All Chapters of มาเฟียเลือดหงส์: Chapter 1 - Chapter 10

“นันพี่อยู่นี่” พยัคฆ์กอดร่างภรรยาเอาไว้ก่อนที่น้ำตาลูกผู้ชายจะไหลหยดลงมา นันทาคือคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เขายังไม่มีอะไรเลย เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยท้อแท้ ยังต่อสู้ฝ่าฟันมากับเขา แต่พอเขามีทุกอย่างพร้อม เธอกลับไม่อยู่รอเสวยสุขกับเขา กลับจะทิ้งกันไป“ฝากดูแลเหนือหงส์ด้วย แม้เขาจะไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของเรา แต่พี่ต้องดูแลเธอให้ดี ในช่วงที่ผ่านมา เธอทำให้ชีวิตของนันมีความสุขมาก โตขึ้นพี่ก็บอกความจริงกับเธอนะคะ บางทีเธออาจได้พบเจอพ่อแม่ที่แท้จริง” เสียงนั้นแผ่วเบา แต่ทุกคำพยัคฆ์ได้ยินชัดเจน“พี่สัญญา”“คุณแม่” เหนือหงส์เรียกมารดาก่อนจะวิ่งเข้ามาในชุดนักเรียน นันทายิ้มออกมา ลูบศีรษะของลูกสาวบุญธรรมไปมาเบา ๆ“หงส์จำเอาไว้นะลูก ว่าแม่รักลูกเสมอ จงใช้ชีวิตให้ดี อย่าให้ใครมารังแกเด็ดขาด” มือนั้นค่อย ๆ ตกลงจากศีรษะ“แม่! ไม่นะ คุณแม่อย่าจากหนูกับพ่อไป” เหนือหงส์ตกใจ ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา พยัคฆ์กอดร่างภรรยาแนบอก น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนจะดึงร่างบุตรสาวบุญธรรมมากอดด้วยความเศร้าสุดหัวใจงานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เพราะพยัคฆ์รู้ดีว่าภรรยาไม่ชอบอะไรฟุ่มเฟือย และชอบความเงียบสงบ เหนือ

“ใครกล้าเข้ามาในเขตของฉัน” เธอวางแก้วกาแฟลงอย่างเบามือ“รออยู่ที่เดิม ฉันจะไปจัดการเอง”เครื่องบินส่วนตัวออกเดินทางอย่างทันใจเวลาต่อมา ลานโกดังร้างริมทะเล เสียงคลื่นซัดฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมแรงพัดเสื้อผ้าให้ปลิวไหว ชายฉกรรจ์นับสิบยืนเรียงแถว ก้มหัวทันทีที่เห็นเธอก้าวลงจากรถ“สวัสดีครับคุณหนู” เสียงดังพร้อมเพรียงหญิงสาวคนเดิม แต่ไร้แว่น ไร้ความอ่อนโยน เหลือเพียงความเย็นชาที่กดดันทุกลมหายใจ“ใคร” เธอถามสั้น ๆ ลูกน้องรีบลากชายคนหนึ่งออกมา“มันลักลอบขนของครับ” เหนือหงส์มองนิ่ง“รู้กฎไหม” ชายคนนั้นสั่น“ผะ…ผม”ปัง!เสียงปืนดังขึ้นทันทีร่างนั้นทรุดลงกับพื้น ความเงียบปกคลุมทั้งพื้นที่ เหนือหงส์หมุนปืนในมืออย่างชำนาญ ก่อนจะส่งคืนให้ลูกน้อง“ของทุกอย่างในภาคใต้ ต้องผ่านฉัน ใครเอาของไม่ดีมาสอดไส้ผ่านท่าเรือของเรา ต้องเจอแบบนี้” เธอเอ่ยช้า ๆ“ทุกคนจำไว้ ใครไม่ฟังคำของฉัน คิดทรยศก็ไม่ต้องอยู่” ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคน“ครับคุณหนู”“เจตน์” เธอเรียกลูกน้องคนสนิท“ครับคุณหนู”“พ่อไปมาเลย์กี่วัน” เธอหมายถึงบิดาบุญธรรมที่ไปจัดการธุรกิจคาสิโนที่โน่น“ไม่มีกำหนดครับ ที่นี่เสี่ยบอกว่าให้คุณหนูจัดการตามสมคว

“คุณปู่” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ ธารัช วรเวช เดินเข้ามาแล้ว“คุณปู่” เสียงทุ้มต่ำของธารัชดังขึ้นทันทีที่เขาหยุดยืนหน้าโต๊ะ สายตาคมกริบของเขาเลื่อนจากธนวัฒน์ไปหยุดที่หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์ เพียงแค่สบตา บรรยากาศในร้านก็เหมือนตึงขึ้นมาทันที ธารัชหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอ“ผมได้ยินมาว่า” เขาเอียงคอเล็กน้อย มองเหนือหงส์จากหัวจรดเท้า“มีคนกำลังจะหลอกเงินคนแก่”“…” เหนือหงส์ชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดทันที“ปู่แก่แล้วนะครับ” เขาพูดต่ออย่างไม่แคร์“อย่ามาหลอกอะไรแบบนี้เลย มันดูไม่ดี”“ธารัช!” ธนวัฒน์รีบเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงตกใจ“พูดอะไรของแก!” แต่ธารัชไม่หยุด“ผมก็แค่เตือน” เขายักไหล่“เดี๋ยวนี้คนหน้าตาดี ๆ ก็หากินแบบนี้เยอะ”ปัง! เสียงแก้วกระทบเคาน์เตอร์ดังขึ้นเบา ๆ เหนือหงส์วางแก้วลง ดวงตาหลังแว่นเย็นเฉียบ มือเรียวกำแน่น“คุณพูดจบหรือยัง” น้ำเสียงเรียบแต่กดดัน ธารัชยิ้มมุมปาก“ยัง”“หยุดเดี๋ยวนี้!” ธนวัฒน์ตวาด ก่อนจะรีบหันไปหาเหนือหงส์“หนูหงส์ อย่าไปฟังมันพูดเลยลูก มันปากเสียตั้งแต่เด็กแบบนี้แหละ แก้ไม่หายสักที” เหนือหงส์ไม่ตอบ สายตายังจับอยู่ที่ชายตรงหน้า หล่อจริงแต่ปากหมาเกินไปแล้ว

“…” ทั้งค่ายอึ้ง“บอสแพ้ เฮ้ย! แพ้ได้ไงนี่” เหนือหงส์ยืนมองลงไป ก่อนจะยักไหล่เล็กน้อย“ยังจะสั่งสอนฉันอยู่ไหม” ธารัชพยายามลุก แต่เขาเซ“เฮ้ย! บอส!” ลูกน้องรีบวิ่งขึ้นมาช่วยประคอง“พาเขาลงไป” เหนือหงส์พูดเรียบ ๆ ธารัชถูกหามลงจากเวที สายตายังจ้องเธอไม่วาง ไม่ใช่โกรธ แต่สนใจ เหนือหงส์หยิบแว่นขึ้นมาใส่ กลับไปเป็นผู้หญิงธรรมดาอีกครั้ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทั้งค่ายรู้ดีว่าวันนี้เพียงแค่ได้รับรอยยิ้มกวน ๆ ของเธอ ทุกอย่างก็ดับวูบ ภาพตัดไปในทันที“บอส บอสสลบไปแล้ว เร็ว ไปตามหมอเร็ว”“ตื่นเต้นอะไร ยังไม่ตายเสียหน่อย” เหนือหงส์เกาหัวเบา ๆ ก่อนกระพริบตาปริบๆ กับความตื่นเต้นเกินเหตุของลูกน้องธารัช จะบอกว่าเธอลงมือหนักก็ไม่น่าใช่ ลูกน้องของเธอโดนเธอซ้อมหนักกว่านี้ไม่เห็นมีใครตายสักคนธารัชถูกพาตัวมายังห้องพักส่วนตัวหลังค่ายมวย หลังจากฟื้นก็ถูกทายาให้ กลิ่นยาทาแผลลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ“โอ๊ย เบา ๆ สิ!” เสียงหงุดหงิดของธารัชดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง“ผมก็เบาที่สุดแล้วนะครับบอส” ชายหนุ่มอีกคนตอบ เขาคือนนท์ คนสนิทที่อยู่กับธารัชมานาน นนท์กำลังทายาให้ตรงมุมปากที่แตก และรอยช้ำบริเวณโหนกแก้ม“ยายนั่นมือห

“…” เช็คจำนวนหนึ่งร้อยล้านบาท“อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”“มันมากเกินไปค่ะ”“ไม่มาก” ธนวัฒน์ส่ายหน้า“สำหรับหลานสะใภ้ของฉันมากกว่านี้ฉันก็ให้ได้ ต่อไปเธอต้องครอบครองทุกอย่างที่นี่กับเจ้ารัชมัน” ชายชรารีบพยักหน้าให้คนรับใช้ที่คอยดูแลใกล้ชิด อีกฝ่ายรีบนำกล่องกำมะหยี่ออกมา เมื่อถูกเปิดออก ภายในคือชุดเครื่องประดับไข่มุกสีขาวนวล เม็ดใหญ่ เรียงตัวอย่างงดงาม“นี่คือเครื่องประดับประจำตระกูล”“สวยมากค่ะคุณปู่ ชุดนี้ไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้านบาท” เหนือหงส์ชะงัก เธอแต่งงานเล่นๆ ไม่คิดว่าจะได้รับการต้อนรับที่ดีเช่นนี้“ตาแหลมมาก” ชายชราหัวเราะถูกใจ คนที่มองออกว่าไข่มุกน้ำงามหายากชุดนี้ราคาสูงขนาดนี้แสดงว่าไม่ใช่คนธรรมดา สาวน้อยสวมแว่นในร้านกาแฟ อาจไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงหลายวันมานี้เขาได้ส่งคนไปสืบแต่ไม่สามารถสืบตัวตนของเด็กสาวได้ นอกจากประวัติธรรมดาของอีกฝ่าย และรู้ด้วยว่าหลานชายก็ส่งคนไปสืบ ก็ไม่ได้อะไรเช่นกัน ท่านนึกอยากรู้ว่าเด็กสาวคนนี้มีภูมิหลังเช่นไรกันแน่ แต่ที่รู้ ๆ อีกฝ่ายไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร จากที่ช่วยท่านเอาไว้ แถมยังมีน้ำใจกับคนรอบข้างอีก ตลอดหลายวันมานี้ให้คนจับตามองจึงได้เห็นว่าสาวน้อยคนนี้ทำอะไ