All Chapters of หวานรักคุณหมอวายร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อได้ปรับความเข้าใจและกลับมาคืนดีกับเมลดาแล้ว ความหม่นหมองจึงมลายหายไปจากเทวินทร์วันนี้ชายหนุ่มมาทำงานด้วยสีหน้าแช่มชื่นมีความสุข ดูต่างจากวันก่อนๆ ราวฟ้ากับเหว ซึ่งอาการสามวันดีสี่วันไข้นี้ ทำให้คนที่โรงพยาบาลยิ่งสงสัยใคร่รู้หนักกว่าเดิมตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณหมอสุดหล่อกันแน่?หลายวันก่อนมาทำงานด้วยท่าทางเหมือนอยากเอาชีวิตใคร วันนี้กลับมาเป็นคุณหมอใจดีอยากจะช่วยรักษาชีวิตคนเหมือนเดิมแล้ว ใบหน้าหล่อเหลายิ้มบางๆ มีความอบอุ่นใจดีมอบให้ทุกคนที่ทำงานร่วมกันหรือเดินสวนกันหลายคนอดคิดไม่ได้ว่าคุณหมอมีอาการผิดปกติทางสมองหรือเปล่า...เทวินทร์ไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะพูดถึงเขายังไง เนื่องจากต้องดูแลคนไข้ที่ล้นมือ เป็นสมชายที่มาตะล่อมถามระหว่างลงมาพักกลางวันด้วยกันที่ศูนย์อาหาร เขาก็ตอบง่ายๆ “ทะเลาะกับแฟนน่ะ”“หา? ทะเลาะยังไงของมึงวะ วันก่อนกูยังเห็นแฟนมึงออกมากินข้าวกับเพื่อนแบบแฮปปี้รื่นเริงบันเทิงใจอยู่เลย ไม่เห็นเธอทำหน้าเศร้าใจอะไรแบบมึงสักนัด ทะเลาะเองคนเดียวหรือเปล่าวะ”"เห็นที่ไหน" เทวินทร์เงยหน้าจากอาหาร

“คุณสนใจเรื่องนี้?” เทวินทร์ถามกลับอย่างแปลกใจเล็กน้อย“สนใจมากกกกก”“อยากรู้เรื่องอะไรบ้างล่ะ”“ว่ากันว่าหมอและเจ้าหน้าที่ลำบากมากๆ กว่าจะเข้าไปถึงหมู่บ้านที่เป็นจุดหมายปลายทางได้ บางแห่งถนนยังไม่มี ต้องเดินเท้าเป็นวันๆ ก็มี เรื่องจริงหรือเปล่าคะ”“อืม บางแห่งก็ลำบากพอตัวอยู่เหมือนกัน งานรักษาก็ไม่ได้สุขสบายเหมือนในโรงพยาบาลที่มีเครื่องมือเครื่องไม้ครบครัน หมอทุกคนที่ไปล้วนไปด้วยใจ สุขภาพที่ดีของคนไข้คือค่าจ้างของพวกเรา”“น่าชื่นชมมากเลยค่ะ”คุณหมอหนุ่มเห็นท่าทีตอบรับของเมลดาแล้วหรี่ตามองอย่างครุ่นคิด สักพักจึงถามทีเล่นทีจริง “อยากขึ้นดอยกับผมหรือเปล่า”“ฉันไปด้วยได้เหรอคะ!” ถามตาโตอย่างตื่นเต้น“ถ้าอยากไป ผมพาไปได้อยู่แล้ว”“ไปค่ะ! มดไปด้วย ไปวันไหนมดก็ว่าง ตอนนี้งานไม่ยุ่ง นิยายขายเกลี้ยงไม่มีเหลือ เนี่ยกำลังจะเขียนนิยายที่ตัวละครหลักมีอาชีพเป็นหมออยู่พอดี ถ้าได้ไปเห็นการทำงานจริงๆ ของหมอบนดอยก็คงช่วยได้เยอะเลย คุณหมอพามดไปด้วยนะ จะเดินทางวันไหน เมื่อไหร่ ยังไง บอกมาได้เลยค่ะ มดว่างทุกวัน!” เมลดาฉีกยิ้มออดอ้อนจนดวงตาเ

หลังจากเดินทางอย่างทรหดอดทนกันมาหลายชั่วโมง ในที่สุดพวกเทวินทร์ก็ขึ้นมาถึงหมู่บ้านบนดอยสูงได้สำเร็จก่อนดวงอาทิตย์จะลาลับฟ้า คนขับรถมาส่งกลับไปตั้งแต่ส่งคนไว้ที่เนินสุดท้ายนั้นแล้ว เพราะยังมีงานอื่นรออยู่ อีกสองวันถัดไปเขาจึงจะมารับพวกเขากลับเข้าเมืองเวลานี้ทั้งคนและสัมภาระถูกพามายังเรือนหลังหนึ่งที่ทำจากไม้ฝาแผ่นบางแบบง่ายๆ ซึ่งชาวบ้านยกให้พวกเขาพัก ผู้ใหญ่บ้านที่พาคนมาต้อนรับและช่วยขนของบอกว่าคืนนี้ให้พวกเขาพักผ่อนตามสบาย อยากได้อะไรให้เดินไปถามเอากับบ้านข้างๆ ได้เลยเมื่อชาวบ้านแยกย้ายกลับบ้านไปหมดแล้ว พวกเขาทั้งคณะก็พากันทิ้งตัวนั่งนอนแถวบันไดและชานเรือนเล็กๆ อย่างเหนื่อยล้า ยังไม่กล้าขึ้นไปข้างบน เพราะเนื้อตัวแต่ละคนคือมอมแมมกันถ้วนหน้าเทวินทร์เป็นคนเดียวที่อยู่ในสภาพดูดีสุด เห็นสภาพคนที่เหลือแล้วเขาก็จนด้วยคำพูด การขึ้นดอยครั้งนี้สะดวกสบายกว่าตอนขึ้นมาให้บริการรักษาพยาบาลกับหน่วยแพทย์เคลื่อนที่พอ.สว. ตอนต้นปีเยอะ ตอนนั้นถนนยังเป็นแค่ทางเดินเล็กๆ อยู่เลย รถใหญ่มาได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ ต้องเดินเท้าข้ามเขากันทั้งวัน กว่าจะขึ้นมาถึงหมู่บ้านที่เป็นศูนย์กลางใ

ตอนแรกเมลดาผิดหวังที่ไม่ได้มากับหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ของมูลนิธิพอ.สว. อยู่บ้าง แต่ตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นอีกแล้วการได้มาทำงานเป็นหนึ่งคณะของเทวินทร์เป็นเรื่องที่ดีต่อใจเหลือเกิน แม้ไม่ได้มากับหน่วยงาน ไม่ได้มีเครื่องมือครบครัน มากันเป็นการส่วนตัว พวกเขาก็รักษาอย่างเต็มที่ เอาใจใส่ชาวบ้านทุกคนอย่างดีที่สุด ตัวเธอกับภัสสรไม่มีความรู้เรื่องยาอื่นนอกจากวิตามินกับยาแก้ปวด ช่วยอะไรมากไม่ได้ แค่จัดคิวและเอายาใส่ซองจ่ายให้ชาวบ้านตามที่คุณหมอสั่งเท่านั้นโชคดีคือการศึกษาเข้ามาถึงดอยสูงลูกนี้แล้ว ถึงโรงเรียนจะก่อตั้งขึ้นมาได้ไม่ถึงปี แต่เด็กบางคนก็พอจะพูดและฟังภาษากลางเข้าใจอยู่ เวลาผู้เฒ่าผู้แก่ไม่เข้าใจที่หมออธิบายอาการของโรคและวิธีการกินยารักษา ก็ได้พวกแกมาช่วยแปลตอนคิวรับยาว่าง เมลดาจะหันไปมองสุดหล่อที่กำลังก้มหน้าตรวจรักษาชาวบ้านอยู่ข้างๆ ตลอด ปกติหมอวินของเธอก็หล่ออยู่แล้ว ตอนเป็นคุณหมอแสนดีอย่างนี้ เขายิ่งดูหล่อเหลาน่าหลงใหลกว่าเดิมอีกหน้าหล่อเนี้ยบขนาดนี้ หัวใจแสนดีอย่างนี้ ดูแลเก่งเบอร์นี้ ขอยกใจถวายตัวให้เลยยิ่งคิด ยิ่งมอง ยิ่งอ่านกิน สาวห

“เปิดเต็นท์นอนดูดาวกัน เขาว่าดาวที่นี่สวยนะ”เมลดาหรี่ตามองคนชวนดูดาวอย่างพิจารณา แล้วส่ายหน้าบอก “ไม่เอา นอนเต็นท์มันหนาว มดขอนั่งดูอยู่ข้างกองไฟอุ่นๆ ตรงนี้ดีกว่า”“ไม่หนาวหรอก ถ้าหนาวมากๆ ผมจะกอดให้อุ่นเอง”เจอประโยคนี้เข้าไป ใบหน้าเล็กใต้หมวกไหมพรมสีหวานพลันขึ้นสีแดงเรื่อมาอย่างห้ามไม่ได้จะอ่อยอะไรเบอร์นี้พ่อคุณเอ๊ย!“แต่ถ้าคุณไม่ชอบ เรานั่งคุยกันอยู่ตรงนี้ก็ได้”“อ้าว!” คนถูกดับความฟินร้องออกมาเทวินทร์เห็นแล้วหัวเราะเบาๆ รั้งร่างเล็กมากอดไว้แนบอก กดคางกับกระหม่อมเล็ก กระซิบบอกเสียงทุ้มต่ำ “คราวหลังห้ามเล่นอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ ตัวคุณเล็กขนาดนี้ ถ้ากลิ้งตกเขาหาไม่เจอ ผมจะทำยังไง”ร่างเล็กกำลังจะผลักเขาออกพลันนิ่งไป หัวใจวูบไหวเพราะคำพูดของเขา พอนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาสดๆ ร้อนๆ แขนเรียวเล็กก็ยกขึ้นสวมกอดร่างสูงไว้แน่น ซุกหน้ากับอกอุ่นบอกเขาเสียงสั่นเครือ “มดไม่ได้ตั้งใจ จู่ๆ ก็ลื่น...ฮึก!”“ชู่ว์ มันผ่านไปแล้ว”