บททั้งหมดของ คู่นอนฤารัก: บทที่ 61 - บทที่ 70

ทั้งสองคนหูอื้อไม่ได้ยินแม้เสียงเบรกของรถยนต์ที่ลากเป็นทางยาว เพราะแรงขับส่งของเครื่องยนต์ที่กระหึ่มหมายจะถึงที่นี่ให้เร็วที่สุดจึก... เสียงเบรก พร้อมกับสับเกียร์ให้ไปอยู่ที่ตัวพี คนขับดึงเบรกในมืออย่างรวดเร็ว สุดหล้าเปิดประตูลงไป ก้าวขาฉับ ๆ ตรงขึ้นไปยังระเบียง กองดินที่ถมสูง สูงมากพอจะทำเป็นบันไดก้าวขึ้นไปกว่าสิบขั้น สุดหล้ามีใบหน้าร้อนแดง ความโหยหา คิดถึง และหึงหวง ทำให้เขาไม่ได้ใส่ใจคนที่นั่งอยู่ข้างตัวคู่กันในรถเลยพรทิรานิ่วหน้า เธอรู้สึกจุกเสียด และเจ็บหน่วง ๆ หน้าท้องน้อยมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว หน้าท้องแข็งขมวดเกร็งขึ้นมาเป็นก้อนทีเดียวพรทิราพยายามข่มความเจ็บ และขยับตัวลงไปจากรถตามสุดหล้าไปขายาว ๆ ของสุดหล้าพาตัวเขาไปจนถึงศิวดลและพฤกษา เขากระชากร่างของศิวดลให้หลุดออกมาจากตัวของหญิงสาวผลัวะ... หมัดหนัก ๆ สุดแรงกำลังของสุดหล้าใส่เข้าไปที่ปลายคางของศิวดล“โอ๊ะ โอ้ย” ศิวดลร้องดัง กำปั้นของสุดหล้าฟาดไปที่ใบหน้าของเขาอยู่หลายครั้ง“พี่สุดหล้าอย่าทำพี่คิง”“ทำไม ๆ”ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ สุดหล้าใส่ไม่ยั้งรัวหมัดหนัก จนเลือดออกมากบปาก คิ้วของศิวดลแตกจนออกเลือด เลือดสีชาดสาดกระเซ็น“รั

“จะทำอะไร มิวกำลังท้องอยู่นะคะ ท้องลูกของพี่คิง”สิ้นคำ สุดหล้าถึงกับสลด มือไม้ แข้งขาอ่อนแรงไปหมด พฤกษากรุยกรายลงมาจากเตียง จัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยไม่เข้าที่อย่างลวก ๆ คว้ากระเป๋าได้ก็รีบเปิดประตูวิ่งออกไปจากห้องพฤกษาเดินเร็วและปาดเช็ดน้ำตาไปด้วย เธอกำลังจะเดินไปหาศิวดล ตอนนี้เธอควรอยู่ข้าง ๆ เขา เพราะอย่างน้อยก็เป็นไม้กันหมาบ้าอย่างสุดหล้าสัมผัสร้อน ๆ ที่คุ้นเคยกระชากหัวใจของสุดหล้าไปได้ทีเดียว เขาทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างหมดแรง เขาปล่อยเวลาให้เนิ่นนาน เขาเพิ่งรู้ตัวว่าชีวิตของเขาคงจะขาดพฤกษาไม่ได้ เขารักเธอ“บ้าไปแล้วโว้ย” เขาสบถออกมาเสียงเบา แม้อยากจะตะโกนร้องให้มันดังกว่านี้ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะที่นี่คือโรงพยาบาลศิวดลกับพฤกษายืนอยู่ที่หน้าห้องซีซียู ทั้งสองคนกำลังคุยกับหมอเจ้าของไข้อยู่“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่ก็ยังต้องอยู่ในความดูแลของหมอ”“แล้วลูกของผมยังอยู่หรือเปล่าครับ” ศิวดลถามออกมาด้วยความห่วงใย ดวงตาของเขาอิดโรยเขาเพิ่งสำนึกได้ว่าการกระทำของเขานอกจากจะทำร้ายพรทิราแล้ว ยังทำร้ายลูกของตัวเองอีกด้วย“ตอนนี้คนไข้อยู่ในมือของหมอแล้ว หมอก็จะดูแลให้เต็มที

พฤกษาพูดไม่ออกสักคำ เมื่อเขาแล่นรถเข้าไปจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง และเปิดประตูลงไป สุดหล้าไปเปิดประตูหลังเพื่อหยิบเอากระเป๋าเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงมา เขาเดินมาเปิดประตูด้านที่เธอนั่ง“ลงมาก่อนสิมิว ถึงห้องแล้ว”“แล้วห้องของมิวอยู่ที่ไหนล่ะคะ”“เรานอนด้วยกัน ห้องพักเหลือแค่ห้องเดียว”“พี่โกหก ใครจะยอมนอนกับพี่”“เมื่อก่อนเราก็นอนด้วยกัน พี่บอกเขาแล้วว่าให้เป็นเตียงสองเตียง ไม่ใช่เตียงเดียว สบายใจขึ้นมาหรือยัง เผื่อว่าจะได้ไปบอกกับคู่หมั้นพรุ่งนี้ว่าตัวเองนอนคนละเตียงกับพี่ ถ้าจะให้แน่ใจเข้าไปดูก่อน แล้วก็ถ่ายรูปไปให้พี่คิงของเธอดูเสีย”สุดหล้าพูดหยัน ๆ ทั้งที่รู้ความจริงอยู่แล้ว ศิวดลบอกเขาทุกอย่างให้กระจ่างใจ พฤกษากระฟัดกระเฟียดลงไป วันนี้เธอทั้งอ่อนทั้งเพลีย เพราะเจอสถานการณ์ที่ย่ำแย่ จึงอยากจะนอนเอนหลังมาก ๆ การที่ร่างกายของเธอเปลี่ยนไปเพราะมีลูกอยู่ในตัว ก็ทำให้เธอเคล็ดขัดยอกอยู่ไม่น้อยเธอจึงเดินนำหน้าเข้าไป ข้างในห้องกว้างขวางสะอาดสะอ้านและมีเตียงใหญ่อยู่สองเตียงจริง ๆ เธอถึงกับถอนหายใจโล่ง อย่างน้อยเขาก็พูดความจริง“อาบน้ำเสียสิ” สุดหล้าวางกระเป๋าลง พร้อมกับหยิบผ้าเช

วันต่อมา สุดหล้าและพฤกษาได้มายืนอยู่ที่ข้างเตียงนอนของพรทิรา สองหนุ่มสาวจับมือกันประสานแน่น“พี่ดีใจที่ก้อยดีขึ้น เมื่อวานนี้พี่ใจหายแวบ”“ขอให้หายเร็ว ๆ นะน้องก้อย”พรทิรายกมือไหว้คนทั้งคู่“ขอบคุณ และก็ขอโทษด้วยนะคะที่ก้อยสร้างความเดือดร้อนให้กับพี่เมื่อวานนะคะ ขอโทษจากใจจริง ๆ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะน้องก้อย แค่เห็นน้องก้อยปลอดภัยพี่ก็สบายใจที่สุด”“เอ่อ... พี่สองคนกลับมาคืนดีกันแล้วหรือคะ”สุดหล้าและพฤกษาพยักหน้าขึ้นพร้อมกัน“เออ... แล้วนี่พี่คิงหายไปไหน”“ไม่ทราบเลยค่ะ” เธอถูกย้ายมาในห้องนี้ พรทิราก็ไม่เห็นเขาแล้ว“พี่โทรตามให้ดีกว่า มาทิ้งน้องก้อยอยู่คนเดียวได้ไง”“ช่างเขาเถอะค่ะ” น้ำเสียงเศร้า และสีหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อครู่นี้หุบลงไปในทันทีสุดหล้านั่งลงที่ข้างเตียง และจับกุมมือของพรทิรา“ก้อยก็เกือบเสียของรักไปแล้วนี่” เขาจับมือของพรทิราไปแตะที่หน้าท้องของตัวเอง น้ำตาของพรทิราค่อย ๆ ไหลออกมา“ก้อยคงไม่อยากเสียพี่คิงไปอีกใช่ไหม”“ก็เขาไม่ได้รักก้อย” เธอตัดพ้อเสียงเบา กลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างลำบาก ร่างเล็ก ๆ ค่อยสั่นเทาขึ้น“น้องก้อยไม่เห็นตอนที่พี่คิงร้องไห้เฝ้าหน้าห้องฉุกเฉิน และห้

ศรีภรรยาสอดนิ้วถอดกางเกงนอนให้ คนตัวใหญ่ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยกสะโพกสอบขึ้นแบบให้พฤกษารูดออกโดยง่าย หญิงสาวจัดการทั้งกางเกงนอก กางเกงใน จนท่อนล่างของเขาเปลือยเปล่า ในเมื่อไม่ต้องให้เสียเวลา เขาก็จัดการถอดเสื้อออกให้ด้วย กลายเป็นพ่อเนื้อหนุ่มอยู่ในชุดวันเกิดแล้ว“อู้” เขาอุทานขึ้นมาอีกทันที เพราะมือน้อย ๆ ของภรรยากอบกุมความใหญ่โตเอาไว้ทั้งสองมือ“รับส้มตำไปสักครกนะคะ”“โอ้... มิว” เธอสาวชักให้ขยับแบบนุ่มนิ่ม เขาถึงกับเด้งสะโพก เกร็งเหยียดขาและนิ้วเท้าสูดปากเหมือนกินของเผ็ดร้อน สองมือก็ไล่จับเนื้อนิ่ม ๆ ของภรรยาสาวไปด้วย“ยังให้ลูกกินนมไหม”“กินสิคะ ไม่งั้นเสียเงินเยอะแน่ ๆ”“เลิกได้แล้วนะ จะได้มีโอกาสท้องอีกคน”“อุ้ย! ไม่ไหวมั้งคะ รอน้องซันไชน์โตกว่านี้อีกสักหน่อย”“รอได้ไง ปู่กับย่า และย่านพ จะตีกันตาย แย่งกันเลี้ยงหลาน”“พวกท่านเล่นละครแหละค่ะ ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก แค่หยอกเย้ากันเฉย ๆ บ้านเราไม่เหงาเลยนะ”“แต่พี่อยากมีลูกเยอะ ๆ นะจ๊ะมิวจ๋า”“อื้อ” เธอผงกหัวรับ ตอนนี้ก้มลงไปชิด และอ้าปากอมแท่งไอติมของคุณสามีเข้าไปเต็มปากแล้ว“ซี้ด... โอ้ว ปากดีแท้ แน่นมาก มิวจ๋า ซี้ด...” เขาสูด