ภรรยาผู้พิพากษาแย่งไตผมไปช่วยรักแรก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 8

หลังจากที่คังซูถิงและเสิ่นทิงไป๋เข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เวยรุ่ยก็วิ่งหอบเข้ามาจากด้านนอก และเดินสวนกับคังซูถิงไปเวยรุ่ยจับมือของผมด้วยอาการสั่นเทา น้ำเสียงของเธอก็สั่นเครือ เธออยากจะลูบผมของผมสักครั้ง แต่ในยามที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนหน้าผากอันเย็นเฉียบของผม น้ำตาสองสายก็ไหลรินลงมา"ไอ้คนโง่ ถ้าวันนั้นนายแต่งงานกับฉันก็คงดี ไม่น่าต้องลงเอยถึงขั้นตายไปแล้วยังไม่มีใครเหลียวแลแบบนี้” เมื่อเห็นสภาพของเวยรุ่ยที่ดูเหมือนเพิ่งเดินทางไกลมา ผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะรีบกลับมาจากต่างมณฑล ความจริงแล้วนับตั้งแต่ที่ผมแต่งงาน เวยรุ่ยก็ย้ายออกจากเมืองนี้ไปเลยตอนนั้นเหตุผลที่เวยรุ่ยบอกกับผมก็คือ คังซูถิงไม่สามารถทนเห็นเธออยู่ได้ และเธอก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้ผม การจากไปจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดส่วนเวยรุ่ยก็คือน้องสาวตามกฎหมายของผม ตอนแรกเธอไม่ได้ชอบผมหรอก แต่ยิ่งเวลาผ่านไป เธอกลับยิ่งดีกับผมมากขึ้น ตอนนั้นที่ผมยอมแตกหักกับพ่อแม่บุญธรรมเพื่อคังซูถิง เหตุผลมันง่ายมาก พวกเขาต้องการให้ผมแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจกับหุ้นส่วน ผมรู้ดีว่าพวกเขารับเลี้ยงผมไม่ใช่เพราะรักผม เพียงแ

"คังซูถิง พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ ผมจะทำเหมือนว่าคุณไม่เคยแต่งงานมาก่อน และคุณเองก็ทำเหมือนว่าผมไม่เคยทรมานหักหลังคุณ ผมรักคุณจริงๆ นะ"เสิ่นทิงไป๋เมื่อเห็นสีหน้าของคังซูถิงดูเคร่งเครียด น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงทันทีในเรื่องการออดอ้อนเอาใจคังซูถิงนั้น เสิ่นทิงไป๋นั้นเชี่ยวชาญราวกับปลาได้น้ำเสมอ และคังซูถิงก็มักจะแพ้ทางมุกนี้ของเสิ่นทิงไป๋ทุกครั้งตัดภาพมาที่ผม ยามที่คังซูถิงโกรธ ต่อให้ผมจะงัดเอาทุกวิถีทางออกมาใช้ คังซูถิงก็ไม่เคยคิดจะชายตาหันมาส่งยิ้มให้ผมเลยสักครั้งเดียวความรักกับการไม่รักมันชัดเจนมากจริงๆ แต่ผมกลับโง่เง่าถึงขนาดต้องรอให้ตัวเองตายไปก่อน ถึงจะมองเห็นความจริงทั้งหมดนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่งผู้หญิงคนนั้นที่มักจะทำหน้าบึ้งตึงเคร่งขรึมใส่ผม แต่ยามอยู่ต่อหน้าผู้ชายอีกคนเธอกลับอ่อนโยนเสมอ แม้แต่เส้นแบ่งที่เธอไม่เคยยอมให้ใครก้าวข้ามก็ยังถูกทำลายลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะเสิ่นทิงไป๋ หัวใจของผมเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แผ่กระจายไปทั่ว แต่ตอนนี้ผมไม่สนใจแล้วว่าเสิ่นทิงไป๋จะใส่ร้ายผมอย่างไร หรือคังซูถิงจะรังเกียจผมแค่ไหน "นายเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลนะ รีบพักผ่อนแต่หัววันเถอะ"

หลังจากเสิ่นทิงไป๋ตาย คังซูถิงกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมาก เธอเพียงแค่พูดกับคนที่โทรมาแจ้งข่าวคำเดียวว่า "รู้แล้ว"เพราะอย่างไรเสีย สิ่งที่คังซูถิงกำลังร้อนรนกระวนกระวายใจอยู่คือการตามหาศพของผม แต่ต่อให้หาเจอแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?คังซูถิงรื้อค้นข้าวของไปทั่วบ้านกว่าจะหาเบอร์โทรศัพท์ของเวยรุ่ยเจอพอโทรศัพท์ต่อสายติด คังซูถิงก็ถามขึ้นมาด้วยความร้อนใจทันที"กงซุนจิ่นอยู่ที่ไหน?"เวยรุ่ยดูเหมือนจะสุขุมเยือกเย็นขึ้นมาก เธอไม่ได้พูดจาร้ายๆ ใส่ และไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงคังซูถิง ทำเพียงแค่หัวเราะออกมาอย่างระอาใจ"ฉันคิดว่าชาตินี้ทั้งชาติคุณคงจะไม่นึกถึงกงซุนจิ่นแล้วซะอีก เพราะถึงอย่างไรคุณก็มัวแต่ยุ่งกับการดูแลรักแรกของคุณนี่นา ดูท่าว่าความตายของกงซุนจิ่นยังพอจะช่วยปลุกจิตสำนึกของคุณขึ้นมาได้บ้างสินะ?"แต่คังซูถิงกลับฟังไม่เข้าหูเลยสักนิด เธอเอาแต่ถามคำถามเดิมซ้ำอีกรอบเวยรุ่ยจึงพูดสวนกลับไปอย่างเย็นชาว่า"ถ้ามีความสามารถพอก็ไปตามหาเอาเอง แต่ฉันคิดว่ากงซุนจิ่นเขาคงไม่อยากเห็นหน้าคุณหรอก"ใช่แล้ว ผมไม่อยากเห็นหน้าคังซูถิงจริงๆ นั่นแหละคนที่ไม่เคยแยแสแม้กระทั่งความเป็นตายของผม แล

เวยรุ่ยลุกขึ้นมานั่ง ก่อนหัวเราะเยาะ "นั่นสินะ ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่คุณ!"ตอนที่เวยรุ่ยจะจากไป เธอได้เตือนคังซูถิงว่า ให้จัดการซ่อมแซมหลุมศพของผมให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นเธอจะใช้เส้นสายและความสัมพันธ์ทั้งหมดที่มี เพื่อทำลายตระกูลคังให้ย่อยยับผมไม่รู้ว่าคังซูถิงกำลังคิดอะไรอยู่ เธอนอนนิ่งอยู่บนพื้นเป็นเวลานานแสนนาน ลมยามค่ำคืนพัดโชยเอาปอยผมตรงหน้าผากของเธอให้ปลิวไสว มันทำให้ผมหวนนึกถึงตอนที่เราสองคนเคยไปตั้งแคมป์ด้วยกัน ค่ำคืนนั้นดวงดาวสวยงามกว่าคืนนี้เสียอีกและก็เป็นค่ำคืนนั้นเองที่จู่ๆ คังซูถิงก็พูดกับผมว่า"กงซุนจิ่น มาเป็นสามีของฉันไหม?"จากความรู้สึกชอบกลายเป็นความรัก และจากความรักแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง ใช้เวลาเพียงแค่ห้าปีเท่านั้นมันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกินจู่ๆ คังซูถิงก็ลุกขึ้นยืน เธอกัดปลายนิ้วจนเลือดสาด แล้วลงมือเขียนลงบนป้ายหลุมศพว่า【สุสานของคู่สามีภรรยาตระกูลกงซุน】 หลังจากนั้น คังซูถิงก็ลงไปนอนในหลุมที่ตัวเองขุดไว้ เธอยิ้มออกมาอย่างปล่อยวาง ก่อนหยิบมีดสั้นออกมากรีดข้อมือ ผมมองดูเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากข้อมือของคังซูถิงไม่หยุด ในใจก็ยังคงขมวดคิ้วเบาๆไ