ภรรยาผู้พิพากษาแย่งไตผมไปช่วยรักแรก

ในขณะที่คังซูถิงคอยเฝ้าอยู่หน้าห้องผู้ป่วยของเสิ่นทิงไป๋ ผมกลับกำลังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดอันเย็นเฉียบ รอคอยความตายด้วยความสิ้นหวัง

ทั่วร่างของผมเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง เสียงเครื่องมือแพทย์ดังขึ้นราวกับเสียงของยมทูตกำลังเรียกวิญญาณ เตือนว่าถึงเวลาที่ผมต้องจากไปแล้ว

กระทั่งคลื่นไฟฟ้าหัวใจของผมกลายเป็นเส้นตรง ขณะเดียวกันข่าวการผ่าตัดของเสิ่นทิงไป๋ก็ส่งมาว่าประสบความสำเร็จ ไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดดับลง และดวงตาของผมก็ปิดลงตลอดกาล

อาจเป็นเพราะก่อนตายผมมีความอาฆาตมากเกินไป วิญญาณของผมจึงลอยมาอยู่ข้างกายคังซูถิง

เมื่อเห็นคังซูถิงกอดเสิ่นทิงไป๋ที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดด้วยความตื้นตันจนดวงตาแดงก่ำ หัวใจของผมก็จมดิ่งลงสู่ก้นเหว

ผมอยากจะถามคังซูถิงเหลือเกินว่า ตอนที่เราสองคนถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดพร้อมกัน เธอเคยมีสักเสี้ยววินาทีไหมที่นึกห่วงความเป็นตายของผม?

คำตอบคือไม่มีเลย เพราะเพื่อรักษาอาการป่วยของเสิ่นทิงไป๋ คังซูถิงถึงกับฟ้องผมขึ้นศาล เธอจ้างทนายความชื่อดังที่สุดในวงการ และภายใต้คำตัดสินของเธอ สุดท้ายผมก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

ตอนที่ไตของผมถูกตัดออก ผมเจ็บปวดอยู่ในห้องผ่าตัดจนเหงื่อโซมกายซึมชุ่มแผ่นหลัง ผมโทรศัพท์หาเธอด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“ที่รัก ผมผิดไปแล้ว โอเคไหม อย่าเอาไตของผมไปเลย ผมเจ็บมากจริง ๆ ผมกำลังจะตายแล้ว...”

ผมที่ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้คังซูถิงมาก่อน คิดว่าเพียงแค่ยอมแพ้และรับเอาความผิดที่ไม่มีอยู่จริงทั้งหมดมาไว้กับตัว คังซูถิงจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ตลอดห้าปีที่ผ่านมาแล้วไว้ชีวิตผมสักครั้งไหม?

แต่คังซูถิงกลับหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาผ่านโทรศัพท์

“การยอมรับผิดเป็นสิ่งที่นายควรทำอยู่แล้ว การได้ช่วยชีวิตทิงไป๋ถือเป็นบุญของนาย อย่าคิดจะเอาตัวรอดง่าย ๆ อย่าคิดว่าแค่ยกไตให้ทิงไป๋แล้วจะไม่ต้องขอโทษ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เรื่องที่นายทำร้ายทิงไป๋มีนับไม่ถ้วน รอให้เขาหายดีก่อน ฉันจะคิดบัญชีกับนายอีกที”

“นายอยากตายนักใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษทิงไป๋ให้เสร็จก่อนค่อยตาย!”

ผมพยายามขยับริมฝีปากที่แห้งแตก หวังจะปฏิเสธว่าเรื่องเหล่านั้นไม่ใช่ฝีมือผม แต่ผมไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว

คังซูถิงราวกับยังไม่หายแค้น ระเบิดอารมณ์ใส่ผมอย่างดุดันว่า

“สภาพแบบนี้ของนาย ทำให้ฉันขยะแขยงจริง ๆ!”

ทันทีที่สายถูกตัดไป หัวใจของผมก็จมลงสู่ก้นเหว พร้อมกับความรักตลอดห้าปีที่มีต่อคังซูถิง ก็ได้หายไปในพริบตา

คังซูถิงบอกว่าผมขยะแขยง แต่ในตอนที่เธอแต่งงานกับผม เธอกลับบอกผมด้วยความรักลึกซึ้งว่า เธอจะรักผมไปชั่วชีวิต ผมคือตัวเลือกแรกของเธอ คือข้อยกเว้นและเป็นคนที่เธอรักมากที่สุด

เพียงเพราะมีเสิ่นทิงไป๋เข้ามา เธอก็ลืมสามีอย่างผมไปเสียสนิท

มือของคังซูถิงลูบไล้ใบหน้าของเสิ่นทิงไป๋อย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังมองของล้ำค่าที่เปราะบางชิ้นหนึ่ง

"ดีเหลือเกิน...ที่นายรอดชีวิตมาได้...ดีจริงๆ"

น้ำเสียงสะอื้นและดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด บอกผมว่า คังซูถิงไม่ได้นอนเลยทั้งคืนก็เพราะเสิ่นทิงไป๋

แต่ในยามที่คังซูถิงมัวแต่เป็นห่วงเสิ่นทิงไป๋อยู่นั้น เธอเคยฉุกคิดบ้างไหมว่าผมได้ตายไปแล้ว?

เสิ่นทิงไป๋ฝืนขยับริมฝีปากอันซีดเซียว

"ถิงถิง ทำคุณต้องเป็นห่วงแล้ว ขอโทษนะ แล้วกงซุนจิ่นล่ะ? เขายังโกรธอยู่หรือเปล่า? ผมจะไปขอโทษเขาเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบเสิ่นทิงไป๋ก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่การแสดงเสแสร้งนั้นชัดเจนจนใครดูก็ออก มีเพียงคังซูถิงคนเดียวเท่านั้นที่มองไม่ออก

แน่นอนว่าคังซูถิงรีบกดตัวเขาให้นอนลงอย่างอ่อนโยน พร้อมลูบศีรษะเขาด้วยความเอ็นดู

“เด็กโง่ คนที่ควรขอโทษคือกงซุนจิ่นต่างหาก นายผิดอะไรล่ะ ใจดีแบบนี้อยู่เรื่อย เดี๋ยวก็โดนรังแกอีกหรอก”

พยาบาลมองดูคนทั้งสองแล้วอดไม่ได้ที่จะแซวขึ้นมาว่า

“คุณสองคนรักกันมากจริง ๆ นะคะ”

พูดจบก็หันไปทางเสิ่นทิงไป๋

“ตอนคุณผ่าตัด ภรรยาของคุณรออยู่ที่ทางเดินทั้งคืน ไม่ยอมไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว”

เสิ่นทิงไป๋หน้าแดงด้วยความเขินอาย ส่วนคังซูถิงก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดจะอธิบายความเข้าใจผิดนั้น

จากนั้นพยาบาลก็เปลี่ยนเรื่องพร้อมถอนหายใจยาว

"ไม่เหมือนเตียงผ่าตัดห้องข้างๆ เลยค่ะ คนไข้ตัวคนเดียวตั้งแต่ตอนเข้ามา พอตายไปแล้วก็ไม่มีญาติสนิทมิตรสหายโผล่มาจัดการศพให้เลย น่าสงสารจริงๆ"

สีหน้าของคังซูถิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทำให้ในใจผมเกิดความหวังขึ้นมา ถ้าเธอเดาได้ว่าคนที่น่าสงสารคนนั้นคือผม เธอจะเมตตามาเก็บศพให้ผมหรือเปล่า?

แต่หลังจากเฝ้ารอมานาน คังซูถิงก็เพียงถอนหายใจ

“ก็น่าสงสารจริง ๆ นั่นแหละค่ะ”

แววตาของผมหม่นลง ผมหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ ตอนนี้ในหัวใจและสายตาของคังซูถิงมีแต่เสิ่นทิงไป๋ แล้วเธอจะนึกถึงผมได้อย่างไร?

คังซูถิงไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นต่อ แต่เดินตามพยาบาลเพื่อเข็นเสิ่นทิงไป๋เข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

ในตอนที่เดินผ่านห้องผ่าตัดที่วางศพของผมอยู่ ฝีเท้าของคังซูถิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเหลือบมองเข้าไปข้างใน ร่างอันเย็นชืดของผมก็นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น เพียงแต่หันปลายเท้ามาทางประตู จึงทำให้คนภายนอกมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของผม

หากขอเพียงแค่คังซูถิงมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน เธอก็จะสามารถเห็นบาดแผลตรงข้อเท้าของผม เป็นแผลที่ผมเคยได้รับจากการเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอเอาไว้