All Chapters of Oops! Our Accidental Babies Made Us One : Chapter 41 - Chapter 50

Nang makaalis si Eiden ay nakahinga ng maluwag si Kiara. Minsan ay nakakaramdam siya ng pagkailang dito lalo na sa mga titig nito na para bang hinuhusgahan ang buong pagkatao niya. Ngunit kailangang masanay siya dahil simula sa araw na ito ay araw-araw na silang magkikita. At sa susunod na araw ay magiging legal na siyang misis nito. Bumalik sa pag-aayos si Kiara, hindi na niya namalayan kung anong oras na ng matapos siya sa pag-aayos sa salas. Ang mga damit naman niya ay bukas na niya iaakyat dahil sigurado siyang tulog na si Eiden at baka maistorbo niya pa ito.Matapos mag-ayos ay nagpas’ya muna si Kiara na maligo dahil lagkit na lagkit na siya. Habang naliligo ay hindi niya maiwasang mapangiti. Muli niyang naramdaman ang init sa puso niya. Para siyang binabalik sa panahon kung saan buhay pa ang ina niya at masaya pa ang pamilya nila. Naranasan niyang muli na may kasabay na kumain sa hapag, at may kausap habang kumakain. Akala niya ay hindi na niya iyon mararanasan, matapos pumana

"Mommy Kiara, totoo po ba? Sabi po ni daddy, simula ngayon dito na po kayo matutulog? Hindi na po kayo uuwi sa house mo?" biglang tanong ni Kara habang may bahid pa ng ketchup sa gilid ng labi.Nabulunan nang bahagya si Kiara sa tanong ng bata, kaya agad siyang uminom ng tubig. Agad namang napatingin si Eiden sa kaniyang anak, bago niya binalingan si Kiara na kasalukuyang namumula ang mga pisngi."Ah... oo, Kara. Dito na ako titira kasama niyo," sagot ni Kiara nang mahimasmasan siya, sabay sulyap kay Eiden. "Yehey! May magkukuwento na po sa amin bago matulog! Kasi si daddy, palagi po siyang gabi na umuuwi galing sa work," masayang sabi ni Kairo."Kairo," babala ni Eiden na may kasamang seryosong tingin sa anak upang hindi na humaba ang usapan tungkol sa trabaho niya."Hayaan mo na, Eiden. Namimiss ka lang siguro nilang kalaro," wika ni Kiara, habang marahang pinupunasan ng tissue ang dumi sa labi ni Kara.Matapos ang almusal, nagboluntaryo si Kiara na maghugas ng pinagkainan haban

“Dito na lang ako Eiden,” ani Kiara nang makarating sila malapit sa mall na pinagtatrabahuan niya.“Sigurado ka? Medyo malayo pa ‘to sa entrance eh,” nagtatakang turan ni Eiden. “Oo. Dito na lang talaga ako,” giit ni Kiara. “Mommy, magwo-work ka na po?” malambing na tanong ni Kara na nasa backseat, katabi niya ang kakambal niyang si Kairo. Lumingon si Kiara. “Oo, baby, eh. Kailangan ko magwork para sa future niyo. See you later mga anak.” Hinalikan niya ang daliri niya at idinikit niya iyon sa noo ng kambal. Ngumuso naman ang dalawa, halatang ayaw pa nilang mahiwalay sa kanilang bagong mommy.“Mommy, buy food later ha? 'Yong may toy po!” hirit ni Kara habang nilalaro niya ang strap ng seatbelt niya. “Kara, stop it nga. Mommy needs to work, don't be makulit,” saway naman ng mas matanda ng dalawang minuto na si Kairo. Daig pa ni Kaira ang matanda kung magsalita ito kaya napangiti na lang si Kiara habang binubuksan niya ang pinto ng kotse. “Opo, bibili si Mommy mamaya. Basta behav

Nang tumahimik ang paligid, binitiwan muna ni Kiara ang hawak niyang panulat. Sumandal siya sa pader at napahilot sa kaniyang sintido. Ramdam niya ang bigat sa kaniyang dibdib, pero nang tiningnan niya ang lockscreen ng kaniyang cellphone—kung saan nakangiti ang kaniyang kambal na sina Kara at Kairo habang kumakain sila sa fast food chain noong nakaraan ay nagkaroon ulit siya ng lakas.“Hayaan mo sila, Kiara. Isang araw, makakaalis ka rin sa shop na ’to,” bulong ni Kiara sa sarili, sabay punas sa kaunting pawis sa kaniyang noo at nagpatuloy muli sa pag-aayos ng mga mamahaling hiyas.Habang maingat na isinasabit ni Kiara ang isang gintong kuwintas sa velvet na tray, biglang nag-vibrate ang cellphone niya sa ibabaw ng lamesa. Kumislap ang screen at nakita niya ang pangalan ni Eiden. Mabilis niyang pinunasan ang kamay niya sa uniform at sinagot ang tawag, sabay sulyap sa pinto ng stockroom para masigurong walang makakakita sa kaniya.“Hello, Eiden? Bakit ka napatawag? May nangyari ba?”

Sumakay si Kiara sa front seat at dahan-dahang isinara ni Eiden ang pinto. Pagkaikot ni Eiden sa driver's seat, hindi muna niya pinaandar ang kotse. Humarap siya kay Kiara, bakas pa rin ang pag-aalala sa kaniyang mga mata habang tinitingnan niya ang namumulang mga pulso ng dalaga.“Kiara, dadaan muna tayo sa clinic o sa hospital. Gusto kong mapatingnan ang mga pasa mo, tsaka para makakuha na rin tayo ng medical certificate para sa kaso,” malumanay na mungkahi ni Eiden habang maingat niyang hinahawakan ang kamay ni Kiara.Umiling si Kiara, pilit siyang ngumiti para pakalmahin ang lalaki. “Huwag na muna, Eiden. Gusto ko lang makita ang mga bata. Doon sa daycare niyo. Doon na lang tayo dumiretso. Pakiramdam ko, kapag nayakap ko na sila, mas huhupa ’tong kabog sa dibdib ko.”Bumuntong-hininga si Eiden at tumango. “Sige, kung ’yan ang gusto mo. Pero hindi natin palalampasin ang ginawa ng gagong ’yon, Kiara. Tumawag na ako sa legal team ng kumpanya habang tumatakbo ako papunta sa boutique n