All Chapters of หวานรักคุณหมอวายร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ร่างเล็กวิ่งไปตบประตูห้องคุณหมอหนุ่มอย่างร้อนรน ไม่สนใจกริ่งข้างประตูเลยสักนิด มือเล็กทุบเอาๆ จนแดงไปหมด กว่าเจ้าของห้องจะเดินมาเปิดประตูให้ด้วยสีหน้าไม่พอใจ“อะไรกัน คุณจะทุบ...” เทวินทร์ที่กำลังจะจัดการคนมากวนแต่เช้านิ่วหน้ากับสีหน้าซีดเผือดของคนตัวเล็ก “ทำไมสีหน้าดูไม่ดีแบบนั้น มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ”“จอมแย่แล้วค่ะ จู่ๆ ก็อาการไม่ค่อยดี เวียนหัว ปวดท้อง แล้วหน้ามืดจะเป็นลม ตัวซีดไปหมด ตอนนี้เป็นลมไปแล้วค่ะ!”ได้ยินอย่างนั้น เทวินทร์มีสีหน้าเครียดขึ้นมาทันที “อาการที่ว่ามานี่เกิดขึ้นนานแค่ไหน แล้วโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินหรือยัง”“เมื่อกี้ค่ะ เรากำลังจะพาจอมไปหาหมอก็เป็นลมไปก่อน ฉันให้เพื่อนอีกคนโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว พอดีนึกถึงคุณหมอก็เลย...”“คุณทำดีแล้ว ตอนนี้พวกเรารีบไปดูคนกันเถอะ” เขาตัดบทก่อนจะพาร่างสูงก้าวออกมาจากห้อง ระหว่างเดินอยู่ก็บอกคนตัวเล็กไปด้วย “อย่าตกใจ หายใจลึกๆ เรียกสติกลับมาก่อนที่คุณจะเป็นอะไรไปอีกคน ผมไม่อยากให้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น”น้ำเสีย

เจ้าจอมยังคงไม่เอ่ยถึงที่มาที่ไปของลูกในห้อง ทุกครั้งที่หมอขึ้นมาตรวจอาการให้ หญิงสาวจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนอาการเวียนศีรษะหน้ามืดตอนลุกนั่งค่อยๆ ดีขึ้น และได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ในเช้าวันจันทร์แน่นอนว่าเมื่อวันจันทร์มาถึง ภัสสรกับคณินก็ต้องไปทำงานเช่นกัน เมลดาเลยให้สองคนนี้กลับไปนอนบ้านดีๆ เธอจะอยู่เฝ้าไข้เจ้าจอมในคืนสุดท้ายเอง ภัสสรนั้นกลับไปตั้งแต่หัวค่ำ คณินกลับรั้งอยู่ไม่ไปสักที จนเมลดาต้องดึงมาคุยในห้องเล็ก“ฉันว่าแกจะเป็นห่วงจอมมากเกินไปแล้วนะ”“ทำไมฉันจะห่วงจอมไม่ได้ เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลเลยนะ”เมลดากัดปากส่ายหน้าบอก “แต่มันมากเกินไป มีฉันอยู่ด้วยทั้งคน แกจะห่วงอะไรนักหนา ดูภัสสิ ถึงจะห่วงแค่ไหนมันก็กลับไปทำงานตามหน้าที่ แกนี่สิ ทำตัวแปลกๆ ยังไงไม่รู้อะ”คราวนี้สีหน้าคณินดูแข็งค้างไป สักพักจึงบอกขึ้นเสียงเรียบ“ฉันคงเป็นห่วงจอมมากเกินไปจริงๆ งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน แกดูแลจอมให้ดีนะ คอยมองเอาไว้ อย่าปล่อยให้จอมคิดอะไรไม่ดี มีอะไรโทรหาฉันได้ตลอด”“เออๆ รู้แล้วน่ะ”“แล้วฉันจะโทรมาเช็กดูเรื่อยๆ นะ”“โอ๊ย นี่แกเป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อกันแน่เนี่ย!”“...” คณินส่งคณินออกไปได้แล

เช้าวันรุ่งขึ้นภายในห้องพักแพทย์ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในเวลานี้กำลังมีการสอบความกันอย่างดุเดือด ทั้งที่ใกล้เวลาขึ้นราวด์วอร์ดตรวจคนไข้กับทีมแพทย์แล้ว“กูได้ยินมาจริงๆ นะ มีคนลือว่ามึงมีแฟนแล้ว บางข่าวลือกันว่ามึงทำผู้หญิงท้องแล้วด้วย ตอนดึกๆ มีแอบขึ้นไปหาที่ห้องพักคนไข้บนตึกพิเศษอีก ตกลงมันเรื่องจริงเรื่องหลอกกันวะ” คุณหมอสมชายถามด้วยสีหน้าจริงจังสุดๆ ข่าวลือที่ได้ยินมามันน่าตกใจมากสำหรับเขาที่เป็นเพื่อนสนิทของมัน“ใครลือล่ะ” เทวินทร์ถามกลับเสียงนิ่ง“เขาลือกันไปทั่วโรงพยาบาลแล้วครับพี่”พูดแล้วสมชายก็หรี่ตาประเมินเพื่อนในใจ แต่ไหนแต่ไรมาเทวินทร์ค่อนข้างระวังตัวเรื่องผู้หญิงมาก ในโรงพยาบาลนี้มีผู้หญิงสวยๆ น้อยเสียเมื่อไร พนักงานส่วนหน้านั่นยิ่งคัดหน้ามาทั้งนั้น แต่ละคนจ้องเทวินทร์ตาเป็นมัน เจ้าตัวยังวางตัวสุภาพอ่อนโยนไม่ยอมสานสัมพันธ์กับสาวคนไหนที่ว่ามานี่ไม่ได้หมายความว่าเทวินทร์ตายด้านเรื่องผู้หญิงนะหมอนี่มันเป็นเสือซุ่ม!ในบรรดาแพทย์หนุ่มรุ่นเดียวกันในโรงพยาบาลนี้ คนที่หน้าตาหล่อเหลาเอาการที่สุด ย่อมต้องเป็นนายแพทย์เทวินทร์ ศัลยแพทย์หนุ่มวัยต้นสามสิบคนนี้ไม่ได้มีดีที่ฝีมือด้าน

หลังจากเมลดาตัดพ้ออย่างน้อยใจ ทั้งสามคนต่างก็เงียบงันสักพักเจ้าจอมก็เอ่ยขึ้นมาเสียงเครือ “ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเราคบกันจริงๆ แต่ไม่เคยคิดอยากปิดบังพวกแกเลยนะ เพียงแค่ไม่รู้จะบอกยังไง ยังหาจังหวะดีๆ บอกกับพวกแกไม่ได้เท่านั้นเอง”พอเห็นว่าที่คุณแม่รู้สึกผิดจนน้ำตาคลอ คณินก็ทนไม่ไหว เดินเข้าไปกอดปลอบ “จอมไม่ต้องพูดแล้ว ฉันคุยกับมดเอง”“ไม่ต้องหรอก แค่รู้ว่าพวกแกไม่คิดจะ ‘ปิดบัง’ ฉันก็ดีใจแล้ว”“แกเข้าใจฉันใช่ไหมมด”“ฉันเข้าใจ แกกลัวมินนี่จะมีปัญหา แต่ฉันกับภัสไม่ใช่มินนี่ แกสองคนต้องปิดบังกันด้วยเหรอ สนุกเหรอที่คบกันลับหลังน่ะ เฮ้อ! ฉันไม่อยากจะคิดแทนหรือยุ่งอะไรกับพวกแกหรอกนะ แต่จอมท้องขึ้นมาแบบนี้ งานเข้าแกแล้วแน่ๆ ไอ้คุณคิน ถ้าคิดจะรับผิดชอบดูแลจอมกับลูกในท้อง แกต้องอธิบายให้มินนี่เข้าใจและยอมรับแม่กับน้องที่กำลังจะเกิดมาให้ได้” พูดถึงตรงนี้เมลดาก็หันมาสบตาเจ้าจอมที่นั่งหน้าซีดอยู่ แม้จะสงสาร แต่เธอก็แข็งใจเอ่ยออกไป “แต่ไม่ต้องห่วง ถ้าแกไม่คิดจะสร้างครอบครัวกับจอมและลูกคนนี้ ฉันจะสร้างครอบครัวให้มันเอง มีฉันอยู่ ต่อให้มันเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ไม่ลำบากหรอก”“คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวบ้

 การเข้ามาโดยได้รับการเชื้อเชิญจากเจ้าของห้องย่อมดีกว่าทำเนียนกดรหัสผิดๆ เข้ามาเองสินะ...สาวหมวยคิดพลางกวาดสายตามองห้องเขา ชั่วแวบหนึ่งที่เหลือบไปเห็นภาพเปลือยภาพนั้นก็มีสะดุ้งเล็กน้อย รีบเดินหนีมานั่งเรียบร้อยอยู่ที่โซฟารับแขก พอนั่งลงแล้วพลันรู้สึกเหมือนตัวเล็กลงกว่าเดิม เพราะเจ้าของห้องที่เมื่อกี้ดูเหมือนแมวนั่น ตอนนี้กลับคล้ายสิงโตตัวใหญ่แล้ว เขาเดินเนิบๆ มาถาม“เอาน้ำหน่อยไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอปรึกษาแป๊บเดียวก็จะกลับเลย”ได้ยินเช่นนั้นเทวินทร์จึงนั่งลงโซฟาเดี่ยวข้างๆ คนตัวเล็ก เอียงหน้าถามเสียงเอื่อย “เริ่มเลยไหม”“คือ...” เมลดาเม้มปากไม่รู้จะเริ่มยังไง หากพอเห็นว่าเจ้าของห้องรอฟังอยู่ เธอจึงเกริ่นออกไป “คือตอนนี้จอมดูไม่ค่อยปกติเลยค่ะ”“อ้อ ท้องคุณจอมมีความผิดปกติอะไรอีกงั้นเหรอ”“ลูกในท้องปกติดีค่ะ เป็นแม่ต่างหาก ที่ไม่ปกติ”“ลองบอกมาได้ไหม ว่าไม่ปกติยังไง” เทวินทร์ถามพลางทิ้งตัวนั่งเอามือเท้าคางกับพนักเ