองชื่นชอบ การกระทำของทั้งสองคนอยู่ในสายตาของบรู๊คลินที่นั่งรออยู่บรู๊คลินตัดสินใจไปดักเจอเอเนร่าที่ตึกคณะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นการสุ่มไปเจอเพราะเขาไม่รู้ตารางของเอเนร่าเหมือนครั้งก่อน เขาเกือบถอดใจเดินกลับไปที่รถยนต์ของตนเองแล้วแต่เสียงเฮลั่นดังมาจากยิม ซึ่งอยู่ด้านหลังของต

"ไม่คุย! อย่าเข้ามานะ""ต้องคุย! และที่สำคัญคุณต้องถูกทำโทษที่ยังไปยุ่งกับไอ้ไมค์""เกี่ยวอะไร" เอเนร่าหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขา"คิดถึงผมไหม" บรู๊คลินไม่ตอบ แต่ถามกลับ ปลายนิ้วยกขึ้นมาเกลี่ยกรอบหน้าจับปอยผมไปทัดหูให้อย่างอ่อนโยน เอเนร่าเหลือบสายตามองมือใหญ่ ลมหายใจแทบสะดุด เขากำลังยั่วเธอ ‘มีสติเอเนร่า อย่าหลงกลเขาเด็ดขาด’ ใบหน้าของบรู๊คลินขยับเข้ามาชิด จมูกโด่งชนแก้มอย่างไม่ตั้งใจ(หรือเปล่า) เขาไล่วนปลายจมูกเป็นวงกลมที่แก้มเนียน"แต่ผมคิดถึงที่สุดเลยนะ ไปอเมริกาตั้งสามเดือนมาอยู่ที่นี่อีกเดือน คิดว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง…รู้ไหม ว่า….มันช่วยไม่ได้เลย" บรู๊คลินเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง ใบหน้าของเขาและเธออยู่ใกล้กันเพียงฝ่ามือกั้น นั่นทำให้เธอกลั้นลมหายใจเอาไว้และไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรออกไป"เพราะว่าทนคิดถึงคุณไม่ไหว และไม่อยากให้อะไรมันค้างคาจึงโทร.ตามพ่อกับน้องชายมา ผมอยากแต่งงานกับคุณจริง ๆ นะ" นี่คือการขอแต่งงานใช่ไหม เขากำลังขอเธอแต่งงานอยู่งั้นเหรอ แต่การแต่งงานมันต้องมีความรักต่อกันสิ เขารักเธอไหม เอเนร่าเกิดความลังเลเพราะตลอดเวลาที่รู้จักบรู๊คลินเธอไม่เคยได้ยินคำ