《Oops! Our Accidental Babies Made Us One 》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

“Salamat, my babies! Ang galing-galing niyo naman mag-secret mission. Napakasaya ni Mommy ngayon!”Tumayo si Kiara at humarap kay Eiden. Inilagay niya ang bouquet sa ibabaw ng side table at marahang pinalupot ang kaniyang mga braso sa leeg nito.“Salamat, Eiden,” malambing na bulong ni Kiara habang nakatitig siya sa mga mata ng lalaki. “Hindi mo naman kailangang gumastos o mag-abala nang ganito para lang pasayahin ako, eh. Sapat na sa akin na nandito kayo ng mga bata. Pero thank you pa rin, pakiramdam ko tuloy ay birthday ko kahit hindi naman.”Inabot ni Eiden ang bewang ni Kiara at hinatak ito nang bahagyang mas malapit sa kaniya. “Hinding-hindi ako manghihinayang mag-abala para sa iyo, Kiara. Kulang pa nga 'yan sa lahat ng alaga at pagmamahal na ibinibigay mo sa amin araw-araw. Gusto ko lang ipaalala sa iyo na kahit anong mangyari, napakahalaga mo sa akin... sa aming tatlo.”Ngumiti si Kiara at isinandal ang kaniyang noo sa dibdib ni Eiden. “Alam ko naman 'yon. Kahit medyo mistery

“Ipinapaabot ng CEO na magkakaroon ng malaking Internal Audit at performance review sa departamentong ito ngayong araw,” pormal na pahayag ni Enzo. “Partikular na titingnan ng Board ang conduct, professionalism, at pakikitungo ng bawat empleyado sa kanilang mga kasamahan. Ang sinumang napatunayang nagpapakita ng pambubully, panlalait, o unprofessional behavior ay mabilis na tatanggalin sa kumpanya, mawawalan ng severance pay at i-ba-blacklist sa buong Fierro Group of Companies.”Napasinghap ang buong opisina!Biglang namutla si Olga. Naramdaman niya ang biglang panlalamig ng kaniyang mga kamay habang pilit na inaalala kung may mga ginawa ba siyang labag sa protocol.Nagpatuloy si Enzo, at sa pagkakataong ito, dahan-dahan niyang ibinaling ang kaniyang tingin pabalik sa direksyon kung saan nakatayo si Kiara. Bahagyang lumambot ang matigas na ekspresyon ng mukha ni Enzo nang magtagpo ang mga mata nila ng misis ng kaniyang boss.“At higit sa lahat...” dagdag ni Enzo, habang seryosong nak

Bandang alas-siyete na ng gabi, nag-uumapaw sa saya sina Arturo, Precy, at Olga habang naglalakad sila sa marangyang lobby ng isang kilalang five-star hotel. Nakasuot sina Precy at Olga ng kanilang pinakamagagandang designer dresses at mamahaling alahas, habang si Arturo naman ay pormal na pormal sa kaniyang mamahaling tuxedo.“Diyos ko, Arturo! Tingnan mo naman ang lugar na 'to!” tuwang-tuwang pabulong na wika ni Precy habang nakakapit sa braso ng asawa niya. “Ibang klase talaga kapag ang mismong CEO ng Fierro Group ang nag-imbita sa iyo! Ibig sabihin lang niyan, napaka-importanteng tao mo para sa kanila!”Medyo nanginginig ang mga kamay ni Arturo habang inaayos niya ang kaniyang bowtie, ngunit nakatayo pa rin siya nang nakataas ang noo. “Dapat lang, Precy. Medyo nagkakaproblema man ang mga negosyo natin nitong mga nakaraang buwan, kapag nakuha ko ang investment at suporta mula sa mga Fierro ngayong gabi, hindi lang maisasalba ang kumpanya natin…magiging isa na tayo sa mga pinakamaya

“Veronica?” malamig at galit na wika ni Eiden, pilit na ibinababa ang boses para walang ibang makarinig. “Anong ginagawa mo rito? Bakit ka nagpakita pa?”“I’m just back for business, Eiden,” pormal ngunit sinusubukang maging friendly na sagot ni Veronica. “Naisip ko lang kumustahin ka at ang mga bata. Kamusta na sina Kairo at Kara?”“Wala kang karapatang magtanong tungkol sa mga anak ko,” matalim na putol ni Eiden, halatang nagtatagis ang panga niya sa matinding inis.Naalala ni Eiden ang nakaraan. Dati, noong desperadong naghahanap ng ina ang kambal, nagbayad siya at kinuha si Veronica para magpanggap bilang ina ng mga bata. Ngunit agad ding natapos ang kasunduan dahil ang mismong mga bata ang umayaw at humindi rito hanggang sa tuluyang dumating si Kiara sa buhay nila na buong-pusong minahal at tinanggap ng kambal.“Ang malinaw na usapan natin noon, pagkatapos ng kontrata at matapos kitang bayaran, mananatili ka na sa ibang bansa at kailanman ay hindi ka na magpapakita sa pamilya ko,

Tumingin si Eiden kina Lander at Roan. Ang kaniyang mga mata na dating puno ng lamig ay bakas na bakas ngayon ang labis na pagnanais, pag-aalala, at purong katapatan.“I... I care about her so much,” maipit at pautal-utal na wika ni Eiden habang humahawak sa kaniyang dibdib, na tila ba masakit ang bawat paghinga roon. “Nasanay ako na narito siya... na nakatitig sa akin, na nakangiti sa akin tuwing umaga. Siya ang nagbigay kulay sa buhay ko…hindi lang pala sa buhay ko. Sa buhay rin mismo ng mga anak ko. Minahal niya at tinuring na kaniya ang mga bata. Araw-araw ay pinaparamdam niya sa amin na hindi man niya kadugo ang mga anak ko…na hindi man nagmula ang mga ito sa kaniya, ay isa kaming pamilya. Nasanay na ako sa presensya niya, sa yakap niya. At ngayong malamig siya sa akin, pakiramdam ko mawawala ako sa sarili ko. Masakit sa akin na hindi niya ako pinapansin, at nakatuon lang ang atensyon niya sa mga anak namin. Daig ko pa ang isang hangin. Mahal ko na si Kiara, Lander, Roan. Mahal