Semua Bab Oops! Our Accidental Babies Made Us One : Bab 101 - Bab 110

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Kiara. Mabilis siyang lumingon at sa isang iglap, parang huminto ang ikot ng mundo niya sa kaniyang nakita.Nakita ni Kiara na nakabulagta na sa sahig si Kairo malapit sa kanilang lamesa. Namumula at namamaga ang buong mukha ng bata, habang ang maliliit nitong kamay ay nakahawak sa sarili nitong leeg, tila pilit na humihigop ng hangin pero walang pumasok. “Diyos ko, Kairo!” sigaw ni Kiara.Nabitiwan ni Kiara ang kaniyang bag at resibo. Halos madapa siya sa pagtakbo papalapit sa kaniyang anak. Agad niyang binuhat at ikinalong si Kairo, habang ang buong katawan niya ay nanginginig sa matinding takot. “Kairo! Anak, tumingin ka kay Mommy! A-Anong nangyari, anak?”Umiiyak na si Kara sa tabi nila. Hinahawakan niya ang laylayan ng damit ng kaniyang kapatid. “Mommy, kumain po siya ng cake! Sabi po ni ate kainin daw po namin... tapos bigla na lang pong naging gan'yan si Kairo!”Nangangatog ang mga labi ni Kiara habang tumitingin siya sa ibabaw ng lamesa

Bumabyahe na si Eiden papunta sa hospital. Hindi siya mapakali. Panay na panay ang tingin niya sa relo niya. Pakiramdam niya ay napakabagal ng takbo ng oras. Nag-aalala siya para sa anak niyang si Kairo. Matagal na rin ang lumipas nang huling magkaroong ng allergic reaction ang anak niyang lalaki dahil sinisiguro niyang laging safe ang pagkain nito. Iniingatan niyang walang pagkain na makakatrigger ng allergic reaction nito at ngayon ay nagkaroon na naman ito ng severe allergic reaction. Naalala ni Eiden na hindi niya nasabihan si Kiara tungkol sa allergy ng mga bata. Masyado siyang naging abala sa ibang bagay. Napasandal siya sa backrest ng carseat. Naninikip ang dibdib niya sa tuwing inaalala ang bawat hikbi ni Kiara mula sa kabilang linya. Marahil ay sinisisi nito ang sarili, na para naman sa kaniya ay hindi nito kasalanan. Siya itong may kasalanan dahil naging pabaya siya at hindi niya sinabi rito ang mga bagay-bagay tungkol sa mga bata. “Wala na bang ibibilis ‘yan?” tanong ni E

“What are you doing here?" Ngumisi si Roan. “Doktor ako? At pamilya ko ang may-ari ng ospital na ito?” Sinamaan ng tingin ni Eiden ang kaniyang kaibigan. “Kanina ka pa nakatayo riyan?” Sumipol si Roan at ngumisi. “Hindi naman. Nakita ko lang na umiyak ang misis mo at niyakap mo siya … at inalo.” “Damn you!” ani ni Eiden saka niya hinila si Roan papalayo sa silid ng anak niya. “Subukan mong ibalita ‘yan kay Lander at masasakpak kita.” Nagtaas ng kamay si Roan na animo’y sumusuko na. “Well, masakit kang manapak kaya hindi ko na sasabihin kay Lander.” “Good,” sabi ni Eiden. Tinapik ni Roan ang balikat ni Eiden. “Sa wakas, may nagawa kang tama sa buhay mo…Nolan.” “What?” kunot-noong tanong ni Eiden. Unti-unting ngumisi si Roan. “Ang sinasabi ko lang ay may nagawa ka nang tama. You married the right woman, Nolan.” “Paano mo nasabing tamang babae ang pinakasalan ko?” Umismid si Roan. “Oh, please! Stop being indenial. Ikaw nga itong nakakasama ang asawa mo araw-araw kaya mas may a

Kinabukasan, maagang pumasok ang doktor para sa huling check-up ni Kairo. Dahil normal na ang lahat ng kaniyang vital signs at maganda na ang pakiramdam niya, tuluyan na silang binigyan ng clearance para makauwi.Habang inaayos ni Kiara ang huling bag ng mga gamit nila, binuhat naman ni Eiden si Kairo mula sa kama, habang si Kara ay masayang nakahawak sa laylayan ng corporate suit ng kaniyang Daddy.“Yehey! Uuwi na tayo sa bahay!” masayang talon ni Kara habang naglalakad sila sa hallway ng ospital patungo sa parking lot.“O, dahan-dahan sa pagtakbo, Kara. Baka madapa ka,” paalala ni Kiara na may malawak na ngiti sa labi. Humikab si Eiden, at agad na napansin iyon ni Kiara. “Naku! Magtaxi na lang kaya tayo pauwi? Mukhang pagod ka na. Wala ka pa namang maayos na tulog,” nag-aalalang wika ni Kiara. Kagabi ay sa sofa natulog si Kiara matapos silang maghapunang tatlo. Mahimbing na mahimbing ang tulog ni Kairo dahil sa epekto ng gamot kaya hindi na ito nagising buong magdamag. Silang tat

“Eiden, tulungan mo nga ako rito!” tawag ni Kiara habang pilit niyang kinukuha ang plastic na robot mula sa kamay ni Kara na ayaw bumitiw. “Iiyak na naman si Kairo, kakagaling lang niya sa ospital.”Iyon ang unang beses na nasaksihan ni Kiara na nag-aaway ang kambal kaya medyo nataranta siya, at hindi niya alam kung paano niya patatahanin ang dalawang bata. “‘Wag na kayong mag-away, please? Nalulungkot si Mommy kapag nag-aaway kayo.” Pinalungkot pa ni Kiara ang boses niya ngunit waepek sa dalawang bata na pareho nang sinusumpong.“Bad ka, Kairo!” sigaw ni Kara. Napairap si Kairo. “Mas bad ikaw!”“Eiden!” sigaw naman ni Kiara na na-iistress na sa sitwasyon. Napabuntong-hininga na lang si Eiden at mabilis na pinalitan ang kaniyang emosyon. Wala siyang nagawa kung hindi ang tumayo at lapitan ang mga anak niya.“Kara, baby, ibigay mo muna kay Kairo ang robot,” malambing ngunit pormal na utos ni Eiden habang binubuhat niya si Kara patungo sa kaniyang lap sa harap para maihiwalay ito. “