Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 49

บทที่ 11 เชลยคนงาม                  ข่าวการจับกุมตัวรองแม่ทัพหยางเกาแห่งแคว้นเอี้ยนสะพัดไปทั่วทุกสนามรบ สร้างแรงสั่นสะเทือนใหญ่หลวงที่ยากจะรับได้ หลี่อ๋องทรงบัญชาการทัพหลัก เผชิญศึกกับองค์ชายใหญ่เอี้ยนเซิน ทรงนึกแปลกพระทัยที่จู่ๆ ทหารแคว้นเอี้ยนก็ทวีความดุร้ายขึ้นหลายเท่าจนพระองค์ต้องเป็นฝ่ายถอยร่น  แม่ทัพสั้งกู่ซึ่งรุกไล่องค์ชายสามเอี้ยนซื่อจิ้นมาโดยตลอด กลับถูกไล่ถล่มกลับไม่ต่างกัน ส่วนแม่ทัพหยวนซื่อแห่งแคว้นเหลียนถูกสังหารใต้คมดาบขององค์ชายเอี้ยนซ่านฉีไปแล้ว                กระแสสงครามพลิกผันไปแบบฉับพลันจนน่าตกใจ หลี่อ๋องยังทรงหาเหตุผลอธิบายเรื่องนี้ไม่ได้ แต่หลี่เซวียนหลงรู้ และเขาถอนตัวออกจากสนามรบทันทีที่ได้เฉินเถาฮวาอยู่ในกำมือภายในค่ายขององค์ชายแห่งแคว้นหลี่ท่ามกลางพายุหิมะอันหนาวยะเยือก มีการแจกจ่ายเนื้อย่างและเหล้าให้ทหารทุกคนเพื่อ

โอย... หอมเขาแตะนิ้วหัวแม่โป้งบนเรียวปากหยักงามของนาง แล้วประทับจุมพิตลงไปอีก ตอนกำลังหลับแบบนี้ดูน่ารักจนอยากฟัดทั้งวัน แต่พอตื่นแล้วอย่าให้พูดเลย มีอิสตรีนางใดบ้างที่กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ กล้าบุกเข้ามาในสนามรบตั้งแต่เล็กยันโต ร้ายกาจขึ้นทุกที“อือ... อย่ายุ่ง จะนอน” เฉินเถาฮวาดิ้นหนี มือไม้ขยับสะเปะสะปะ ฟาดใส่หน้าชายหนุ่มไปเต็มๆ หนึ่งทีเฮ้อ... หยางเกาหนอหยางเกา หมาป่าตัวนี้จะขย้ำกินไม่ให้เหลือเลยชายหนุ่มกระดกยาอีกรอบ ใช้ฝ่ามือประคองแก้มนวลไว้แล้วจรดป้อนให้อีกครั้ง ยาแก้ไข้ขมแสนขมเพียงใด แต่เขากลับรู้ว่าหวานล้ำดุจมธุรส ลมหายใจอบอุ่นของนางผสานเป็นหนึ่งเดียวกับเขาเช่นเดียวกับริมฝีปากที่ประกบติดกันแน่น... ร้อนระอุ... ครอบครอง... และอ่อนนุ่มกว่าจะได้กอดได้จูบอย่างนี้ เขาต้องเหนื่อยเลือดตาแทบกระเด็น ต้องผ่านวันเวลาเสี่ยงตายมานานแสนนานกว่าสิบปี แต่ผลลัพธ์ที่ได้ช่างคุ้มค่าดังคำโบราณที่ว่า เขาถล่มดินทลายไร้คนเห็น แม้ซ่อนหลบยังพบได้... ในที่สุดเขาก็ได้พบนาง ได้กอดสมใจ“ช้าๆ ไม่ต้องรีบร้อน กลืนยาลงไปนะ คนดี...”“

“ฮวาเอ๋อร์... เจ้าจะไม่เรียกชื่อข้าหน่อยหรือ”“ซะ...หลี่เซวียนหลง...”“ไม่ใช่ ข้าเปลี่ยนชื่อแล้วนะ ชื่อใหม่นี้ข้าให้เจ้าเรียกได้ผู้เดียว”นางอึกอักอยู่แทบริมฝีปากของเขา ก่อนจะร้องออกมาเบาๆ และสะดุ้งไหล่ไหวตามแต่ปลายนิ้วของชายหนุ่มจะพร่างพรม ชั่วชีวิตของเขาไม่เคยสะทกสะท้านต่อศาสตราวุธใดๆ แต่เสียงหวานๆ ของเจ้าฮวาเอ๋อร์กลับทำให้เขาสะดุ้งเหมือนถูกแส้เพลิงฟาดใส่ ร่างกายเครียดจัดราวกับกำลังจะแตกดับในเวลาอันใกล้นี้แล้ว“ยังจำคำพูดของข้าเมื่อสิบปีก่อนได้หรือไม่” ชายหนุ่มเกลี่ยปอยผมเงางามให้พ้นวงหน้าสวย “มีเรื่องเดียวที่ข้าเสียใจก็คือ วันนั้นข้าไม่น่ายอมคืนเจ้าให้เอี้ยนซ่านฉีเลย”ชื่อของพี่ชายทำให้นางได้สติ เฉินเถาฮวาผลักเขาออกไปได้สำเร็จ เรียกว่าถีบกระเด็นจนร่างสูงใหญ่หล่นตุบจากฟูกขนสัตว์เลยก็ว่าได้ นางอยากจะชี้หน้าด่า แต่ว่าเอาแต่หอบกระชั้น ร้อนวูบวาบไปหมดทั้งตัว ไอ้คนโรคจิต“ถ้า... ถ้าท่านกล้ารังแกข้าอีกล่ะก็... ก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก”ร่างบอบบางจะขยับตัวลุกขึ้นก็ต้องนิ่ว

“เชิญขึ้นม้าได้แล้ว นอกเสียจากว่าเจ้าต้องการให้ข้าอุ้ม”“ไม่ต้อง ข้าเดินเองได้เพคะ”“เชิญองค์หญิงเสด็จ”หลี่เซวียนหลงกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม ดวงตาของเจ้าฮวาเอ๋อร์งดงามเสมอแม้ว่านางมักจะทำสีหน้าบึ้งตึงก็ตาม และพวงแก้มที่เริ่มซับแดงระเรื่อขึ้นก็ทำให้ดวงตาของเขาเจิดจ้าขึ้นเช่นกัน บุรุษหนุ่มถอยไปอย่างไว้เชิงและผายมือเชิญร่างน้อยให้เดินนำไปก่อน แต่พอเฉินเถาฮวาสอดเท้าเข้าโกลนม้า เหวี่ยงขาไปได้ครึ่งทาง ถึงได้รู้ตัวว่าเขายืนอยู่ที่เดิมและมองสะโพกของนางอยู่คนต่ำช้า! ร่างบอบบางกระแทกตัวลงนั่งบนอานม้าอย่างขัดเคือง ส่วนเขากลั้วหัวเราะอยู่ด้านล่างและทำท่าจะเหวี่ยงตัวขึ้นม้าบ้าง“เอ๊ะ! ท่านไปขึ้นม้าตัวอื่นสิเพคะ”“ไม่ได้ ม้าไม่พอ”เชื่อก็โง่แล้ว เฉินเถาฮวาถีบใส่ไม่ยั้งเพื่อกันไม่ให้เขาขึ้นม้า แต่คนผี! เขานอกจากจะไม่หลบแล้ว ยังคว้าข้อเท้าเล็กๆ ของนางแล้วลูบสูงขึ้นไปตามเรียวน่องจนนางขนลุกอีกต่างหาก “ถ้าเจ้าดื้อกับข้าอีกครั้งเดียว”“แล้วจะทำไม?!”“ข้าจะ

บทที่ 13 ประกาศิตเบื้องบน                  ช่วงฟ้าสาง แสงอรุณอ่อนโยนลอดผ่านมวลเมฆหนาทึบ ก่อนจะกลืนแสงกลับไป จู้จื่อก้าวออกมาจากกระโจมของตนเองอย่างเนิบช้า ขยับสันกรามไปมาแต่ทำไม่ค่อยได้เพราะเจ็บ หางคิ้วแตก ปวดตุบๆ จนซี้ดปาก เป็นจังหวะเดียวกันกับองค์ชายรูปงามที่ก้าวออกมาในสภาพคล้ายๆ กันทั้งคู่มองหน้ามองตาอีกฝ่ายแล้วยกนิ้วโป้งให้กัน                “โดนอะไรมาบ้างล่ะ หมูป่าบุกรึไงวะ”                “แค่นอนดิ้นไปแตะสะโพก ก็เลยโดนลูกถีบสาม หมัดสี่ เล็บจิกและคำด่าอีกนับไม่ถ้วนพ่ะย่ะค่ะ ต้องจับมัดไม่งั้นไม่ได้นอน”                “ฮึๆ ไอ้กระจอก” หลี