Lahat ng Kabanata ng โคมลอยเจิดจรัสเพียงคราเดียว: Kabanata 11 - Kabanata 20

เมื่อถึงกำหนดการ เซี่ยหลินเฟิงก็ไม่ได้ห้ามนางอีก แต่กลับยินดีที่จะติดตามนางไปด้วยเพื่อไปรับชมความสนุกเสิ่นเยี่ยนชิงเตรียมตัวอย่างพิถีพิถัน คนครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงคือผู้ติดตามในขบวนรถ ภายในขบวนรถนั้นเต็มไปด้วยของหมั้นที่เขาเลือกด้วยตนเอง คนทั้งเมืองต่างตกตะลึงถึงความใจกว้างของเสิ่นเยี่ยนชิงแม้กระทั่งหลินเจินเจินเองก็ไม่อยากจะเชื่อ นางคิดไม่ถึงเลยว่าเสิ่นเยี่ยนชิงจะเตรียมสินสอดให้นางมากมายขนาดนี้ ถึงแม้ว่านางจะเป็นบุตรสาวของขุนนางระดับสูง แต่นางก็เป็นเพียงบุตรอนุ มารดาที่ให้กำเนิดนางเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเด็ก ตอนนี้นางใช้ชีวิตภายใต้การปกครองของแม่เลี้ยง เรียกได้ว่าชีวิตของนางก็ไม่ค่อยดีนัก เสิ่นเยี่ยนชิงคือจุดสูงสุดที่นางสามารถปีนป่ายขึ้นไปได้ นางนั่งอยู่ในห้องพักด้วยความยินดี พร้อมแอบฟังบทสนทนาของแม่เลี้ยงกับเสิ่นเยี่ยนชิงเดิมทีแม่เลี้ยงเตรียมสินเดิมไว้ไม่ถึงครึ่งของบุตรสาวสายตรง แต่เมื่อเห็นการปรากฏตัวอันยิ่งใหญ่ของเสิ่นเยี่ยนชิง ดังนั้นนางจึงรีบเพิ่มสินเดิมให้เป็นจำนวนมากขึ้นกว่าเท่าตัว แม้กระทั่งสายตาของพ่อนางก็ไม่ได้เมินเฉยเหมือนเดิมแล้ว “เจินเจินของพวกเราโชคดีจริง ๆ

เสิ่นเยี่ยนชิงนิ่งค้างไป เขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเหลียงหมิงเจาเลย นางจะไม่ชอบเขาได้อย่างไร ชาติก่อนนางรักเขาจนยินยอมเป็นหม้ายไปตลอดชีวิต ชาตินี้เพียงแค่มีเรื่องผิดพลาดเล็กน้อย แล้วทำไมนางถึงไม่ชอบเขาแล้วล่ะเสิ่นเยี่ยนชิงอยากจะพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ แต่เซี่ยหลินเฟิงกลับมายืนขวางเขาเอาไว้ บนใบหน้าของเขายังประดับรอยยิ้มเยาะเย้ยสังคมอย่างที่เขาไม่ชอบที่สุด “คุณชายเสิ่น เจ้าได้ยินที่เจาเจาพูดแล้วไม่ใช่หรือ ตอนนี้นางคือฮูหยินของข้าแล้ว หวังว่าคุณชายเสิ่นจะรักศักดิ์ศรีตนเองบ้าง”เซี่ยหลินเฟิงเรียนวรยุทธมาตั้งแต่เด็ก พละกำลังของเขาไม่ใช่สิ่งที่บัณฑิตอย่างเสิ่นเยี่ยนชิงจะต่อกรได้ นอกจากนี้ยังมีการกดดันจากพ่อเสิ่น ไม่ว่าเสิ่นเยี่ยนชิงจะร้อนใจอย่างไร แต่เขาก็ทำได้เพียงต้องเข้าห้องหอกับหลินเจินเจินก่อน ทั้งสองคนเคยสบตากันด้วยความรัก ชาติก่อนเขาแอบมีความสัมพันธ์กับหลินเจินเจินลับหลังเหลียงหมิงเจา หลังจากแกล้งตายแล้ว พวกเขาก็มุ่งหน้าลงใต้ไปใช้ชีวิตและจัดพิธีแต่งงานครั้งที่สองที่นั่น ภายใต้เทียนสีแดง พวกเขาพัวพันอยู่บนเตียงแทบจะทั้งวันทั้งคืน หลังจากเสิ่นเยี่ยนชิงกลับมาเกิดใหม่ เขาก็มักจะน

หลินเจินเจินที่ถูกตบหน้าอย่างแรงจนล้มไปกองลงกับพื้น ใบหน้านางซีดขาว นางไม่รู้ว่าทำไม เพียงแค่เสิ่นเยี่ยนชิงออกไปข้างนอกครู่เดียว คาดไม่ถึงว่าเขาจะรู้ความจริงที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้หมดทุกอย่าง อีกทั้งเขายังโมโหมากด้วยแต่นางก็พยายามอธิบายโดยทันที “ไม่ใช่นะเจ้าคะ เรื่องทั้งหมดนั้นเป็นความจริง ท่านพี่เยี่ยนชิง ท่านก็เคยไปหาหมอที่รักษาข้าในตอนนั้นมาแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ ข้าถูกวางยาพิษจริง ๆ ส่วนเรื่องตกน้ำ ข้าก็อยากจะไปช่วยองค์หญิง เดิมทีแล้วไม่มีใครไปผลักพระองค์เลย”นางพูดขึ้นพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลริน นางใช้ท่าทางอ้อนวอนอย่างน่าสงสารเหมือนกับหลายครั้งก่อนหน้านี้“ท่านพี่เยี่ยนชิง ท่านไม่เชื่อข้าหรือ ข้าจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร” แต่ครั้งนี้เมื่อเขาเห็นน้ำตาของนาง เสิ่นเยี่ยนชิงกลับรู้สึกว่ามันเป็นแค่เรื่องไร้สาระ คาดไม่ถึงว่าเขาจะเชื่อนางครั้งแล้วครั้งเล่า และทำร้ายเหลียงหมิงเจาซ้ำ ๆ เขาไม่เคยสืบหาความจริงให้กระจ่างเลยด้วยซ้ำ เพียงเพราะคำพูดของหลินเจินเจินคำเดียวก็ทำให้เหลียงหมิงเจาต้องเจ็บช้ำไปทั้งร่างเขาหัวเราะเสียงเย็น ตอบโต้คำโกหกของนาง “ข้าสืบเรื่องราวมาจนกระจ่างแล้ว เจ้าเป

ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลงขณะกลืนน้ำลาย ชาติก่อนเขาตั้งใจใช้ชีวิตที่เหลือกับหลินเจินเจินอย่างมีความสุข แต่หลังจากที่เขาแกล้งตาย เขาก็สูญเสียตำแหน่งโหวน้อยสกุลเสิ่น เงินทองหมดไปอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้แม่เลี้ยงของหลินเจินเจินปฏิบัติตัวต่อนางอย่างย่ำแย่มาโดยตลอด ดังนั้นตระกูลหลินจึงไม่สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้เช่นเดียวกัน ในฐานะที่เขาเป็นโหวสกุลเสิ่น เดิมทีเขาควรจะมีชีวิตที่สุขสบาย แต่ชาติก่อนเขาต้องคัดหนังสือหาเลี้ยงชีพ แม้หลินเจินเจินจะทำงานเย็บปักถักร้อย แต่การใช้ชีวิตของพวกเขาก็ไม่ได้หรูหราเท่าเดิม พวกเขากลายเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งมันแตกต่างจากที่เสิ่นเยี่ยนชิงฝันเอาไว้อย่างสิ้นเชิง เขาจะทนใช้ชีวิตแสนธรรมดาแบบนั้นได้อย่างไร แต่นับจากที่เขาแกล้งตายก็ผ่านเวลามาเนิ่นนาน หากเขากลับไปก็ต้องโทษหลอกลวงเบื้องสูง ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงอยู่กับหลินเจินเจินต่อไป จนกระทั่งถึงช่วงบั้นปลายของชีวิต ในที่สุดเขาก็ได้พบกับองค์หญิงและโอกาสนั้นก็มาถึง เมื่อนึกถึงการใช้ชีวิตในจวนตระกูลเสิ่น เขาก็เข้าไปปกป้องเหลียงหมิงเจาจากมือสังหารโดยไม่สนใจอันตราย หากเขารอดชีวิตไปได้ เหลียงหมิงเจา

เสิ่นเยี่ยนชิงเป็นคนเย่อหยิ่ง ก่อนหน้านี้เขาเคยคุกเข่าเพื่อขอยาให้หลินเจินเจินเพียงครั้งเดียว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่เขาคุกเข่าต่อหน้าเหลียงหมิงเจา ครั้งนี้เขาทำเพื่อขอร้องให้อภัยเขา แต่ในสายตาของคนไม่รัก ต่อให้เสิ่นเยี่ยนชิงคุกเข่าทั้งคืนมันก็ไม่มีความหมาย ความผูกพันทั้งหมดจบลงไปแล้ว เมื่อเห็นท่าทางตอแยของเขา เหลียงหมิงเจาก็รู้สึกทั้งขันและรังเกียจในตอนแรกเขาสาบานว่าเขาไม่เสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป แต่ตอนนี้เพิ่งผ่านมาหนึ่งเดือน เขาก็หย่ากับหลินเจินเจินเสียแล้ว นอกจากนี้ยังมาขอร้องอ้อนวอนอยู่ตรงหน้าของนางนางกวักมือเรียกเซี่ยหลินเฟิง“หลินเฟิง เจ้ากลับห้องไปก่อนเถอะ ข้าอยากคุยกับเขาตามลำพัง” แววตาของเสิ่นเยี่ยนชิงเปล่งประกาย ส่วนเซี่ยหลินเฟิงก็เดินจากไปด้วยความยินดี ที่นี่ไม่มีคนนอกแล้ว ในที่สุดเหลียงหมิงเจาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังซ่อนเร้นอีก นางมองไปทางคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า จากนั้นก็ง้างมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างแรงนางใช้พละกำลังทั้งร่างกาย นางมือหนักมาก พร้อมตบไปที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง มือของนางบวมเป่ง แต่เสิ่นเยี่ยนชิงไม่รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย“เจาเจา ถ้าการตบกระหม่อมม