جميع فصول : الفصل -الفصل 30

แม้จะไม่ได้รับคำแนะนำดีๆ จากการไปปรึกษาคุณหมอข้างห้อง ทว่าเทวินทร์ก็ทำให้เมลดาคิดในมุมของเจ้าจอมขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อกลับเข้าห้องพร้อมขนมเค้กเพื่อสุขภาพ ที่เกือบจะไม่ได้ซื้อ เพราะเซ่อซ่าลืมกระเป๋าเงินไว้ห้องคนอื่น เมลดาจึงเริ่มสังเกตเจ้าจอมอย่างจริงจังแล้วเธอก็เห็นว่าขณะนั่งดูทีวีก่อนเข้านอนด้วยกันในคืนสุดท้ายของวันลาป่วย เจ้าจอมแอบยกมือลูบท้องที่นูนขึ้นมาด้วยสีหน้าเหม่อลอย“แกโอเคหรือเปล่า”“หือ” เจ้าจอมหันมากะพริบตาใส่“ฉันถามว่าแกโอเคหรือเปล่า กังวลเรื่องลูกอยู่ใช่ไหม” เมลดาขยับเข้าไปจับมือว่าที่คุณแม่มากุมไว้ พูดปลอบเสียงอ่อนโยน “อย่าห่วงไปเลย ตอนนี้คินคงยุ่งอยู่กับการทำให้มินนี่ยอมรับแกให้ได้นั่นแหละ”“ไม่รู้สิ มันอดกังวลไม่ได้น่ะ”“กังวลจนเครียดไปแล้ว นี่รู้ตัวไหม ว่าทำฉันหัวหมุนไปหมด”“แกจะหัวหมุนทำไม ไม่ได้ท้องก่อนแต่งเหมือนกันสักหน่อย”“โอ๊ย! กล้าพูดเนอะคุณนาย” เธอลอกตามองบนใส่ ก่อนจะแจกแจงเรื่องที่เจอมา “ถึงไม่

หลังจากไปสวีทกันมาทั้งคืน ในที่สุดคณินก็พาเจ้าจอมมาส่งที่คอนโดสักที พวกเขาแกล้งควงแขนกันเข้าห้องแบบหวานฉ่ำอย่างต้องการแกล้งให้เมลดาอิจฉาเล่น แล้วค่อยลูบหัวด้วยเค้กช็อกโกแลตสุดโปรดของเจ้าตัว“นอนแล้วเหรอเนี่ย!”ถึงกลับอุทานพร้อมกัน เมื่อเห็นห้องเงียบสนิท บอกให้รู้ว่าคนบางคนเข้าห้องนอนไปก่อนแล้ว“สงสัยงอนหนัก” คณินส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ “หึหึ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาเจอเค้กก้อนนี้ ได้หายงอนแน่”“อื้อ ในเมื่อมดมันนอนแล้ว งั้นแกก็หมดประโยชน์ เชิญกลับไปได้เลย ฉันง่วงละ” เจ้าจอมบอกพลางดันร่างสูงกลับออกไปทางประตู“ไม่กลับ ฉันบอกมินนี่แล้ว คืนนี้จะมาจีบอาจอมให้ไปอยู่ด้วย ต้องจีบทั้งคืน ดังนั้นฉันไม่กลับก็ได้”“แกจะบ้าเหรอ! ไปบอกลูกอย่างนั้นได้ไง”“เอ้า แล้วจะให้บอกว่าไง ฉันโกหกลูกไม่เก่งหรอกนะ”“ตอแหลเก่งน่ะสิ!”“น่า ขอฉันอยู่...!” คำพูดที่เหลือถูกคณินกลืนลงคอ เมื่อสายตาเขาเหลือบไปเห็นร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องนอนเมล

กลับจากทำงานวันนี้ เทวินทร์เป็นต้องแปลกใจ เมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูห้องเขา “มาหาผมเหรอ”เมลดาสะดุ้งหันมองคนส่งเสียงถามมาก่อนตัว “คุณหมอ...”“มีธุระอะไรครับ”“เพิ่งกลับเหรอคะ”“อืม” คนเลิกงานช้าไปหลายชั่วโมงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนถาม “จะเข้ามาในห้องก่อนไหม”เมลดาส่ายหน้า ยื่นกล่องในมือให้เขา “คัพเค้กค่ะ จอมเพิ่งอบเสร็จเมื่อกี้เลย ฉันแอบแบ่งมาให้คุณลองชิม เป็นขนมขอโทษเรื่องที่ฉันโทรไปรบกวนเมื่อคืน และเป็นขนมขอบคุณเรื่องที่ช่วยแนะนำการดูแลจอมด้วย”เทวินทร์เห็นใบหน้าแดงระเรื่อนั่นแล้วอดยิ้มไม่ได้ นี่คงได้ฟังจากปากเพื่อนมาแล้วว่าตัวเองเมารั่วแค่ไหน ดวงตาคมหลุบมองกล่องขนมที่มือเล็กถือค้างด้วยแววตาอ่อนลงไม่รู้ตัว เขายื่นมือออกไปรับมันมา “ขอบคุณครับ คราวหลังก็อย่าโทรหาคนอื่นตอนเมาไม่รู้ตัวแบบนี้อีกนะ มันไม่ดี”“พูดเหมือนเมื่อคืนฉันเมาจนทำอะไรไม่ดีไม่งาม” คนเมาดิบเมื่อคืนบ่นอุบพลางหลุบตาหนี ทีตัวเองแอบจุ๊บเค้าน่ะ ไม่พูดถึงเลยนะ“จำไม่ได้ว่าทำอะไรกับผม?” เขาแสร้งเลิกคิ้วถามเมลดารีบส่ายหน้าตอบ “จำไม่ได้เลยค่ะ จำได้แค่ดื่มอยู่ดีๆ ก็ภาพตัด พอตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว มึนหัวไปหมด ที่รู้ว่าทำคุณเ

แน่นอนว่าเทวินทร์ต้องเห็นอยู่แล้ว!แถมยังติดตาไม่ไปไหน ขนาดนั่งทำงานอยู่ เขายังเห็นภาพนั้นในหัวอยู่เลยใจหนึ่งก็ขำใจหนึ่งก็อดจะเป็นห่วงไม่ได้เมลดาไม่ค่อยเปิดตาดูความเป็นไปรอบตัวเลยจริงๆ วันนั้นก็หลงมาเข้าห้องเขา วันก่อนเมาเรียกเขาไปหา วันนี้เดินเมาขี้ตาออกมาทั้งที่สวมแค่เสื้อยืดย้วยๆ ตัวเดียว ไม่สนเลยว่ามีใครอยู่ในห้องบ้าง แล้วเห็นตัวเล็กๆ แบบนั้น เนื้อในกลับไม่เล็กด้วย ชั่วแวบที่เธอทิ้งตัวนอนลงแล้วมือเกี่ยวชายเสื้อขึ้นจนเห็นสะโพกอวบกับแพนตี้ตัวน้อย เขาถึงเกือบหลุดกิริยาแม่คุณเอ้ย!ถ้าไม่เห็นความโก๊ะๆ เอ๋อๆ ของเธอมาแล้วหลายครั้ง เทวินทร์คงคิดว่าเมลดากำลังอ่อยเขาอยู่ ถ้าเธอกำลังอ่อยเขาอยู่จริงๆ ก็ตอบยากแล้วว่าอ่อยติดหรือไม่ติดเพราะตอนนี้เขาชักไม่อยากยุติความสัมพันธ์กับเมลดายังไงไม่รู้...หลายวันถัดมาเป็นเวลาดึกดื่นค่อยคืนที่คนนอนหลับกันไปหมดแล้วจู่ๆ คณินก็ขับรถมาหาเจ้าจอมที่คอนโดไม่บอกไม่กล่าว แถมยังมาในชุดนอนอีกต่างหาก ทำเอาสองสาวงุนงงตกใจไปตามๆ กันปรากฏว่าคณินมาเพื่อให้เจ้าจอมตามเขากลับบ้าน คือจะให้เจ้าจอมย้ายไปอยู่กับเขาในคืนนี้เลยย้ายไปตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ?ถูกปลุกให้ตื่นกลา

วัดที่เมลดาจะไปทำบุญเป็นวัดเก่าแก่ที่อยู่ในซอยติดถนนใกล้ๆ คอนโด เทวินทร์เห็นว่าเป็นทางผ่านไปโรงพยาบาลพอดี จึงตัดสินใจขอติดไปรถของเธอ โดยให้เหตุผลว่าไปทางเดียวกัน ใช้รถคันเดียวพอทั้งสองคนไปถึงวัดเป็นเวลาสายมากแล้ว จึงไม่ได้ร่วมถวายอาหารพระสงฆ์เหมือนชาวบ้านคนอื่น เพียงถวายชุดสังฆทานที่เตรียมมาด้วย นั่งสวดมนต์และรับพรอยู่ในศาลาอย่างเรียบง่ายเท่านั้นหลังถวายสังฆทานเสร็จ เมลดาไม่ได้รีบร้อนพาเทวินทร์กลับ ยังพาเดินไปให้อาหารปลาที่ท่าน้ำหลังวัดต่อ“ดูเหมือนคุณจะมาที่นี่บ่อย” เทวินทร์ถามคนนั่งรับลมมองปลากินขนมปังที่เจ้าตัวฉีกโยนให้ เวลานี้เมลดามีสีหน้าสดใสขึ้น ไม่ดูหม่นหมองเหมือนก่อนหน้านี้แล้วเมลดายกมือขึ้นเหน็บผมสั้นไว้หลังใบหูด้วยความรำคาญพลางตอบเขา “ก็สองสามเดือนครั้งค่ะ ฉันชอบความสงบของที่นี่ มันทำให้สมองมีสมาธิดี วัดนี้เป็นวัดเก่าแก่ ไม่ค่อยมีคนรู้จัก ส่วนใหญ่แล้วคนที่มาทำบุญก็เป็นชาวบ้านในชุมชนละแวกนี้ ไม่พลุ่งพล่านเหมือนวัดอื่นหรอกค่ะ”“แล้วคุณรู้จักที่นี่ได้ยังไง”“ฉันเป็นคนเก่าแก่แถวนี้ค่ะ บ้านเก