All Chapters of ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน: Chapter 1 - Chapter 10

ลำคอเหมือนถูกมือของใครบางคนที่มองไม่เห็นบีบรัดไว้ผ่านไปเนิ่นนาน ฉันถึงค่อยๆ หาเสียงกลับมาได้ ถามด้วยเสียงสั่นเครือว่า：“ทำไม?”ทำไมนอกใจแล้ว ยังมาจดทะเบียนสมรสและแต่งงานกับฉันทำไมในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของฉัน ถึงต้องบอกความจริงกับฉันอย่างโหดร้ายฉือเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็หัวเราะเสียงดังลั่น:“คุณชนะแล้ว”ฉันหันมองเขาด้วยความงุนงงวินาทีถัดมา เสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากเครื่องเสียงในรถ:“งั้นคืนนี้คุณต้องใช้รสสตรอว์เบอร์รีที่ฉันชอบนะ～”ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างกายถูกแช่แข็ง“ผมกับฟางฉงพนันกันว่าหลังจากที่คุณรู้ว่าผมนอกใจแล้วจะมีปฏิกิริยาแบบไหน ผมบอกว่าคุณจะตบผม แต่เธอบอกว่าคุณจะถามผมว่าทำไม”“ผมชนะเธอต้องใส่ถุงน่องสีดำ ถ้าเธอชนะ……”ฉือเยี่ยนเลิกคิ้ว:“คุณก็ได้ยินหมดแล้ว”ทันใดนั้น ในเครื่องเสียงนั้นเสียงของฟางฉงก็ดังขึ้นอีกครั้ง:“หลินเซิง ไม่เจอห้าปี เธอก็ยังขี้ขลาดเหมือนที่ฉันคิดไว้เลย แต่สายตาที่เลือกผู้ชายของเธอก็ยังดีเหมือนเคยเลยนะ คนนี้ฉันก็ชอบมาก”เสียงหัวเราะเย้ยหยันบาดลึกจนแขนขาฉันชาไปหมดในความเลื่อนลอย ฉันเหมื

ข้างนอกเพิ่งฝนตกหนักเสร็จฉันบังเอิญล้มลงไปในแอ่งโคลน ถนนลื่น และยิ่งฉันพยายามจะลุกขึ้น ก็ยิ่งลุกขึ้นยืนไม่ได้สักทีส่วนฉือเยี่ยนก็นั่งอยู่ในรถอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ:"หลินเซิง เห็นหรือยัง?"เห็นฉันมองเขา เขาก็หัวเราะเยาะ:"ผมไม่ช่วยคุณ แค่ลุกขึ้นยืนคุณยังลำบากมากเลย ถ้าหย่ากับผมจริง คุณจะไปไหนได้?"ไม่รอฉันตอบประตูรถก็ปิดลง และรถก็แล่นผ่านฉันไปอย่างรวดเร็วราวกับจรวด โคลนกระเด็นใส่หน้าฉันเต็มไปหมดเมื่อสายตาตกลงไปในความมืดมิด ในสมองพลันปรากฏภาพความหลังกับฉือเยี่ยนอย่างรวดเร็ว ตอนที่เพิ่งอย่ากับฉีเจิน ฉันที่ทนรับกับการถูกทรยศไม่ได้จึงเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรงฉันจะทำร้ายตัวเองอย่างควบคุมไม่ได้ และถ้าฉันกรีดตัวเองทีหนึ่ง เมื่อฉือเยี่ยนรู้เข้าก็จะกรีดเขาสองทีฉันนอนไม่หลับทั้งคืน ฉือเยี่ยนจึงทุบหลังคาวิลล่าทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นสกายไลท์แทน กอดฉันไว้พลางนับดาวตลอดทั้งคืนฉันกินอะไรไม่ลง เขาจึงอดอาหารเป็นเพื่อนฉันผ่านไปแบบนี้หนึ่งปี ในที่สุดฉันก็เริ่มดีขึ้น และเริ่มเชื่อใจเขาวันที่สารภาพรักนั้น เขาคุกเข่าลงและสัญญาว่า ทั้งชีวิตนี้จะไม่ทรยศฉันเด็ดขาดฉันก็เ

ครู่ต่อมา จากอีกฟากของกำแพงนั้น ก็มีเสียงจูบอันแสนคลุมเครือชวนให้ใจเต้นดังขึ้นเสียงครางแผ่วเบาอ่อนหวานของฟางฉงก็ดังเข้ามาในหู:“คุณนี่ร้ายจริง ๆ เลยนะ ปล่อยให้หลินเซิงมาแอบฟังเรื่องของพวกเรา”"ร้ายกว่านี้ก็มีนะ คุณจะลองดูไหม……"ฉันเอามือปิดหูแต่เสียงก็ยังเล็ดลอดผ่านนิ้วมือมาความหนาวเย็นแทรกซึมเข้ามาในหัวใจ เจ็บปวดจนทำให้ฉันขดตัวอยู่บนพื้นในหัวสมองก็กำลังทำศึกกันอยู่เดี๋ยวก็เป็นความดีที่ฉือเยี่ยนทำกับฉัน คำสัญญาของเขา และรอยยิ้มของเขาเดี๋ยวก็พลันเผลอไปเชื่อมโยงกับเสียงที่ทำให้คิดถึงภาพที่เขากับฟางฉงพันนัวกันอย่างแนบชิดปวดหัวแทบตาย ฉันรีบหยิบยาต้านซึมเศร้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดเข้าปากไปทีละเม็ดไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ฉือเยี่ยนก็ห่อผ้าเช็ดตัวไว้แล้วเปิดประตูออกมา มองฉันจากที่สูงลงมา:"แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ? แล้วหนึ่งปีต่อจากนี้ คุณจะอยู่ยังไง?"ข้างหลังเขา ฟางฉงที่บนเต็มไปด้วยร่องรอยชวนให้คิดไปไกลหัวเราะออกมา:"อาเยี่ยน คุณคงไม่ได้รู้สึกสงสารเธอใช่ไหม?"ดวงตาของฉือเยี่ยนกะพริบเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเยาะเย้ย:"เป็นไปได้ยังไง?""แต่งงานกับเธอก็เพื่อให้เธอได้สัมผั

ระหว่างทางไปโรงพยาบาลฉือเยี่ยนก็เหมือนกับตอนที่หลินเซิงเดินกลับบ้านคนเดียวในท่ามกลางสายฝน ในสมองก็ปรากฏเรื่องราวความทรงจำในอดีตของทั้งสองขึ้นมาอย่างต่อเนื่องครั้งแรกที่เจอหลินเซิง เป็นตอนปีสองในมหาวิทยาลัยเขาเป็นลมขณะเล่นบาสเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ หลินเซิงที่บังเอิญผ่านมาก็เอาลูกอมที่เธอพกติดตัวไว้ให้เขาตอนนั้น เขายังไม่รู้ว่าหลินเซิงคือรุ่นน้องที่ฉีเจินเพื่อนร่วมห้องของเขาตามจีบมาครึ่งปี แต่ก็ตกหลุมรักหลินเซิงตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบอย่างจริงจังกว่าจะรู้ หลินเซิงก็คบกับฉีเจินแล้ววันที่รู้ว่าหลินเซิงจะแต่งงาน ฉือเยี่ยนร้องไห้ไปทั้งคืนจากนั้นก็ขับรถตามรถแต่งงานไปตลอดทางสุดท้าย ตอนที่หลินเซิงถูกฉีเจินอุ้มลงจากรถนั้น เขาก็ไม่กล้าเข้าไปดู เพียงแค่ดวงตาแดงก่ำแล้วกลับรถคืนนั้น หลินเซิงที่ดื่มจนเมามากก็ฝันในฝันนั้น คนที่แต่งงานกับหลินเซิงนั้นคือเขาเมื่อตื่นขึ้นมา ฉือเยี่ยนก็อธิษฐานอย่างร้ายกาจว่าขอให้ฉีเจินไม่รู้จักรักษา แบบนี้เขาถึงจะมีโอกาสสวรรค์โปรดปรานเขา และความปรารถนาของฉือเยี่ยนก็เป็นจริงในที่สุดเขาก็ได้ดวงจันทร์ของตัวเองกลับคืนมา ทำให้หลินเซิงปรากฏตัวอยู่บนท

หลินเซิงตื่นมาในวันที่สามหลังจากผ่าตัดเสร็จเมื่อเห็นเธอตื่น ฉือเยี่ยนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเธอมาสามวันสามคืนก็ลุกขึ้นยืนทันที และถามอย่างไม่หยุดยั้งว่า："หลินเซิง คุณตื่นแล้วเหรอ มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?"หลินเซิงชะงักไปเล็กน้อย มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มกำแน่นอยู่ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ส่ายหัว และถามด้วยความสงสัยว่า："คุณเป็นใคร?"ฉือเยี่ยนตกตะลึง รู้สึกดีใจยิ่งนักระหว่างรอหลินเซิงตื่นมา เขาได้ร่างคำขอโทษและคำอธิบายมากมาย เตรียมที่จะตามจีบหลินเซิงอีกครั้งแต่ไม่เคยคิดเลยว่าหลินเซิงจะความจำเสื่อม ลืมทุกอย่างไปกลับมอบโอกาสให้เขาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาพยายามปกปิดความตื่นเต้นในใจ:"ผมคือสามีของคุณ เราเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว และจะจัดงานแต่งงานกันปลายเดือนนี้"เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง:"แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณขึ้นไปดูดาวที่บนหลังคาแล้วพลัดตกจากตึก เพิ่งผ่าตัดมา ต้องพักฟื้นสักระยะหนึ่ง รอคุณหายดีแล้ว เราค่อยจัดพิธีแต่งงานกัน"ในที่ที่ฉือเยี่ยนมองไม่เห็น หลินเซิงกลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ หลังจากหายไปอย่างรวดเร็ว หลินเซิงก็ถามขึ้นด้วยความงุนงงว่า:"คุณบอกแต่