ในช่วงเวลานั้น เนื่องจากหลินเซิงยืนกรานที่จะบ่มเพาะความสัมพันธ์ขึ้นมาใหม่ ทั้งสองจึงแยกห้องนอนกันมีวันหนึ่ง จู่ๆ หลินเซิงก็หั่นมะม่วงที่อยู่ข้างๆ แล้วเดินไปหาฉือเยี่ยนที่กำลังทำงานอยู่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มสดใสว่า:"ฉือเยี่ยน ฉันเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้แล้ว"ฉือเยี่ยนชะงัก สีหน้าดูไม่ออกว่าดีใจหรือกังวล"ฉันจำได้ว่าคุณชอบมะม่วงที่สุด ทุกวันก่อนเลิกงานก็จะโทรหาฉัน ให้ฉันหั่นมะม่วงให้คุณจานหนึ่ง"เหมือนดั่งน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนหัว ทำให้เลือดของฉือเยี่ยนเย็นยะเยือกคนที่ชอบกินมะม่วงคือฉีเจินต่างหากสิ่งที่หลินเซิงจำได้คือเรื่องระหว่างเธอกับฉีเจินเมื่อเห็นฉือเยี่ยนเงียบไม่พูดอะไร หลินเซิงทำหน้าสงสัย:"ทำไมคุณไม่กินล่ะ?หรือว่าฉันจำผิดเหรอ? แต่ฉันจำได้ว่าสามีฉันชอบกินอันนี้นี่นา หรือว่าฉันยังมีสามีอื่น?"“แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว! คือผมนั่นแหละ ผมชอบกินที่สุดแล้ว ผมแค่ดีใจจนทำตัวไม่ถูก”เพื่อพิสูจน์ว่าคือตัวเอง ฉือเยี่ยนจึงกินมะม่วงคำใหญ่ๆ บนแขน และหลังก็มีผื่นแดงขึ้นเต็มในทันที แต่ทั้งสองกลับเหมือนมองไม่เห็นเลยยิ้มไปป้อนไป ยิ้มไปกินไปดูราวกับคู่สร้างคู่สม แล้วก็เหมือนคู่เวรคู่ก
Read more