All Chapters of บทเรียนรัก: Chapter 121 - Chapter 130

ลูกชายที่หายหน้าหายตาไปตั้งแต่เมื่อวาน กลับมาบ้านในช่วงสาย ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ทำเอาคนเป็นแม่ หมั่นไส้หนักมาก"น้อยๆหน่อยนะ ไอ้สายตาวิบวับเนี่ย มันเกินเรื่อง" แม่ที่อยากจะเห็นลูกสะใภ้ใจจะขาด บ่นออกมา"พรุ่งนี้พามากินข้าวเช้าด้วย ดีไหมครับ" ภามินทร์นั่งข้างๆ ผู้เป็นแม่ แล้วขยับเข้าไปใกล้ "จริงหรือเปล่า อย่ามาหลอกแม่ให้ยาก" "จริงสิครับ ใครจะไปหลอกคุณนิชากันเล่า พามาฝากเนื้อฝากตัว แล้วก็กินข้าวเช้าด้วย แล้วเดี๋ยวมินทร์ ไปส่งน้องทำงาน ช่วงสาย" ลูกชายบอกแม่ "จริงนะ ไม่หลอกนะ" "ครับไม่หลอก แต่คืนนี้มินทร์ไม่กลับบ้านนะ"คนที่เคยกลับบ้านทุกวัน บอกกับแม่ แล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องตัวเอง ไม่อยากฟังเสียงบ่น ที่ดังตามหลังมา ก็มีแฟนแล้ว ก็อยากอยู่กับแฟนตามลำพัง ตอนนี้ถ้า

พนักงานในร้าน แอบดู แฟนคุณมินทร์กันเป็นแถว ชายหนุ่มที่โลกส่วนตัวมีเพียงครอบครัว และ คนรู้จักที่ให้เข้านอกออกในบ้าน มีเพียงไม่กี่คน เท่านั้น จับจูงหญิงสาวร่างบอบบาง ตัวเสมอหัวใจ เดินลงมาจากข้างบน พาเดินไปที่ลานจอดรถ เปิดประตูรถให้ แล้วขับออกไปลูกชายบ้านนี้ดูแลผู้หญิงทุกคนอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นคุณนิชา หรือ คุณนีรนารา คุณมินทร์ก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น แต่กับคนนี้ ท่าทางโอบประคองต่างหาก ที่ต่างออกไป "คุณคะ มีลูกสะใภ้แล้วเหรอคะ" คุณนิชาพยักหน้า แล้วมองรถลูกขับออกไป "ลูกสาวฉัน น่ารักมาก เป็นเชฟ" เสียงที่บอกเต็มไปด้วยความเอ็นดู และ ความสุข ไม่ว่าจะเป็นใคร แม่ก็ต้อนรับทั้งนั้น ขอให้มินทร์รักเถอะแม่ที่รักลูกสุดหัวใจ บอกกับพนักงานสาวๆ ที่นั่งกันอยู่ "คุณแม่ใจดีมาก มากๆเลยค่ะ "เธอบอกกับเค้า แล้วยิ้มกว้างอย่างมีความสุข คุณแม่ของแฟน ใจดี และ เอ็นดูเธอมา

"วันนี้ยัยนีร มาป่วนอะไร " คนที่ไม่ได้ รู้เรื่องรู้ราวอะไรถามออกมา “"ไม่ได้มาป่วนค่ะมาชวนทำเรื่องราวดีดี" เธอยิ้มแล้วมองหน้าเค้า ก่อนจะขยับเข้าไปซบไหล่"หนูอ้อนอะไรพี่แบบนี้พี่ก็แย่นะครับ" เค้าขับรถมือเดียว แล้วรั้งตัวเธอมากอด เอาไว้"มีอะไรหรือเปล่าหนูบอกพี่ได้ทุกอย่างนะ"" ไม่มีอะไรค่ะหนูแค่มีความสุขมากเท่านั้นเอง" เธอยิ้มออกมาแม้จะรำคาญแม้จะอึดอัดแม้จะเบื่อมากแค่ไหน เเต่หัวใจของเธอ ก็พองโต เพราะเธอรู้ดีว่า เธอมีทีมอยู่ข้างหลัง ทุกคนที่เป็นคนรอบตัวเค้า พร้อมจะปกป้องเธอ และถ้าเค้ารู้ คนอย่างพี่มินทร์ คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ อะไรที่เธอจัดการเองได้ เธอก็ไม่อยากให้เค้า วุ่นวายใจ"จัดงานพรุ่งนี้ไม่กระชั้นชิดไปเหรอคะ" "ไม่หรอกหนูนีร เค้าจะเอาอะไรเค้าต้องเอาให้ได้ทุกคนรู้ดีอยู่แล้ว พ่อแม่ทุกบ้าน เค้ารู้นิสัยกันหมด ว่าหนูนีร เป็นคนยังไง พรุ่งนี้ หนูรีบทำงานให้เสร็จ แล้วมานั่งด้วยกันนะ พี่จะได้แนะนำหนู ให้กับ ผู้ใหญ่ได้รู้จักด้วย"เชฟสาวที่เคยแต่หน้ามันอยู่ในครัว มองหน้าเค้า " หรือว่าพี่อาจจะไม่ต้

อาหารคาวหวานที่แม่จัดมาเลี้ยงแขกเต็มสำรับ กับ เหล้ายาดองสีน้ำตาล ที่พ่อกำนันยกโหลออกมา ทำเอาคนที่ไม่คุ้นชิน กับเหล้าพื้นบ้าน มองด้วยความหวั่นใจ "กินไม่ได้เหรอ เหล้าแบบนี้" พ่อกำนันถามแฟนลูกสาว ที่ทำหน้าแปลกๆ "แค่ไม่เคยลองครับ แต่คิดว่าน่าจะไหว" คนที่ดื่มมาแล้ว หลายอย่าง บอกกับพ่อแฟน แม้จะแอบหวั่นใจ แต่ก็รับแก้วเล็กมา"เหล้าขาวดองกับน้ำผึ้งกับสมุนไพร กินแล้วโด้ป" สรรพคุณที่พ่อกำนันเอ่ยออกมา ทำเอาคนฟัง ยิ้มกว้างทันที อยากจะบอกว่า ผมไม่ต้องโด้ป ก็คึกตลอดอยู่แล้ว "เบาๆนะพี่มินทร์" คนข้างๆ แอบบอกด้วยความห่วงใย 28ดีกรี ผสมตัวยา หลายอย่าง อาจจะน้อคได้ง่ายๆ "ไม่ต้องห่วงพี่หรอก" เค้ายิ้ม แล้วยกขึ้นจิบ กลิ่นสมุนไพร รสชาติหวานของน้ำผึ้ง แต่แสบวาบลงไปถึงท้อง "โอ้ย" เสียงโอดโอย คำแรก ทำเอาพ่อกำนันตบเข่าเสียงดัง 

กล้วยน้ำว้าสุก กล้วยหอมที่บ่มตามธรรมชาติ ที่พ่อยัดใส่รถมาให้ลูกสาว เป็นของขวัญของฝาก ทำเอาคนที่ได้รับ ใจฟู ของเล็กน้อย แต่มีคุณค่าทางจิตใจ มากกว่า ของราคาแพง "พ่อปลูกเองกับมือฝากไปให้พ่อกับแม่ด้วยนะ" พ่อกำนันย้ำชัด หนักแน่น แล้วมองดูรถสีส้มขับหายลับออกไป จนสุดสายตา "เข้าท่าไหมพ่อ ลูกเขย" แม่ถามออกมา แล้วมองหน้าพ่อ ที่น้ำตาคลอ "เข้าท่าดี ไม่ถือเนื้อถือตัว กินง่ายอยู่ง่าย ไม่เรื่องมาก" พ่อกำนันมองคนมาใหม่ ครั้งแรกก็อ่านคนได้แม่น แฟนของลูกสาว ดูเป็นคนขยัน จริงใจ ไม่คุยโวโอ้อวด แม้ที่บ้าน จะมีทั้งร้านขายยา และ ร้านทอง ก็ไม่เคยบอกว่า ตัวเอง ร่ำรวย อะไร "เตรียมตัดชุดเอาไว้เถอะ เดี๋ยวเค้ามาขอลูกสาวจะไม่มีชุดใส่นะ" "อะไรจะไวขนาดนั้นละพ่อ เพิ่งจะขอกันไป คงอีกสักครึ่งปีละมั้ง" แม่