บททั้งหมดของ Oops! Our Accidental Babies Made Us One : บทที่ 111 - บทที่ 120

Mabilis ang takbo ng sasakyan ni Eiden hanggang sa marating niya ang napakalawak at napakahabang kalsada patungo sa grand driveway ng mansyon ng mga Fierro. Pagkababa pa lang niya ng kotse, sinalubong na agad siya ng dalawang nakatayong mga tauhan na pormal na nagbukas ng dambuhalang pint0 ng mansyon.Pagpasok ni Eiden sa malaking sala, agad na bumungad sa kaniya ang malamig na hangin. Nakaupo sa mamahaling leather sofa ang kaniyang ina na si Donya Felomina Fierro. Nakataas ang kabilang binti nito at hawak ang isang tasa ng tsaa, habang nakatayo naman sa tabi ng fireplace ang kaniyang ama na si Don Juan. Nakahawak naman ito sa baston nito habang seryosong nakatitig sa pint0.“Eiden,” malamig at may diing wika ni Don Juan habang marahang itinutukod ang hawak niyang baston sa sahig. “May oras ka pa palang umuwi sa sarili mong bahay?”Ibinaba ni Donya Felomina ang tasa sa lamesa ng may malakas na kalabog. Tumayo siya at mabilis na lumapit sa kaniyang anak.“Saan ka nanggaling, Eiden?!”

Kinabukasan, pumasok si Kiara sa opisina na may bahagyang kabagutan at pagtataka. Kagabi kasi, pagkauwi ni Eiden mula sa sinasabi nitong "emergency sa trabaho," halatang hindi ito nakatulog nang maayos at parang laging may malalim na iniisip. Pero isinantabi niya muna iyon dahil kailangan niyang mag-focus sa kaniyang trabaho sa Fierro Group of Companies.Sa kabilang banda, mainit ang ulo ni Olga habang nakatayo siya sa tabi ng photocopy machine. Nagngangalit pa rin ang bagang niya dahil nararamdaman niyang unti-unting nasisira ang mga plano niya. Biglang lumapit si Jessa sa kaniya, ang supervisor ng departamento, na may hawak na isang katamtamang laking kahon na nakabalot nang maayos at may pulang ribbon.“Olga, mabuti at nandito ka,” utos ni Jessa na may dalang mga folder. “Ipadala mo 'tong kahon sa mansyon ng mga Fierro sa Forbes Park. Importante 'yan, pinalalagay 'yan mismo ng HR at ng Board para sa pamilya ng CEO. Mabilis lang 'yan, mag-grab ka na lang.”Sumimangot agad ang mukha

Bumagsak ang tingin ni Kiara sa dalawang batang nakayakap sa binti niya, saka dahan-dahang inangat ang kaniyang tingin kay Eiden... at sa dalawang matandang nakatayo sa likod nito na nakasuot ng napakasosyal na pambahay.Nagtagpo ang mga mata nina Kiara at Eiden. Puno ng matinding pagtataka, gulat, at galit ang mga mata ni Kiara, habang si Eiden naman ay para nang nakakita ng sarili niyang multo at hindi na alam kung paano pa siya magpapaliwanag.Bago pa man makapagsalita ang kaniyang ina at ama para batiin o tanungin si Kiara, mabilis na kumilos si Eiden. Halos madapa siya sa pagmamadali nang patakbong lumapit sa dalawang matanda. Mabilis niyang hinawakan ang mga braso ng mga ito, at pilit silang hinila patungo sa isang silid na malayo sa kinaroroonan ni Kiara.“Eiden! Ano ba?! Bakit mo kami hinahatak nang ganito?!” natatarantang pabulong na asik ni Donya Felomina habang inaayos niya ang kaniyang damit.Namamawis ang noo at halos lumuwa ang mga mata ni Eiden dahil sa matinding kaba.

Sinalubong si Eiden ng kaniyang ina sa malaking hallway. Walang bahid ng galit o kasungitan ang mukha ni Donya Felomina, sa halip, naroon ang isang napakalambing at pormal na ngiti nito na may malaking pagmamalaki sa kaniyang anak.Inayos ni Donya Felomina ang kuwelyo ng polo ni Eiden at marahang tinapik ang balikat nito.“Eiden...” malumanay na wika ni Donya Felomina, bakas ang sinseridad sa kaniyang boses. “You made the right decision.”Napatigil si Eiden at napatingin nang diretso sa kaniyang ina.“Napakabuting tao ng asawa mo,” patuloy ng Donya habang nakatitig siya sa may pintuan kung saan kakalabas lang ni Kiara. “Napakagalang, napakasipag, at napakahusay niyang magpalaki ng mga anak mo. Ngayon, naiintindihan na namin ng Daddy mo kung bakit labis mo siyang pinoprotektahan.”Ngumiti rin si Don Juan habang nakatukod sa kaniyang baston. “Magaling ang naging pagpili mo, Eiden. Pruweba iyon na hindi ka lang magaling sa negosyo, kung hindi pati na rin sa pagpili ng makakasama mo sa bu

Ilang minuto ang lumipas, abala si Eiden sa kusina sa pag-iinit ng mga ulam na ipinadala ng kaniyang ina. Nang sumilip siya sa sala, nakita niya si Kiara na nakaupo sa sofa, nakatitig sa malayo at tila malalim na naman ang iniisip.Dahan-dahang lumapit si Eiden. Inalis niya ang hawak na kaldero at umupo sa tabi ni Kiara, saka marahang ipinalupot ang kaniyang mga bisig sa balikat ng asawa at isinandal ito sa kaniyang dibdib.Kusa namang isinandal ni Kiara ang kaniyang ulo sa balikat ni Eiden at pinalupot ang kaniyang mga kamay sa bewang nito, mahigpit na gumanti ng yakap.“Salamat, Eiden, ha...” pabulong na wika ni Kiara.Inayos ni Eiden ang pagkakayakap niya kay Kiaraat masimsim na hinaplos ang buhok nito. “Para saan? Wala ka namang kailangang ipagpasalamat sa akin. Pero Sweetie... ayaw mo pa ring sabihin sa akin kung bakit ka talaga malungkot?”Huminga nang malalim si Kiara. Ayaw man niyang banggitin ang pambabastos ni Olga kanina, mas nanaig ang emosyong nararamdaman niya tungkol sa