《Oops! Our Accidental Babies Made Us One 》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

Kinabukasan, pagkamulat pa lang ng mga mata ni Kiara sa maliit na silid ng apartment ni Anna, agad na bumuhos ang kaniyang mga luha. Nasanay siyang tuwing umaga ay ginigising niya ang mga bata o 'di kaya ay sila ang gumigising sa kaniya. Namimiss niya ang mga tawa ng kambal habang nag-aagawan sa almusal, at ang malalambing nilang boses na tumatawag sa kaniya ng "Mommy."Napayakap si Kiara sa kaniyang mga tuhod habang pilit na ginagapang ng matinding pangungulila ang kaniyang dibdib. Miss na miss na niya ang mga bata. Kahit kailan ay hindi niya inisip na iba sila sa kaniya. Anak ang trato niya sa mga ito. “Kiara...” Mabilis na pumasok si Anna sa silid dala ang isang tasang mainit na kape nang marinig niya ang patagong hikbi ng kaniyang kaibigan. Agad siyang tumabi sa kama matapos niyang ipatong sa ibabaw ng bedside drawer ang tasa, pagkatapos ay hinawakan niya ang balikat ni Kiara.“Miss na miss ko na ang mga bata, Anna...” basag na basag ang boses na usal ni Kiara habang nakasandal

Ilang araw ang lumipas at nagpasya si Kiara na bumalik sa dating apartment nila ni Eiden. Ang dahilan niya sa kaniyang sarili ay may mga mahahalagang gamit at dokumento pa siyang naiwan doon. Pero sa kaibuturan ng puso niya, alam niyang naiisip niya lang talaga ang mga bata at ang simpleng buhay na binuo nila roon.Nang pumasok si Kiara sa pint0 gamit ang kaniyang ekstrang susi, laking gulat niya nang makita niyang nakakalat sa sala ang ilang mga laruan nina Kairo at Kara. Bago pa man siya makapagproseso, lumabas mula sa kusina ang isang eleganteng matandang babae na may dalang baso ng tubig — si Donya Felomina, ang ina ni Eiden. “Kiara...” mahinang bati ni Donya Felomina nang makita niya ito.“N-Nanay—I mean, Ma'am Felomina...” gulat at naiilang na wika ni Kiara. “Nandito po pala kayo? Nasaan po ang mga bata?”“Nasa taas sila sa kuwarto, naglalaro. Papatulugin ko dapat kanina pa pero ayaw pa raw nilang matulog at hinihintay ka nila,” sagot ni Donya Felomina habang itinuturo niya an

Napalunok si Eiden. Wala na siyang pakialam kung magmukha siyang desperado o katawa-tawa pero hindi niya kayang mawala ang pangalawang tamang desisyon sa buhay niya, si Kiara. “Gagawin ko ang lahat para mapatawad mo lang ako. Isusuko ko ang posisyon ko sa kumpanya, lilipat tayo kahit saan mo gusto, susundin ko ang lahat ng conditions mo. Just give me a chance, Sweetie. Nais kong ipakita sa’yo ang pagmamahal ko, ang pagsisisi ko.”Sa wakas ay humarap si Kiara kay Eiden, pero ang mga mata niya ay napakalamig. Wala nang bakas ng dating lambing. “Mahiya ka sa mga bata,” malamig na wika ni Kiara. “'Wag kang gumawa ng eksena sa harapan ng mga bata o ipahalatang may hindi tayo pagkakaunawaan. Let’s keep it to ourselves. Hindi nila deserve na madamay sa gulo natin, Eiden.”Mabilis na tumayo si Eiden. Umaasa siyang may lalabas na magandang balita. “I-I am sorry. I-I couldn't think straight. H-Hindi ko na uulitin.” “Makinig ka sa akin dahil isang beses ko lang 'tong sasabihin,” diretsong

Nang maayos na ang puwesto ng lahat sa ilalim ng malaking kumot, unti-unting humina ang paghinga ng kambal. Nakapuwesto sina Kairo at Kara sa gitna, habang nasa magkabilang dulo sina Eiden at Kiara. Akala ni Kiara ay matutulog na ang dalawa dahil sa napagod ang mga ito sa pag-iyak at pag-aarte kanina pero biglang gumalaw si Kara. Humarap ito sa gilid kung nasaan siya at dahan-dahang hinawakan ang kamay niya. “Good night, Mommy,” malambing na bulong ni Kara, bago siya ngumuso para halikan ang pisngi ng kaniyang Mommy Kiara. “I love you po.” Bumaba ang lahat ng tensyon sa balikat ni Kiara. Marahan niyang hinaplos ang buhok ng kaniyang anak at ngumiti. “Good night din, baby ko. I love you too.” Sumunod namang gumalaw si Kairo patungo sa kabilang dulo kung nasaan si Eiden. “Good night, Daddy Eiden,” bulong din ni Kairo sabay halik sa pisngi ng kaniyang ama. “I love you po.” Puno ng init ang dibdib ni Eiden habang marahang pinipisil ang pisngi ng bata. “Good night, buddy. I love yo

Sinalubong ng maliwanag na sikat ng araw ang buong silid nang magsimulang gumalaw si Kiara. Ramdam na ramdam niya ang matinding init at ang kakaibang ginhawa sa kaniyang puwesto. Parang may malaking yakap na nagtatanggol sa kaniya mula sa malamig na hangin ng aircon.Iminulat ni Kiara ang kaniyang mga mata habang medyo malabo pa ang kaniyang paningin. Pero nang luminaw na ang lahat ay biglang huminto ang mundo niya.Nakausli ang mukha ni Kiara sa mismong dibdib ni Eiden! Ang isang malaking braso ng lalaki ay nakapulupot nang mahigpit sa kaniyang bewang, habang ang mga binti naman nila ay magkapatong sa ilalim ng makapal na kumot. Ramdam na ramdam ni Kiara ang pagtaas at pagbaba ng dibdib ng kaniyang asawa at ang pamilyar na amoy nito.‘Hala! Diyos ko! Anong nangyari? Bakit ganito?’ sigaw ng isip ni Kiara. Mabilis na inikot ni Kiara ang kaniyang ulo para tingnan ang gitna ng kama. Walang Kairo. Walang Kara. Walang kahit anong harang sa pagitan nilang dalawa ni Eiden!‘Nasa’n ang mga