โคมลอยเจิดจรัสเพียงคราเดียว のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เมื่อเหลียงหมิงเจาตื่นขึ้น บริเวณขมับยังคงปวดหนึบอยู่เล็กน้อย“ใครเป็นคนพาข้ากลับมาหรือ” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งในเวลานั้นชิงจู๋สาวใช้ประจำตัวกำลังถือถ้วยยาเดินเข้ามาพอดี เมื่อนางได้ยินเข้าก็ยิ้มเล็กยิ้มน้อยพลางตอบว่า “เป็นท่านโหวน้อยสกุลเซี่ยเพคะ เขาอุ้มองค์หญิงวิ่งกลับมาจากสวนหลวงตลอดทาง จนคนในสำนักหมอหลวงต่างตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่อันใดขึ้น”
เหลียงหมิงเจาชะงักครู่หนึ่ง “เซี่ยหลินเฟิง?”“ใช่เพคะ” ชิงจู๋พยักหน้าเหลียงหมิงเจานึกถึงภาพเลือนรางในหัวก่อนหมดสติ หัวใจพลันสั่นไหวเล็กน้อย “เขา...ได้พูดอะไรหรือไม่ สีหน้าดูร้อนรนหรือไม่”ชิงจู๋เอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านโหวน้อยสกุลเซี่ยก็ยังมีท่าทีไม่เอาไหนไม่เคารพใครเช่นเดิมเพคะ หลังจากวางองค์หญิงลงบนเตียงก็พูดว่าจะลงใต้ไปเที่ยวเล่น และยังพูดอีกว่า—”นางเลียนแบบเสียงหนุ่มเสเพลของเซี่ยหลินเฟิง “อย่างไรการเลือกราชบุตรเขยก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าอยู่แล้ว ไม่สู้ไปดื่มสุราหาความสำราญที่เจียงหนานดีกว่า แต่วันอภิเษกขององค์หญิง ข้าจะกลับมามอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้อย่างแน่นอน”ความอึดอัดหม่นหมองในใจของเหลียงหมิงเจาพลันสลายหายไปจนหมดส

เหลียงหมิงเจากำลังจะเอ่ยปาก แต่เสิ่นเยี่ยนชิงกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน ราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก “เหตุการณ์คับขันกระหม่อมจึงขอรับโทษเฆี่ยนด้วยตนเอง หากองค์หญิงยังทรงกริ้ว จะทรงลงโทษกระหม่อมอย่างไรก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเย็นชาลงเล็กน้อย “แต่กระหม่อมขอให้องค์หญิงอย่าทรงพาลไปลงที่เจินเจิน ต่อจากนี้…อย่าได้ลงมือทำร้ายนางอีก”พูดจบ เขาก็ยื่นแส้ด้วยสองมือ ราวกับกำลังบอกนางว่า—หากยังไม่หายโกรธ ก็ลงมือเฆี่ยนเขาด้วยพระองค์เองเถิดเหลียงหมิงเจามองแส้เปื้อนเลือดเส้นนั้น พลันหัวเราะขึ้นมา “เจ้ารักนางถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”“ใช่ พ่ะย่ะค่ะ” เสิ่นเยี่ยนชิงตอบโดยไม่ลังเล“นางเป็นคนบอกเจ้าหรือ ว่าพิษนั้นข้าเป็นคนวาง?”เสิ่นเยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจินเจิน”“เจ้าเพียงตอบมา ว่าใช่หรือไม่ใช่”“...ใช่ พ่ะย่ะค่ะ”เหลียงหมิงเจากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ “ถ้าอย่างนั้นระหว่างข้ากับนาง เจ้าเชื่อนาง ไม่เชื่อข้างั้นหรือ”“...ใช่ พ่ะย่ะค่ะ”คำว่า “ใช่” ทั้งสามคำ ราวกับมีดสามเล่มที่ทำลายความหวังสุดท้ายในใจของนางจนไม่เหลือชิ้นดีในขณะนั้น องครักษ์รีบร้อน

เมื่อการล่าสัตว์เริ่มต้นขึ้น เหลียงหมิงเจาถูกคุณชายทั้งสามคอยคุ้มกันอยู่ตรงกลางหลินเจินเจินคอยเดินตามอยู่ด้านหลัง ดวงตาแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาคุณชายหานลดเสียงลงแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้ารู้สึกหรือไม่ว่า เมื่อครู่สีพระพักตร์ของฝ่าบาทดูไม่ค่อยดีนัก? ราวกับว่าหลินเฟิงจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ให้ได้เสียอย่างนั้น”โหวน้อยสกุลโจวพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ ทุกคนต่างรู้ดีว่าองค์หญิงไม่มีทางเลือกหลินเฟิงอยู่แล้ว เขาจะมาหรือไม่มาก็ไม่มีอะไรต่าง ขอเพียงเยี่ยนชิงอยู่ก็พอ”เหลียงหมิงเจานิ่งเงียบ เพราะไม่ได้บอกพวกเขาว่า ราชบุตรเขยที่นางเลือกในครั้งนี้ กลับเป็นเซี่ยหลินเฟิง เสิ่นเยี่ยนชิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่ต้องพูดแล้ว”คุณชายหานและโหวน้อยสกุลโจวหันไปมองหลินเจินเจินที่เดินตามอยู่ด้านหลัง ดวงตาแดงระเรื่อราวกับจะร้องไห้ออกมา พลันเข้าใจขึ้นมาทันที “เยี่ยนชิง พวกเราล้วนถูกคัดเลือกมาเพื่อเป็นว่าที่พระสวามีขององค์หญิง “ใครใช้ให้เจ้าโดดเด่นที่สุดกันเล่า องค์หญิงทรงโปรดปรานเจ้า เช่นนี้ก็ช่วยไม่ได้”“เจ้าก็ตัดใจจากคุณหนูหลินเสียเถิด”เสิ่นเยี่ยนชิงกำบังเหียนในมือแน่น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ตัดใจไม่ไ

ไม่เพียงแต่เซี่ยหลินเฟิงเท่านั้น ผู้คนทั้งหมดต่างตกตะลึงกับราชโองการฉบับนี้ คนที่องค์หญิงเลือก กลับไม่ใช่เสิ่นเยี่ยนชิง แต่เป็นเซี่ยหลินเฟิง ศัตรูคู่กัดที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กแม้แต่ตัวเซี่ยหลินเฟิงเองก็ยังอดกลั้นไม่ไหว จนต้องเอ่ยถามออกมา“องค์หญิง พระองค์แน่พระทัย และไม่ได้กำลังหยอกล้อข้าเล่นนะพ่ะย่ะค่ะ หากข้ารับราชโองการไปแล้ว ภายหลังองค์หญิงกลับบอกว่าเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น เช่นนั้นข้าจะทำอย่างไร”เหลียงหมิงเจาหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนปิดราชโองการอันล้ำค่าที่ถืออยู่ในมือลง“ไม่มีทางเป็นไปได้ ข้าไม่ได้ล้อเล่น พระสวามีของข้าก็คือเจ้า เซี่ยหลินเฟิง หรือว่าเจ้าจะขัดราชโองการ ไม่ยอมแต่งกับข้างั้นหรือ”“จะเป็นไปได้อย่างไร!”นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เหลียงหมิงเจาได้เห็นเซี่ยหลินเฟิงตื่นเต้นถึงเพียงนี้  ปกติเขาเป็นคนสนุกสนาน  ไม่ยึดติดกฎเกณฑ์ และใช้ชีวิตอย่างอิสระมาโดยตลอด แต่เวลานี้กลับคุกเข่าลงอย่างจริงจัง ใช้สองมือรับราชโองการ ก่อนจะก้มอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อยืนยันว่าชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นคือเขาจริง ๆ จากนั้นเซี่ยหลินเฟิงมองมาด้วยดวงตาดอกท้อคู่นั้น ขณะที่มุมปากค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น“ไ

เหลียงหมิงเจาตัดสินใจเลื่อนกำหนดการเดินทางออกไปอีกสามวัน เพื่ออยู่ดูเรื่องสนุกให้จบเสียก่อนค่อยออกเดินทาง ผลคือทำให้เซี่ยหลินเฟิงไม่พอใจขึ้นมาอีกมือที่เพิ่งจับกันอยู่ดีๆ เมื่อครู่ก็ปล่อยออกจากกันทันที แถมยังเว้นระยะห่างจากนางไปหนึ่งจั้ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหึงหวง 
“องค์หญิงช่างมีอารมณ์สุนทรีย์เสียจริง คงไม่ได้คิดจะไปแย่งเจ้าบ่าวหรอกกระมัง”เหลียงหมิงเจาชะงักไป ก่อนจะหัวเราะออกมา“เจ้าคิดอะไร ข้าจะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าเพียงอยากดูว่าสุดท้ายพวกเขาจะไปได้ไกลถึงขั้นไหนก็เท่านั้น”เซี่ยหลินเฟิงกวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สุดท้ายก็ขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่ง พลางบีบติ่งหูนางเบา ๆ“เจ้าจงจำไว้ให้ดี เป็นเจ้าเองที่เลือกข้ามาเป็นพระสวามี หากเจ้าทอดทิ้งข้า ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่ ฮูหยิน”มือของเขาเพียงขยับเบา ๆ เท่านั้น เห็นได้ชัดว่าไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย ทว่าใบหน้าของเหลียงหมิงเจาแดงก่ำเมื่อได้ยินคำเรียกขานที่แสดงความรักใคร่ว่า "ฮูหยิน" และนางก็ส่งสายตาตำหนิเบาๆ ให้เขา“คำแบบนี้พอออกมาจากปากเจ้าแล้ว ฟังดูแปลกยิ่งนัก”เซี่ยหลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ  และขยับมาใกล้นางยิ่งกว่าเดิมหน