All Chapters of ชายามังกร : Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 14 ทรมาน  เมื่อหลี่เซวียนหลงกลับเข้ามาอีกครั้ง หิมะเกาะพราวเต็มตัว เด็กรับใช้กำลังนั่งสัปหงกจึงงัวเงียตื่น รีบยกเก้าอี้ บิดผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนและหาเสื้อผ้าแห้งให้องค์ชายผลัดเปลี่ยน เมื่อร่างสูงใหญ่เช็ดหน้าเช็ดตาและกลั้วคอด้วยใบชาเสร็จ เด็กรับใช้ก็ยื่นเหล้าซึ่งอุ่นร้อนให้ถึงมือทันที แต่เขาปฏิเสธ“นางหายไปไหน?!”“เอ่อ...” เด็กรับใช้หวาดกลัวจนไม่กล้าพูด ไม่ใช่กลัวชายผู้นัยน์ตาดุจเหยี่ยวที่กำลังขยุ้มคอเสื้อตน แต่หวาดกลัวพระเดชของหลี่อ๋องจนตัวสั่น ชายหนุ่มจึงเหวี่ยงตัวเด็กรับใช้ทิ้งไปและก้าวออกจากที่พักของตนเองด้วยสีหน้าตึงเครียด หมู่เมฆหนาทึบเหนือศีรษะบอกให้รู้ว่าอีกไม่นานจะมีพายุหิมะตกหนัก เขายืนตระหง่านท่ามกลางค่ายทหารซึ่งเต็มไปด้วยความอ่อนล้าจากการเดินทางไกล ไม่มีใครสักคนกล้าเอ่ยถึงเชลยผู้สูงศักดิ์เสียงสัญญาณเคลื่อนทัพดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าหมดเวลาพักแล้ว“เราจะต้องไปถึงเชิงเขาไท่ซานก่อนมืด ลุกขึ้น!”เสียงนายกองร้อ

บทที่ 15 ลึกลงไปภายในใจ  กองทัพหลี่หยุดพักหลบพายุหิมะที่วัดร้างซึ่งเสียหายจากภัยสงคราม ที่นี่มีแต่ซากปรักหักพัง ต้นไม้รกๆ และหลังคาอารามที่ทะลุโหว่จนหิมะโปรยปรายลงมาเบาบาง ยามนี้ฟ้ามืดลงแล้ว เสียงลมด้านนอกดังขึ้นอีก ส่งเสียงหวือๆ วู้ๆ ราวกับเสียงสะอื้นรำพันร่างสูงใหญ่กระดกเหล้าดื่มอย่างลวกๆ เอนกายโดยไม่เปลี่ยนชุดและไม่จุดตะเกียง ในมือมีขลุ่ยหยกเลาหนึ่งหมุนไปหมุนมา ครุ่นคิด คิ้วคมดุจกระบี่ขมวดมุ่นก่อนจะยกขลุ่ยหยกขึ้นจดริมฝีปาก เป่าเสียงดังกังวานแล้วลดเสียงลงต่ำอย่างฉับพลัน ฟังแล้วเศร้าวังเวง พายุยิ่งพัดแรงจนน่าโมโหดี! ขอให้พายุหิมะแช่แข็งสตรีเลือดเย็นผู้นั้นไปซะ ขอให้นางหนาวเหน็บดังเช่นที่เขากำลังเผชิญอยู่เสียบ้าง!หลี่เซวียนหลงส่งเสียงคำรามลอดไรฟันครั้งแล้วครั้งเล่า พอนึกถึงสภาพเจ้าฮวาเอ๋อร์ซุกตัวในกรงท่ามกลางหิมะ ลำคอของเขาก็ตึงแน่นหายใจไม่ออก ในที่สุดก็ตัดสินใจหยิบเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกขึ้นมา หอบกระถางอุ่นมือไปด้วยก่อนจะเดินดิ่งไปที่หน้าประตู แต่พอจะผลักประตูออกไป เขากลับหยุดนิ่งแล

“พาข้ากลับไปชายแดน ได้โปรด... ไม่อย่างนั้นก็ฆ่าข้าเสีย”“อย่าปากเก่งนัก... ถึงข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่ข้าก็สามารถทำให้เจ้าพูดไม่ออกได้เหมือนกัน” นิ้วแกร่งเกลี่ยเรียวปากบางก่อนจะแตะพวงแก้มสวยด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดา เฉินเถาฮวาสะบัดหน้า แต่มืออุ่นจัดที่จับคางสวยๆ ไว้ยังคงตรึงแน่นอยู่เช่นนั้น เขาเชยปลายคางของนางขึ้น ก่อนจะก้มลงมาพึมพำแนบชิดติดริมฝีปาก“ในเมื่อเจ้าภูมิใจในฐานะเชลยสงครามนัก ข้าก็จะไม่ขัดขวาง”ม้าของเขามาหยุดที่ท้ายแถวของกองทัพเรือนหมื่น ที่นั่นเป็นจุดที่น่าสังเวชและหดหู่ที่สุด เพราะคนที่บาดเจ็บ คนที่อ่อนแอจนขาดใจตายระหว่างเดินทาง พวกเขาจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังกลายเป็นเหยื่อนกกา หลี่เซวียนหลงเหวี่ยงขาตนเองลงจากหลังม้า จงใจกระแทกเท้าดังโครม พลทหารแก่ชราสองสามคนที่กำลังช่วยขุดหลุมฝังศพต่างตกใจ คุกเข่าลงงกเงิ่น“พวกเจ้าจงฟัง!”เขาประกาศเสียงขุ่น จู้จื่อซึ่งหิ้วเอวซูเจี้ยนตามหลังองค์ชายผู้โกรธเกรี้ยวมาตลอดทาง เขายังส่ายหน้า “นางคือองค์หญิงหย่งอานแห่งแคว้นเอี้ยน นางยินดีที่จะทำตัวให้เป็นประโยชน์

ไออุ่นที่ถ่ายทอดผ่านผิวกายร้อนระอุทำให้ร่างบอบบางรู้แค่ว่าที่นี่ไม่ใช่กองฟางแห้งที่ใช้ซุกหัวนอนสมัยเป็นเด็กเร่ร่อน กองฟางนี้นุ่มนิ่ม ปูผ้าหนารองไว้หลายชั้นจนนุ่มสบาย ตรงข้ามกับเจ้าของร่างกายบึกบึนที่ทั้งร้อนระอุและแข็งแกร่งราวกับท่อนเหล็ก สองแก้มใสร้อนวาบราวกับผิวจะไหม้เมื่อค้นพบว่าเขาเปล่าเปลือย ไม่มีผ้าผ่อนติดกายแม้แต่ชิ้นเดียวไม่ต่างจากนางสวรรค์?!แค่เปลือยกายพบกันในบ่อน้ำร้อนกลางดึกก็น่าอายเกินพอแล้ว แต่นี่มันหมิ่นเหม่ยิ่งกว่า ท่อนแขนกำยำเกี่ยวรัดร่างขาวผ่องพลางถอนหายใจยาวๆ อย่างผ่อนคลาย ร่างของนางถูกใช้ต่างหมอนข้างอุ่นๆ เนื้อแนบเนื้อ นางสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขา เพียงแค่เฉินเถาฮวาขยับดิ้นขลุกขลัก พลิกตัวเพียงนิดเดียว สิ่งนั้นก็จะยิ่งตื่นตัวและแข็งขึงขึ้นทุกลมหายใจนางต้องรีบเลื่อนสายตาขึ้นมองอย่างอื่น แต่ก็ยังคงจ้องมองแผงอกกว้าง ไหล่หนาบึกบึน กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และปลายคางคมสันมีรอยเคราที่เพิ่งโกนออกจางๆ รอบๆ ตัวของนางเต็มไปด้วยถ้วยยาและอุปกรณ์ทำแผลวางระเกะระกะไปหมด ซูเจี้ยนหลับสัปหงกอยู่ไม่ไกล ส่วนจู้จื่อนั่งขัดสมาธิหลับพิงเสา เฝ้าอยู่ที่ปากทางเข้า ดูท่าทางข

เฉินเถาฮวาพยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดกลั้นความต้องการนั้นไว้ ส่วนเขาเองก็ไม่ต่างกันนัก มือทั้งสองข้างกำแน่น อยากจะขย้ำกอดให้แน่นกว่านี้แต่ก็เกรงว่าจะกระทบอาการป่วย มือทั้งสองข้างจึงเดี๋ยวกำเดี๋ยวคลาย ความรู้สึกหวิววาบตรงท้องน้อยหวนกลับมา มันรุนแรงจนร่างแข็งเขม็งขึ้นจนตึงแน่นไปหมด                “เจ้าไม่เคยมีใจให้ข้าจริงหรือ?” หลี่เซวียนหลงกระซิบถามในที่สุด จ้องมองริมฝีปากจิ้มลิ้มซึ่งเขาจำได้แม่นว่าหวานละมุนเพียงใด แต่เฉินเถาฮวาปิดปากเงียบ สองมือยันแผงอกกำยำตึงแน่นของเขาไว้ “ข้าประกาศต่อพี่ชายของข้าและส่งข่าวไปถึงบิดาและพี่ชายของเจ้าแล้วว่าข้าจะรับเจ้าเป็นชายา”                “ไม่ได้ สิ่งที่ท่านกำลังจะทำกำลังก่อสงคราม”                “ยุติสงครามต่างหาก... ข้ากำลังวาดภาพเจ้าอุ้มท้องลูกของข้า และเราจะออ