บทที่ 2

หลังจากที่คังซูถิงและเสิ่นทิงไป๋เข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เวยรุ่ยก็วิ่งหอบเข้ามาจากด้านนอก และเดินสวนกับคังซูถิงไป

เวยรุ่ยจับมือของผมด้วยอาการสั่นเทา น้ำเสียงของเธอก็สั่นเครือ เธออยากจะลูบผมของผมสักครั้ง แต่ในยามที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนหน้าผากอันเย็นเฉียบของผม น้ำตาสองสายก็ไหลรินลงมา

"ไอ้คนโง่ ถ้าวันนั้นนายแต่งงานกับฉันก็คงดี ไม่น่าต้องลงเอยถึงขั้นตายไปแล้วยังไม่มีใครเหลียวแลแบบนี้”

เมื่อเห็นสภาพของเวยรุ่ยที่ดูเหมือนเพิ่งเดินทางไกลมา ผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะรีบกลับมาจากต่างมณฑล ความจริงแล้วนับตั้งแต่ที่ผมแต่งงาน เวยรุ่ยก็ย้ายออกจากเมืองนี้ไปเลย

ตอนนั้นเหตุผลที่เวยรุ่ยบอกกับผมก็คือ คังซูถิงไม่สามารถทนเห็นเธออยู่ได้ และเธอก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้ผม การจากไปจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

ส่วนเวยรุ่ยก็คือน้องสาวตามกฎหมายของผม ตอนแรกเธอไม่ได้ชอบผมหรอก แต่ยิ่งเวลาผ่านไป เธอกลับยิ่งดีกับผมมากขึ้น

ตอนนั้นที่ผมยอมแตกหักกับพ่อแม่บุญธรรมเพื่อคังซูถิง เหตุผลมันง่ายมาก พวกเขาต้องการให้ผมแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจกับหุ้นส่วน ผมรู้ดีว่าพวกเขารับเลี้ยงผมไม่ใช่เพราะรักผม เพียงแค่ต้องการคนไปแต่งงานทางธุรกิจเท่านั้น

เวยรุ่ยเป็นคนช่วยให้ผมหนีออกจากตระกูลเวย ส่วนเรื่องความรู้สึกที่เวยรุ่ยมีให้ผมนั้น ผมรับรู้มันมาตั้งนานแล้ว

แต่ถ้าเทียบกับคังซูถิงแล้ว ผมยิ่งไม่มีทางแต่งงานกับเวยรุ่ยได้เลย อย่างน้อยที่สุดพ่อแม่บุญธรรมก็ไม่มีวันยินยอมเด็ดขาด

เวยรุ่ยกำลังจะเคลื่อนย้ายศพของผมออกไป ในเวลาเดียวกัน คังซูถิงก็กำลังจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อซื้อของกินให้เสิ่นทิงไป๋ เพียงเพราะเสิ่นทิงไป๋บอกว่า เขาอยากกินเค้กชิ้นเล็กๆ ของร้านหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปตั้งสามสิบลี้ คังซูถิงก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่ลังเล

แต่ในอดีต ตอนที่ผมแค่อยากจะกินข้าวปั้นที่อยู่ใต้ตึก และขอให้คังซูถิงช่วยซื้อติดมือมาให้ตอนเลิกงาน เธอกลับขี้เกียจแม้กระทั่งจะอ้อมไปซื้อให้

ตอนที่เวยรุ่ยเดินสวนกับคังซูถิงเข้าอย่างจัง ศพของผมถูกคลุมด้วยผ้าขาว ทั้งสองสบตากัน คังซูถิงรู้จักเวยรุ่ยอยู่แล้ว

“หลบหน่อย”

เวยรุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย แต่ก็แน่ล่ะ กับคนที่ลงมือฆ่าผมด้วยตัวเองขนาดนี้ เวยรุ่ยจะไปสุภาพด้วยได้อย่างไร?

แววตาของคังซูถิงเต็มไปด้วยความสับสน ก่อนจะยอมถอยหลังให้ก้าวหนึ่ง อย่างไรเสียก็ต้องให้เกียรติผู้ตาย

แต่ในจังหวะที่เวยรุ่ยกำลังจะหันหลังเดินจากไป สายตาของคังซูถิงก็เหลือบไปเห็นข้อเท้าของผมเข้าพอดี

"เดี๋ยวก่อน!"

คังซูถิงเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบวิ่งตามไปถาม "คนที่ตาย...เป็นอะไรกับเธอ?"

ลมหายใจของผมสะดุดลง ผมกลัวว่าเวยรุ่ยจะพูดเรื่องที่ผมตายออกไปตรงๆ แต่ก็กลัวยิ่งกว่าถ้าเวยรุ่ยจะไม่พูด ใจหนึ่งผมล่ะอยากจะเห็นจริงๆ ว่าถ้าคังซูถิงรู้ข่าวการตายของผมแล้ว เธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

เวยรุ่ยเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

"สามีฉันเอง"

ผมถึงกับอึ้งไปเลย และคังซูถิงเองก็ชะงักไปเช่นกัน

เรื่องราวเกี่ยวกับตัวผมคังซูถิงรู้ดีทุกอย่าง รวมถึงเรื่องที่เวยรุ่ยแอบชอบผมด้วย

"เธอแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่?"

คังซูถิงถามออกไปตามสัญชาตญาณ แต่พอถามจบ เธอก็แอบเหวอไปเองเหมือนกัน

เวยรุ่ยหัวเราะเยาะ ตอกกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า

"ฉันคิดว่าเรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับคุณคังหรอกมั้งคะ?"

คังซูถิงถึงกับจุก พูดไม่ออกไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะพูดประชดประชันเบาๆ

"เมื่อก่อนเห็นปากก็บอกว่ารักกงซุนจิ่นนักหนา ฉันดูแล้วเธอก็คงรักได้แค่นี้แหละ"

ฝีเท้าที่กำลังจะเดินจากไปของเวยรุ่ยชะงักลง เธอหันกลับมามองคังซูถิง แล้วทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

"ถ้าเทียบกับสิ่งที่คุณทำแล้ว ฉันยังทำได้ไม่เท่าครึ่งของคุณเลย"

การเหน็บแนมที่ชัดเจนขนาดนี้ ผมไม่เชื่อหรอกว่าคังซูถิงจะฟังไม่ออก

ผมเดินตามเวยรุ่ยจากไป แล้วหันกลับไปมองคังซูถิง ดูเหมือนว่าผมจะไม่ได้รักเธอมากมายเหมือนในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว