All Chapters of มาเฟียเลือดหงส์: Chapter 11 - Chapter 20

“เธอจอง”“ใช่”“นี่ห้องฉัน”“ตอนนี้เป็นห้องฉัน”“…” เขาหัวเราะเบา ๆ “เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ” เขาเดินเข้าไปใกล้ “ก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิ” เหนือหงส์หันมามอง สายตาเย็นเฉียบ“ไม่อนุญาต”“อนุญาตเมื่อไหร่ ค่อยเข้ามา” เธอชี้ไปที่ประตู ธารัชหรี่ตา“นี่เธอคิดจะไล่ฉันออกจากห้องตัวเองจริง ๆ เหรอ”“ใช่”“…” เงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าหาอีก“ถ้าฉันไม่ออกล่ะ” ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แรงผลักจากเหนือหงส์ดันเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว“อยากลองดีเหรอ” เธอชูหมัดขึ้นมา น้ำเสียงนิ่ง แต่โคตรอันตราย ธารัชยิ้ม“อยากลอง”“ได้” เหนือหงส์พยักหน้าเบา ๆ วินาทีต่อมา“โอ๊ย!” ร่างสูงเสียหลัก โดนเตะตัดขา ก่อนจะโดนผลักจนเซออกไปจากห้องปัง! ประตูถูกปิดใส่หน้าทันที“…” ธารัชยืนค้างอยู่หน้าประตู เงียบ ก่อนจะถอนหายใจแรง“เมียฉันเตะฉันออกจากห้อง” เขากัดฟันกรอด แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพอที่จะก่อกวนเธอต่อด้านในห้อง เหนือหงส์ถอดเสื้อคลุมออก เดินเข้าห้องน้ำอย่างสบายใจ เสียงน้ำไหลดังขึ้น ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียวว่าตัวเองได้แย่งห้องนอนของใครเข้า ไม่นานเธอก็เดินออกมาในชุดนอนเรียบง่าย ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะหล

“น่ารำคาญ!” เสียงเธอดังลั่นห้อง คนรับใช้รีบก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าพูดอะไร“ไปเรียกคุณธีรัชลงมาเดี๋ยวนี้” นางสั่งไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังลงมาจากชั้นบน ชายหนุ่มในชุดลำลองเดินลงมาอย่างไม่รีบร้อน เขาคือธีรัช วรเวชลูกชายแท้ ๆ ของนาง“มีอะไรครับคุณแม่” น้ำเสียงเรียบ ๆ เอ่ยถาม แต่แฝงความไม่ใส่ใจเอาไว้ วิไลหันไปมองทันที“แกยังจะถามอีกเหรอ”“เรื่องอะไรอีกล่ะครับ” ธีรัชเดินไปนั่งบนโซฟา หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบอย่างสบาย ๆ วิไลกัดฟันแน่น“ผู้หญิงคนนั้น เมียของธารัช” ธีรัชเลิกคิ้วเล็กน้อย“อ้อ คนที่แม่ไปหาเรื่องวันนี้” วิไลชะงัก“แกรู้ได้ยังไง” ธีรัชยิ้มบาง“ข่าวมันเร็วครับแม่ ทั้งบ้านรู้หมดแล้ว” สีหน้าของวิไลยิ่งแย่ลง“แล้วแกยังนั่งเฉยอยู่ได้ยังไง” ธีรัชวางแก้วลงช้า ๆ“แล้วแม่อยากให้ผมทำยังไง” วิไลเดินเข้ามาใกล้“ผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา มันกล้าทำร้ายคนของฉันต่อหน้าต่อตา แถมธารัชยังเข้าข้างมันอีก หลายปีมานี้มันทำตัวเสเพลไม่เอาใคร ไม่มีทายาท ไม่สามารถสืบทอดตระกูลได้ แต่ถ้ามันเกิดกลับตัวกลับใจ จากไม่เอาถ่านกลับมาเอาถ่านขึ้นมาจะทำยังไง คุณปู่ก็อยากให้มันสืบทอดตระกูลอยู่แล้ว” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยค

“ไม่หรอกค่ะ” เธอเอียงหน้ามองเขา“แต่แพรคิดว่าเราน่าจะร่วมมือกันได้” ธีรัชนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก“ร่วมมือ?” แพรทองพยักหน้า“คุณอยากได้ตระกูลวรเวช”“ส่วนแพร…” ดวงตาเธอแข็งขึ้น“อยากเอาคืนเหนือหงส์” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ก่อนที่ธีรัชจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“งั้นก็ดี” เขาลุกขึ้นนั่ง มองเธอด้วยสายตาเย็นเฉียบ“เรามาเล่นเกมนี้ด้วยกันดู”ค่ำคืนในโรงแรมแกรนด์รอยัลสว่างไสวไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ โคมแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่สะท้อนประกายลงบนพื้นหินอ่อนเงาวับ แขกผู้มีเกียรติระดับประเทศทยอยเดินเข้าสู่งานประมูลของหายากเสียงพูดคุยเบา ๆ ผสมกับเสียงดนตรีคลออย่างหรูหรา ประตูบานใหญ่เปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดราตรีสีดำเข้ารูปก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เหนือหงส์เดินอย่างมั่นใจ ผมยาวถูกเกล้าขึ้นเผยให้เห็นลำคอระหงส์ เครื่องประดับเรียบหรูที่ประดับบนร่างดูดีเหมาะเจาะ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบงานอย่างนิ่งสงบ ทุกสายตาหยุดลงที่เธอ ผู้ชายหลายคนถึงกับชะงัก“ใครกัน…”“สวยชะมัด…”“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”“นางฟ้าเดินดินชัดๆ” เสียงกระซิบดังขึ้นรอบด้าน เหนือหงส์เดินผ่านผู้คนไปอย่างไม่ใส่ใจ สายตาเรียบนิ่งเหมือนทุกอย่างไม่ส

พระคุณของศศิภา ช่วยอีกฝ่ายเอาไว้จากโจรที่วิ่งราวจนโดนแทง จริงๆ ก็ละครฉากนึงนั่นแหละ เพื่อให้เป็นหนี้บุญคุณวิชิตอยู่เบื้องหลังทั้งหมด หลังจากศศิภาท้องและคลอดลูก เธอก็ร่วมมือกับสร้อยฟ้าซึ่งเป็นแก๊งลักเด็ก ขโมยคุณหนูของบ้านตัวจริงไป แล้วหลายปีต่อมาก็ให้ทั้งสองไปรับเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเป็นลูกบุญธรรม ซึ่งก็คือลูกของเธอกับวิชิตนั่นเองเด็กคนนั้นก็คืออริสาที่เธอแอบไปคลอดแต่โกหกสองสามีภรรยาว่าต้องลากลับบ้านนอกไปดูแลพ่อแม่ป่วย สองสามีภรรยานั่นก็ใจดีให้เงินเธอมาอีกก้อน ให้ดูแลพ่อแม่ที่ป่วยในบั้นปลาย แล้วค่อยกลับมาทำงาน เงินการดูแลลูกในท้องก่อนคลอดก็เงินของพวกหน้าโง่นั่นแหละ เธอถึงคลอดลูกอย่างปลอดภัย หลังจากนั้นวิชิตก็เอาลูกของเธอไปทิ้งไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อีกหลายปีต่อมาก็ให้เธอชวนศศิภาไปทำบุญ และหว่านล้อมให้รับลูกสาวบุญธรรมอย่างอริสา แผนทุกอย่างประสบความสำเร็จ ไม่มีอะไรน่าสงสัยเลย เพราะสองสามีภรรยาเป็นคนดี มองคนอื่นดีไปหมด วิชิตไม่ใช่น้องชายแท้ๆ เป็นแค่เด็กเก็บมาเลี้ยง จึงมีความอิจฉาริษยาพี่ชายค่อนข้างมาก อยากได้ทุกอย่างที่เป็นของธนากร และเธอเองก็อยากใช้ชีวิตสุขสบายเช่นกัน ไม่อย

“ใช่ และตอนนี้พวกมันกำลังจะเอาทุกอย่างไป ฉันจะไม่ยอมให้พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเสียเปรียบอีกเด็ดขาด” ธารัชถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบต้นคอ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แล้วจู่ ๆ เขาก็ยื่นมือไปจับแขนเธอบีบเบา ๆ“เหนื่อยไหม” เหนือหงส์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้น ๆ“ไม่” ธารัชยิ้มบาง“โกหก” เขาเลื่อนมือขึ้นไปนวดไหล่เธอเบา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ“ตัวตึงหมดแล้ว” เหนือหงส์ไม่ได้ปัดมือเขาออก กลับปล่อยให้เขานวดต่ออย่างเงียบ ๆ บรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างประหลาด“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย บอกได้เลยนะ พี่จะช่วยเธอเต็มที่ทุกอย่าง” ธารัชพูดขึ้น น้ำเสียงจริงจัง เหนือหงส์เหลือบตามองเขา“ตอบแทนบุญคุณเหรอ” ธารัชยิ้ม“ก็ส่วนหนึ่ง” เขาหยุดนิดหนึ่ง“อีกส่วน…” เขาไม่พูดต่อ เหนือหงส์มองเขานิ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย“ก็ได้” เธอเอนตัวพิงหมอน“งั้นเตรียมตัวไว้ให้ดี งานนี้ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยาก” ธารัชหัวเราะเบา ๆ“ตั้งแต่เจอเธอมา พี่ยังไม่เคยเจออะไรง่ายเลย” เหนือหงส์หลุดยิ้ม ทั้งสองสบตากัน ความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านเงียบ ๆ โดยไม่ต้องพูดออกมา แต่ต่างคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่าย เริ่มมีความหมายมากกว่าที่คิดไว้ตั้งแต่แรกแสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ