All Chapters of หวานรักคุณหมอวายร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ในยุคสมัยปัจจุบัน เมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงานแล้วหลายคนมักจะมีวงจรชีวิตที่ค่อนข้างตายตัวคือรีบตั้งแต่ตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวออกไปนั่งรถฝ่าการจราจรที่แน่นหนาในช่วงเช้า เพื่อให้ไปถึงที่ทำงานทันเวลาตอกบัตรเข้างาน จากนั้นก็ทำงานตัวเป็นเกลียว มีไม่กี่วันเท่านั้นละ ที่จะได้นั่งทำงานแบบสบายๆ พอได้เวลาเลิกงาน บางคนนี่เก็บกระเป๋าออกจากออฟฟิศในเวลาไม่กี่นาที ราวกับว่ามีปีศาจอยู่ข้างหลัง ทั้งที่เลิกงานแล้วอาจนัดเพื่อนทานข้าวสังสรรค์ละลายความเหนื่อยจากการทำงาน ไม่ก็แวะท่องราตรีก่อนกลับเข้าบ้าน ยิ่งวันศุกร์นี่ยิ่งเป็นเหมือนวันปล่อยผีของคนทำงานเลยทีเดียวแต่ก็ยังมีคนอีกกลุ่มที่เป็นฟรีแลนซ์ทำงานตามสายอาชีพที่ตนเองถนัด หนึ่งในคนเหล่านั้นมีสาวน้อยลูกครึ่งไทย-จีนวัยยี่สิบกลางๆ หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักรวมอยู่ด้วยเมื่อเรียนจบระดับปริญญาตรีมาแล้ว เมลดาได้เลือกทำงานเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์อยู่ในห้องชุดส่วนตัวบนคอนโดมิเนียมกลางเมืองหลวงอย่างสบายใจ ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้อง ไม่สนใจอะไร นอกจากงานที่รักและคนหล่อในจอ ที่มีทั้งไทย ฝรั่ง เกาหลี ญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน จะบอกว่างานอดิเรกของเธอก็คือการส่องผู้ชายในจอก็ว่าได้กิจก

โอ๊ยตายแล้ว!เมลดาร้องลั่นอยู่ในใจขณะจ้องภาพผู้ชายยืนหันหลังเอียงหน้ากลับมามองกล้องในลักษณะเปลือยกายหมดทั้งตัวที่แขวนอยู่บนผนังตรงนั้น คนในภาพก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้นี่เอง เธอเอาตาไปไว้ไหนเนี่ย ถ้าเห็นมันก่อนคงแจ้นหนีไปนานแล้ว ไม่มายืนเถียงเขาอยู่ตรงนี้หรอก“ทำไงดี ผมว่ามีคนเข้าห้องผิดนะ แจ้งตำรวจเลยดีไหม”“ไม่ดีค่ะ!”เทวินทร์แค่นยิ้มบอกคนหน้าตาน่าที่ส่ายหน้ารัวๆ ตอบมา เข้าห้องผิดแล้วยังมาโวยใส่เขาอีก เจริญเถอะแม่คุณ!ด้านเมลดานั้นเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งกับพื้นด้วยความรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เธอที่เป็นเจ้าของห้อง 1209 ดันเดินเลยมากดรหัสเข้าห้อง 1208 ของเขาแบบไม่รู้ตัว“รหัสเข้าห้องคุณคือ 1990253...?” หญิงสาวกะพริบตาถามตัวเลข“ตัวสุดท้ายไม่ใช่”“ฉัน...น่าจะกดผิดไปตัว”“จะบอกว่ารหัสเข้าห้องมันคล้ายกัน ถึงคุณจะจำห้องผิดก็ยังสามารถเปิดประตูเข้ามาในห้องผมได้สินะ” เทวินทร์ยิ้มเย็นไม่เชื่อที่เธอบอกสักนิด “ไม่ตลกไปเหรอ ของใช้ในห้องนี้ไม่ได้ทำให้คุณเอะใจบ้างเลยหรือไง ผมว่าคุณสร้างเรื่องขึ้นมาเองมากกว่า บุกเข้าห้องผมกลางดึกแบบนี้ คิดจะทำอะไร”เมลดาได้

เวลาราวสองทุ่มกว่า ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งเริ่มคลาคล่ำไปด้วยเหล่านักท่องราตรีอาจเพราะเป็นผับค่อนข้างหรูหรา เจาะกลุ่มลูกค้าวัยทำงานที่มีระดับพอสมควร เพลงที่เปิดคลออยู่จึงไม่ได้หนักหน่วงเหมือนผับวัยรุ่นทั่วไปผู้ชายตัวสูงเด่นคนหนึ่งเดินช้าๆ ตามหลังพนักงานไปหาคนที่กำลังนั่งดื่มอยู่บนชั้นลอย ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวขึ้นมาอีกระดับและอยู่ห่างจากโต๊ะอื่นเป็นสัดส่วน เมื่อส่งเขาถึงโต๊ะแล้ว พนักงานก็ถอยออกไปเงียบๆ“มาแล้วเหรอวะ”สุ้มเสียงผ่อนคลายถามขึ้นทันทีที่เทวินทร์นั่งลง จากนั้นแก้วเหล้าที่เพิ่งชงใหม่ๆ ก็ถูกเลื่อนมาให้ เขายกแก้วนั้นขึ้นมาคลึงเล่นในมือ ไม่ยอมจิบเข้าปาก เอ่ยตามคนชงเสียงเรียบ“มึงไปก่อเรื่องอะไรมาอีก”“แหม เห็นกูเป็นคนยังไง เอะอะก่อเรื่องหรือไงวะ”หนุ่มหน้าเครา มัดผมยาวประบ่าไว้ท้ายทอยง่ายๆ ที่กำลังทำเสียงน้อยใจใส่เทวินทร์อยู่ในตอนนี้ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เทวาเป็นแฝดที่เกิดมาพร้อมเทวินทร์ ทั้งคู่มีหน้าตาและรูปร่างเหมือนกันมาก นิสัยร้ายลึกมาตั้งแต่เด็กไม่แพ้กัน แต่เมื่อโตเป็นหนุ่ม สองแฝดกลับมีนิสัยเฉพาะตัวแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเทวินทร์นั้นเป็นศัลยแพทย์หนุ่มแสนเนี้ยบ ไม่ชอบสุงสิงกั

ไม่กี่นาทีต่อมา...“แน่ใจนะ ว่าคุณไม่ได้ตามผมมาจริงๆ น่ะ” เทวินทร์หันไปถามคนที่ยืนก้มหน้าเลือกเมนูของหวานอยู่เสียงเย็นชา บอกไม่ได้ตามมา แต่เดินเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ที่เขาตั้งใจมานั่งตามหลังเขาติดๆ เนี่ยนะเมลดาบอกโดยไม่เงยหน้ามอง “เลิกระแวงเถอะน่า ฉันตั้งใจมาร้านนี้จริงๆ นะคุณ” พูดกับคนนี้จบก็หันไปบอกพนักงาน “ขออเมริกาโนเย็นหวานน้อยกับวาฟเฟิลไอศกรีมวานิลลาหนึ่งที่ค่ะ”“เป็นอเมริกาโนเย็นหวานน้อยกับวาฟเฟิลไอศกรีมวานิลลาหนึ่งที่นะคะ ทานนี่หรือรับกลับบ้านคะคุณลูกค้า” พนักงานสาวถามเสียงหวานใส“ทานที่นี่ครับ เธอมากับผม” เทวินทร์ที่สั่งเมนูไปก่อนแล้วบอกขึ้นก่อนจะลากแขนคนตัวเล็กเดินตามมานั่งที่โต๊ะด้วยกัน “นั่งสิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน บอกมาตรงๆ เลยดีกว่าคุณต้องการอะไรจากผม”“คะ?” ทำหน้างงใส่ขณะนั่งลงตามที่เขาสั่ง“คุณแอบชอบผมอยู่ใช่ไหม ถึงได้พยายามเข้าหาผมทุกทางแบบนี้”“คือ...”“จริงจังหรือชั่วคืนดีล่ะ” เขาเผยยิ้มชวนลุ่มหลงออกมาขณะเอ่ยถามคนตรงหน้า “ปกติผมไม่ยุ่งกับคนใกล้ตัว แต่คุณทำขนาดนี้แล้วผมจะยอมให้สักคนแล้วกัน อยากได้ผมวันไหนนัดมาเลย หรือไม่ก็เข้าไปรอในห้อง รหัสเข้าห้องก็รู้แล้วนี่นะ”“นี่ค

ระหว่างที่เจ้าจอมยังติดอยู่บนถนนในชั่วโมงเร่งด่วนหลังเลิกงาน ใครบางคนกลับโผล่มาก่อนแล้ว“มาเร็วนะเนี่ย ถึงก่อนคนอื่นอีก ฉันเพิ่งสั่งอาหารเอง ยังไม่มีอะไรมาส่งเลย”หนุ่มหล่อหน้าหวานถึงกับโอดครวญ “วันนี้ฉันนั่งประชุมตั้งแต่เช้ายันค่ำ เครียดจนกินอะไรไม่ลง กินของว่างนิดหน่อยเอง แกไม่มีอะไรให้กินก่อนเหรอ ฉันหิวจะตายอยู่แล้วนะ”เมลดาหัวเราะเบาๆ กับการโอดครวญของผู้จัดการฝ่ายขายธนาคารใหญ่ แต่ละเดือนคณินก็หายหน้าหายตาจากเพื่อนพอๆ กับเธอนั่นแหละ “ไม่มีอะไรให้กินก่อนหรอก ที่จอมทำไว้ก็ลงไปอยู่ในท้องฉันหมดแล้ว ให้ทำข้าวไข่เจียวไหมล่ะ เรื่องไข่ฉันถนัด”เห็นสีหน้ามั่นใจของคนอาสาแล้วคณินก็ได้แต่พยักหน้ารับ“ทำได้ก็ทำมาเหอะ”“จัดให้เลยเพื่อน!”ไม่นานคณินก็ได้กินข้าวไข่เจียวร้อนๆ รองท้องพลางคุยเล่นกับเมลดารอคนที่เหลือ ระหว่างนั้นอาหารที่สั่งไว้ก็ทยอยมาส่งเต็มโต๊ะ ทุ่มกว่าแล้วนั่นละ ผู้หญิงอีกสองคนถึงโผล่มา“รถติดเป็นบ้าเลย”เจ้าจอมบ่นเสียงดังมาก่อนตัว ส่วนหญิงสาวตัวเล็กนมใหญ่นามภัสสรก็เดินตามมาทิ้งตัวนั่งลงข้างเมลดาอย่างหมดแรง“กว่าจะถึง ฉันงี้ทั้งเมื่อยตูด ทั้งหิวข้าว มีอะไรให้กินบ้างเนี่ย”“เยอะแยะ”