Oops! Our Accidental Babies Made Us One のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

Tiningnan ni Eiden ang mukha ni Kiara na may kaunting pawis na sa noo dahil sa init ng palengke, pero nananatili pa ring maayos at tapat ang mga mata nito. Ang pader ng pagdududa sa puso niya ay tila unti-unting nayayanig muli.“Sige... pasensya na,” mahinang bawi ni Eiden, habang iniiwas niya ang kaniyang tingin. “Doon na tayo sa sinasabi mong puwesto mamili.”Ngumiti muli si Kiara, bagamat may kaunting bakas ng pag-aalala para sa kaniyang asawa. “Sige, dalian na natin para makauwi na tayo at makapagpahinga ka na.”Tahimik na naglakad ang dalawa patungo sa kabilang puwestong sinasabi ni Kiara. Buhat-buhat pa rin ni Eiden si Kairo na medyo sumasandal na sa kaniyang balikat dahil sa antok, habang si Kara naman ay nakakapit sa laylayan ng damit ni Kiara.Sa bawat hakbang ni Eiden sa masikip na pasilyo ng palengke, mas lalong nagtatalo ang kaniyang isipan. Ang lamig na pilit niyang ipinapakita kay Kiara ay unti-unting natutunaw ng labis na pagkamangha at sa totoo lang, kaunting hiya. Siy

Ang mga magulang ni Eiden ay parehong abala sa trabaho at negosyo, at wala rin naman siyang pakialam sa mga ito. May sarili siyang mundo noon, at wala rin siyang oras para umakto bilang bata.“O, handa na ang hapunan!” masiglang tawag ni Kiara mula sa kusina pagkalipas ng tatlumpung minuto. “Kambal, wash your hands na. Eiden, pakiturn-off muna ’yang TV.”“Yehey! Adobo!” Sabay na nagtalunan ang dalawang bata patungo sa may lababo para maghugas ng kamay.Tumayo si Eiden at pinatay ang TV, tsaka siya naglakad papasok sa kusina. Nakita niyang inilalapag na ni Kiara ang isang malaking mangkok ng umuusok at napakabangong adobo sa gitna ng lamesa, katabi ang isang platong puno ng bagong saing na kanin.“O, maupo ka na riyan,” utos ni Kiara na may nakakalokong ngiti habang nakatingin siya kay Eiden . “Huwag kang mag-alala, hindi ko isinama rito ’yong mga 'textured' na sibuyas mo. Tinabi ko na ’yon para sa susunod.”Napaubo nang bahagya si Eiden at agad na umiwas ng tingin habang hinihila niya

Nang makababa si Kiara sa kusina, mabilis niyang itinukod ang dalawang kamay sa gilid ng lababo at huminga nang malalim. Mabilis pa rin ang tibok ng kaniyang puso, at sa tuwing ipinipikit niya ang kaniyang mga mata, bumabalik sa alaala niya ang perpektong abs ni Eiden at ang paos nitong boses habang inaasar siya."Ano ba, Kiara? Umaga na umaga, kung ano-anong kalandian ang pumapasok sa isip mo."Tahimik na sinaway ni Kiara ang sarili habang marahang tinatapik ang namumula niyang mga pisngi. Upang maalis ang isip sa kaniyang asawa, binuksan niya ang refrigerator at kinuha ang mga natirang sangkap mula noong nakaraang gabi. Nagsaing siya ng kanin, naggisa ng bawang para sa sinangag, saka ipinrito ang natitirang hotdog at itlog para sa almusal ng kambal.Hindi alam ni Kiara na habang pilit niyang ibinabaling ang isip sa pagluluto, hindi pa rin nawawala sa kaniyang alaala ang nangyari sa loob ng silid.Hindi alam ni Kiara na sa kabilang banda, si Eiden ay hindi rin mapigilang maalala ang

Sa loob ng tahimik at naka-air condition na boutique, maingat na pinupunasan ni Kiara ang salaming counter habang naghihintay ng mga customer. Maaga pa lamang ay magaan na ang kaniyang pakiramdam, lalo na kapag naaalala niya ang naging asaran nila ni Eiden kaninang umaga bago siya pumasok sa trabaho. Mas lalo siyang ginanahang magtrabaho dahil gusto niyang makatulong sa kanilang pamilya. Naputol ang kaniyang pagninilay nang tumunog ang bell sa pintuan ng boutique. Awtomatiko siyang ngumiti at lumingon upang bumati.“Good morning. Welcome to—” Natigilan si Kiara nang makilala niya ang babaeng kakapasok pa lamang.Nakasuot si Olga ng pulang dress, makapal ang make-up, at may bitbit na branded handbag na tila ipinagmamalaki sa buong mundo. Ang kaniyang stepsister na noon ay walang ibang ginawa kung hindi ang apihin siya, nakawan ng mga gamit, at iparamdam na wala siyang halaga sa sarili nilang tahanan. Matapos ang napakahabang panahon, ngayon lamang muling nagkrus ang kanilang mga landas

“O siya, sige na. Mabuti na lang at walang ibang customer na nakakita ng nangyari,” buntong-hiningang sabi ni Brenda. “Dahil magulo pa ang isip mo at may mga galos ka rin, papayagan muna kitang mag-out nang maaga ngayong araw. Umuwi ka muna, asikasuhin mo ang mga anak mo, at magpahinga. Bukas na lang natin pag-uusapan ang iba pa.”“Maraming salamat po, Manager,” taos-pusong sagot ni Kiara.Paglabas ni Kiara ng opisina, agad niyang nakita ang kambal na tahimik na nakaupo sa sofa sa staff lounge. Abala ang dalawa sa pagnguya ng biskwit habang mahigpit pa ring yakap ang kani-kanilang unan. Dumiretso muna si Kiara sa locker upang kunin ang kaniyang bag at iba pang gamit. “Kara, Kairo, let's go. Uwi na tayo,” mahinahong tawag niya. Agad namang tumayo ang kambal at sumunod sa kaniya.Habang bumababa sila sa escalator patungo sa first floor, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Kiara sa loob ng kaniyang bag. Nang tingnan niya ang screen, nakita niyang si Eiden ang tumatawag.“Hello, Eiden?”