All Chapters of หวานรักคุณหมอวายร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

“เสี่ยขา เมื่อไหร่ดาวจะได้ควงเสี่ยออกสื่อสักที คนอื่นเขาอยากรู้จะแย่แล้วนะ ว่าคนรักของดาวเป็นใคร”“ไม่เอาน่า เราสองคนคบกันแบบนี้ก็มีความสุขดีแล้ว ไม่เห็นต้องโฆษณาบอกใครเลย”เมลดาเหลือบตามองผู้โดยสารในลิฟต์ที่กำลังขึ้นไปยังชั้นบนด้วยสีหน้าค่อนข้างไม่พอใจ สองคนนี้เป็นคู่รักที่หวานใส่กันตั้งแต่เข้ามาจนจะถึงชั้นที่หมายแล้วก็ยังหวานไม่เลิก ฝ่ายผู้ชายเป็นหนุ่มใหญ่ท่าทางภูมิฐาน น่าจะมีฐานะพอตัว ส่วนฝ่ายผู้หญิงนั้นจำได้ว่าเป็นดาราสาวที่พักอยู่ในคอนโดนี้ ระดับความสวยกับ ‘ความอ่อย’ เท่าที่เห็นอยู่มีมากพอๆ กัน“ดาวอยากอวดให้คนอื่นรู้นี่คะ ว่าเสี่ยรักดาวแค่ไหน”ว่าแล้วดาราสาวก็ยืดตัวขึ้นจูบแก้มเสี่ยอ้วน ไม่สนใจเลยว่าจะมีบุคคลที่สามอยู่ในลิฟต์ตัวนี้ด้วย แถมมีฉอเลาะต่อเหมือนจะยอมรับสถานะตัวเอง“หรือเสี่ยกลัวคุณนายใหญ่จะไม่พอใจ งั้นไม่เป็นไรค่ะ ดาวมาทีหลัง ต่อให้รักเสี่ยแค่ไหนก็คงเป็นได้แค่คนรองของเสี่ย ต้องรักเสี่ยแบบหลบๆ ซ่อนๆ ดาวเข้าใจค่ะ”อ้อ คือไม่ได้เป็นตัวจริงของเสี่ย แต่เป็นเม

เจ้าจอมกับคณินอุทานออกมาพร้อมกัน ดวงตาเบิกค้างมองเมลดาเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน“แกอย่ามาล้อพวกฉันเล่นนะมด อยู่ดีๆ จะเลิกกันทำไม คนอย่างหมอวินไปหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนะ”“ไม่ได้ล้อเล่น พวกแกก็อยู่ดีๆ จะเลิกกันไม่ใช่ไง” เธอย้อนพร้อมกับเชิดหน้าบอก “แค่ผู้ชายคนเดียว ไม่ใช่คนนี้ก็หาคนใหม่ได้”“แล้วเลิกกันทำไม หมอวินรับตัวตนที่ซกมกของแกไม่ได้?”เมลดาค้อนขวับใส่คณินคนปากดี บอกด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ “เขาหาว่าฉันมีคนอื่น เลยตีโพยตีพายบอกเลิกฉัน หมอใจแคบ!”“แกคบซ้อนเหรอ!”“คบซ้อนกับผีน่ะสิ! แค่คนเดียวนี่ก็ปวดหัวจะแย่”“แล้วทำไมหมอวินถึงคิดว่าแกมีคนอื่น” เจ้าจอมนิ่วหน้าถาม“เฮียธีให้คนตามดูฉันกับเขา แล้วส่งรูปเตือนไม่ให้หมอเข้าใกล้ฉันน่ะ”เพื่อนทั้งสองพอจะเข้าใจแล้วว่าปัญหาเกิดจากอะไรแต่...“แล้วได้อธิบายให้คุณหมอฟังไหม ว่าทำไมเฮียธีถึงต้องเตือนให้เขาอยู่ห่างๆ จากแก”เมลดาส่ายหน้า “เขาไม่ฟัง ไม่รับ ไม่รู้ ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น น่าโมโหชะมัด!”‘เราเลิกกันเถอะ’‘ผมไม่ได้ชอบคุณ’

ในเวลาบ่ายๆ เช่นนี้ แสงอาทิตย์ร้อนแรงยิ่งนัก แม้จะอยู่ในร่มยังรู้สึกเหมือนโดนแผดเผา แต่ร่างสูงในเสื้อผ้าลำลองแบบสั้นกลับเหมือนไม่รู้สึกอะไร เขาเดินฝ่าแดดไปตามแผ่นหินที่ปูเป็นทางจากหลังเรือนไปยังทุ่งนาที่ข้าวกำลังออกรวงเป็นสีเหลืองทองอร่ามรอให้เก็บเกี่ยวในอีกไม่วันข้างหน้าเทวินทร์ยืนเหม่อมองความโล่งกว้างของท้องทุ่งนาตรงหน้าด้วยความรู้สึกหม่นหมองใจเขามันไม่มีความสุขเลยณ ที่แห่งนี้เคยเป็นสถานที่ที่ทำให้เขามีความสุขเสมอ เมื่อได้กลับมาพักกายพักใจ เพราะมีพ่อแม่พี่น้องอยู่กันพร้อมหน้า มีหลานๆ สุดน่ารักมาคอยอ้อนคอยหยอกล้อสร้างเสียงหัวเราะ เขาจะได้พลังจากที่นี่ทุกครั้งที่กลับมาแต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม...เทวินทร์หวังว่าการกลับมาชาร์ตพลังที่บ้านจะช่วยให้เขาลืมใครบางคน แต่ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด มองทางซ้ายก็เจอพี่สาวพี่เขยช่วยกันดูแลลูกอย่างห่วงใยรักใคร่ มองทางขวาก็เจอพ่อกับแม่ที่รักกันไม่เปลี่ยนแปลง ทำให้เขาเอาแต่จะคิดถึงใครบางคนที่อยากลืมแต่แม้ว่าข้างในหัวใจจะปวดหนึบเพียงใด เขาก็พยายามยิ้มและหัวเราะไปกับคนอื่น ไม่อยากให้พวกเขารู้ว่า

“ผมเคยบอกแล้ว ห้ามเถียงหมอ”เมลดามองหน้าเขาน้ำตาร่วงเผาะๆ ลงมาเป็นสาย “ก็ใครกันล่ะ ที่ทำให้ขาฉันกลายเป็นแบบนี้”“ผมทำที่ไหน คุณเจ็บเพราะเดินสะดุดเองนะ”“นี่!” คนเดินสะดุดกระโปรงตัวเก่งน้ำตาอั้นขึ้นมาทันที แต่ยังเถียงหน้าแดงอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าวันนั้นคุณไม่ไล่กันไม่ไยดี ฉันจะเดินกะเผลกหนีกลับห้องให้ขามันเจ็บแบบนี้ไหม ไม่ล้มลงไปขาหักก็ดีแค่ไหนแล้ว” เอ่ยจบก็สะบัดหน้าหนีไปทางอื่นอย่างน้อยใจเทวินทร์ได้ยินแล้วพลันปวดใจหนึบ ตอนนั้นสมองเขามันชาไปหมด ไม่ทันคิดเรื่องขาเธอเลย พอเมื่อนึกถึงเรื่องในวันนั้น เขาก็เก็บอารมณ์ทุกอย่างไว้ใต้สีหน้าเย็นชา บอกคนแอบเข้ามาในห้องเขาเสียงเรียบ “ผมจำได้ว่าเคยบอกห้ามคุณเข้ามาในห้องนี้อีก ชอบให้ผมร้ายเหรอเมลดา”หญิงสาวเบือนกลับมามองเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นด้วยความเจ็บช้ำ เห็นเธอเจ็บตัวจนต้องมีไม้เท้าคู่กายแบบนี้ เขาไม่สนใจไม่ว่า นี่ยังมาพูดแบบนี้ใส่กันอีก... ความคิดอยากอธิบาย อยากพูดปรับความเข้าใจ อยากขอให้กลับมาคืนดีกัน จับมือกันไว้แล้วเดินไปข้างหน้

เวลาเดียวกันที่บ้านหลังงามของคณิน“แน่ใจนะ ว่าแกเห็นมดเดินเข้าห้องคุณหมอวินจริงๆ อย่ามาหลอกให้ฉันดีใจเก้อนะ” น้ำเสียงหวานเย็นของเจ้าจอมดังขึ้นในห้องนอนที่ปิดไฟมืดมิดและมีเสื้อผ้าระเกะระกะเต็มพื้น ส่วนคนพูดนั้นนอนกอดสามีอยู่บนเตียงที่ยุ่งเหยิงไม่แพ้กัน ถ้าเปิดไฟขึ้นจะเห็นเลยว่าศึกรักในห้องก่อนหน้านี้หนักหนายิ่งนัก“จริงๆ ตอนฉันย้อนกลับไปเอาแหวนที่แกถอดลืมไว้ ฉันเห็นมดกำลังยืนกดใส่รหัสประตูห้องหมอวินเดินเข้าไปเองเลยจ้า”“สาธุ ขอให้คืนดีกันได้ด้วยเท้อ พลาดคนนี้แล้ว นางแม่มดของเราได้ขึ้นคานถาวรแน่”คณินหัวเราะชอบใจท่ายกมือท่วมหัวของภรรยา ก่อนพลิกตัวขึ้นเหนือร่างเธอ ทั้งหอมทั้งจูบใบหน้าสวยเหมือนยังไม่เต็มอิ่ม กระซิบบอกเสียงแหบพร่า “อย่าไปสนใจสองคนนั้นเลย เรามาต่อแขนต่อขาให้ลูกกันอีกดีกว่า”“อื้อ! แกเห็นใจคนท้องบ้างสิ รอบสองรอบก็พอแล้ว ยังไม่หายเหนื่อยเลยนะ จะรักเมียหรือทรมานเมียกันแน่หา!” เจ้าจอมแว้ดใส่พร้อมกับยกมือขึ้นยันใบหน้าหล่อๆ เอาไว้“ถ้าไม่ติดว่าท้องนี่ฉันจะจัดหนักๆ กว่านี้