All Chapters of Oops! Our Accidental Babies Made Us One : Chapter 71 - Chapter 80

“Hey, buddy! Sabi mo, secret natin?” reklamo ni Eiden, na siyang nagpatawa nang husto sa cashier at maging sa mga taong nakapila sa likuran nila.Unti-unti nang gumagaan ang pakiramdam ni Kiara. Kanina lamang ay mabigat pa ang loob niya dahil sa muling pagkikita at matinding komprontasyon nila ni Olga. Wala na siyang pakialam sa kaniyang stepsister sapagkat matagal na niyang isinumpang hindi na babalik sa puder ng kaniyang ama. Ngunit hindi pa rin niya maiwasang mag-alala dahil sa nangyaring gulo. Nanganganib ang kaniyang trabaho, at hindi pa niya alam kung paano iyon sasabihin kay Eiden. Subalit nang makita niyang nagtuturuan at nagbibiruan ang mag-ama sa harap niya, tila unti-unting natunaw ang bigat na kanina pa bumabalot sa kaniyang dibdib. Napalitan iyon ng init at saya na hatid ng bago niyang pamilya.“Three thousand four hundred five pesos po lahat, Ma’am,” magalang na wika ng cashier.Napalunok si Kiara. Hindi niya inakalang aabot sa ganoon kalaking halaga ang kanilang mga pin

“Hay naku! Puro ka na lang ganyan. Siguro ay sobra kang nagulat sa pagkawala ng kambal kanina. Mas mabuting magpahinga ka nang maaga. Gisingin na natin ang kambal para makapasok na tayo sa loob. Ako na ang magluluto—”“Hindi. Tutulungan kita,” giit ni Eiden.Naningkit ang mga mata ni Kiara. “Hindi ka naman marunong magluto. Kaya mas mabuting magpahinga ka na lang para mas mabilis akong makapaghanda ng hapunan. Sige na, gigisingin na natin ang mga bata.” Natigilan siya bago siya muling nagsalita. “Kakausapin mo pa ba sila tungkol sa pagtakas nila?”Bahagyang tumango si Eiden. “Oo. Kailangan nilang maintindihan na mali ang ginawa nila. Hindi puwedeng palampasin na lang iyon nang hindi sila kinakausap tungkol doon.” Bumaling siya sa mga bata. “Kairo, Kara, gising na kayo. Nasa bahay na tayo.”Ngunit hindi umimik ang kambal. Nanatili lamang na nakapikit ang kanilang mga mata. Mukhang mahimbing na mahimbing ang tulog.“Mukhang mahimbing ang tulog nila, eh. Buhatin na lang natin. Kawawa nam

Bumuntong hininga si Kiara, saka siya humakbang at umupo sa kama. Tiningnan niya ang kambal ng seryoso, at unti-unting nginitian ang mga ito. Inunat niya ang dalawang kamay niya, at marahang hinaplos ang mukha ng kambal. “Ganito kasi ‘yon mga anak. Kung magalit man at mapagsabihan kayo ng daddy niyo kapag bumaba tayo ngayon ay natural lang iyon, lalo pa’t tumakas kayo sa day care kanina. Sumama pa nga ang pakiramdam ng daddy niyo dahil sa sobrang pag-aalala sa inyo. Mahal na mahal kayo ng daddy niyo kaya natural lang na mapagsabihan niya kayo sa tuwing nagkakamali kayo. Gaya ng sinabi ko kanina, paano kung napahamak kayo habang papunta sa akin? Ano na lang ang mangyayari sa daddy niyo kapag gano’n? Baka mapahamak din ang daddy niyo dahil sa sobrang pag-aalala sa inyo, eh. Kaya sana mga anak, ‘wag niyo nang ulitin ‘yon, ha?” malumanay na pangaral ni Kiara sa kambal. “Pero mommy…” biglang wika ni Kairo, “Mag-aalala rin po ba kayo sa amin? Kapag po may nangyari sa amin?” puno ng pag-as

“Hindi, kakaakyat ko lang. Nagtataka kasi ako kung bakit ang tagal mong bumaba. Baka lumamig na iyong pagkain natin.” “Ahh…” Nakahinga ng maluwag si Kiara, bahagya siyang bumaling kina Kairo at Kara. “Mga anak… hindi ba may sasabihin kayo kay Daddy niyo?” Tumikhim si Eiden. “Ano ‘yon?” Sumulyap si Kairo sa kaniyang ama, at nahihiyang nag-iwas ng tingin. Saka niya tiningnan si Kara. “Ikaw na ang unang magsalita.” Kumunot naman ang noo ni Kara. “Bakit ako?” “‘Wag na kayong magtalong dalawa. Sabay kayong magsalita para wala nang away,” singit ni Kiara. Nahihiyang tumungo naman si Kairo. “S-Sorry sa ginawa namin, Daddy.” “Sorry po, Daddy!” malambing na wika naman ni Kara. “Hindi na po ako magiging bad po, promise!” Hinaplos ni Kiara ang buhok ni Kara. “Very good, Kara.” Bumaling naman siya kay Kairo, “Very–” Hindi natapos ni Kiara ang sasabihin niya nang magsalitang muli si Kairo. “Hindi ko na po uulitin ang pagtakas namin ni Kara, Daddy. Sorry po,” sinserong wika ni Kairo. Hi

Sumulyap muna si Kiara sa direksyon ng mga bata na abala sa sala. Sinisiguro niyang hindi naririnig ng kambal ang seryosong usapan. Pagkatapos noon ay saka niya muling ibinalik ang nag-aalalang tingin kay Eiden. “May... hindi pa ako sinasabi sa iyo. Pero p'wede bang mamaya na natin pag-usapan? Magliligpit na muna ako rito sa kusina, tapos maliligo lang.”“Ako na ang magliligpit dito sa kusina. Maligo ka na roon.” Pagprisinta ni Eiden. Hindi na siya nag-atubili pa, lalo na't naalala niyang may ipinadeliver siyang dishwasher kaninang tanghali kaya alam niyang hindi naman siya mahihirapan sa mga hugasin.“S-Sige.” Walang nagawa si Kiara kung hindi ang pumayag na lang, bagaman bakas pa rin ang gulat sa kaniyang mga mata sa biglaang pagprisinta ng kaniyang asawa.Tumayo si Kiara at naglakad patungo sa sala para asikasuhin ang mga bata. “Mga anak, oras na para maligo. Kailangan niyo nang maglinis ng katawan, kung saan-saan pa naman kayo nagsusuot kanina.”“Five more minutes, Mommy, please?”