Semua Bab ทะลุมิติมาอยู่ท่ามกลางหิมะและความอดอยาก: Bab 1 - Bab 10

แม้ร่างกายใหม่นี้จะอ่อนเพลียอยู่มาก จนพี่ชายคนโตอาสาอุ้มเธอขึ้นมานอนบนเตียงไม้แคบๆ ผ้าผืนบางถูกพันตัวของหวงอี้หนิงจนมาถึงต้นคอ ท่าทางนิ่งเงียบทำหลายคนเริ่มเข้ามาพูดคุยเพราะอยากรู้ว่าคนที่ฟื้นจากความตายนี้สติอยู่ครบถ้วนหรือไม่“แม่นางน้อยหวงผ้าผืนนี้ข้ายกให้เจ้า ไหนเจ้าลองตอบมาสิ เมื่อกี้เจ้า…ไม่ใช่ว่าวิญญาณหลุดออกไปเที่ยวเล่นหรือ” ผู้นำหมู่บ้านที่เห็นความยากลำบากของคนบ้านหวงเป็นฝ่ายเอ่ยแทน หวงอี้หนิงที่พยายามสงบใจไม่ให้ตื่นตระหนก หากชาวบ้านรู้ว่าเธอคือวิญญาณเร่ร่อนที่มาอาศัยอยู่ที่นี่ รับรองว่าการล่าปีศาจจะเกิดขึ้น!!“ข้าสบายดี รู้สึกเพียงว่าหลับลึกและเข้าสู่ห้วงความมืดเท่านั้น…เจ้าค่ะ” ถึงแม้คนอื่นจะกล้าๆกลัวๆแต่มีเพียงคนในครอบครัวหวงที่นั่งเฝ้านางอย่างใกล้ชิด“เจ้าไม่ใช่ว่าเป็น…เอ่อ เจ้าคือคนเดิมใช่หรือไม่” สตรีผู้นึงที่ยืนอออยู่ตรงประตูถามด้วยความเกรงใจ แต่ก็แฝงด้วยความอยากรู้“ข้าชื่อหวงอี้หนิง เป็นบุตรสาวคนเดียวของบ้านหวง ข้าลงไปเก็บหอย แต่เกิดมวลความเย็นจนขยับตัวไม่ได้ ข้ารู้ทุกอย่างเพียงแต่…ลืมตาไม่ขึ้นเท่านั้นเจ้าร่ะ” นางยืนยันว่าจำทุกอย่างได้ดีให้ผู้คนสบายใจ เสียงถอนหายใจจากช

เด็กน้อยวัย7หนาวที่ร่างกายผอมแห้งเหมือนเด็กอายุแค่4หนาวทำหวงอี้หนิงสงสาร ดึงผ้าห่มแสนบางไปห่มร่างเล็กพร้อมตบก้น“นอนเถอะ เจ้าคงตื่นพร้อมบุรุษคนอื่นในบ้าน อยู่ในวัยนี้แค่ตั้งใจกินตั้งใจเล่นก็พอ” นางกระซิบบอกเสียงแห้ง“แต่หากไม่ทำก็ไม่มีกินนะขอรับ” เสียงเล็กๆแย้ง นางจึงยกยิ้ม“เช่นนั้นต่อจากนี้ให้พี่รองทำแล้วเจ้าอยู่กินเฉยๆ” ท่าทางคิดหนักไม่รอดพ้นสายตา หวงอี้หนิงนึกถึงชีวิตในโลกก่อน นางมีไอคิว และอีคิวที่พุ่งสูงชนิดที่ทางรัฐบาลส่งคนมาทาบทามให้เข้าเรียนในสังกัด จบออกมาได้ทุนและทำงานต่อในตำแหน่งที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ แต่จู่ๆวันนึงมีคนบุกเข้ามาในบ้านหลังเล็กแต่อบอุ่น พ่อแม่พี่น้องถูกจับตัวไว้ต่อรองให้เธอเข้าร่วมองค์กรสีเทา เด็กในวัย16ยอมทำตาม แม้ผู้เป็นพ่อและผู้เป็นแม่จะบอกว่าไม่เป็นไรให้เธอหนีไปเลย แต่เธอกลับไม่เชื่อคำพูดพวกท่าน ยอมเอาตัวเองเข้าแลกให้พวกท่านปลอดภัย แต่คนพวกนั้นมันนิสัยโจร ไม่มีสัจจะ หลังจากเธอถูกลากมาที่รถ บ้านทั้งหลังระเบิดเละเป็นจุน ไม่มีแม้แต่เสียงร้องขอชีวิต!!“เจ้าหน้าตาเหมือนน้องข้า” นางมองเด็กน้อยที่พอได้ไออุ่นก็ผลอยหลับพร้อมน้ำตา เหมือนหมด!! ทุกคนในที่นี้เห

คำพูดของพี่ชายทำนางพยักหน้าอย่างยินดี…หาทางน้ำไม่ได้ก็ยังมีทางดิน!!…“มานั่งกันตรงนี้อย่าออกไปด้านนอกดูเหมือนว่าอากาศจะเย็นลง” มือค่ำวันนี้คนบ้างหวงทำโจ๊กธัญพืชกินและยังมีกระหล่ำปลีผัดน้ำ แม้ไม่ใช่อาหารเลิศรสแต่เมื่อได้มานั่งด้วยกันในบ้านหลังเล็กพร้อมหน้า หวงอี้หนิงรู้สึกเหมือนวันวานย้อนกลับคืน พยายามอย่างยิ่งยวดไม่ให้น้ำตาไหล“ดีที่วันนี้สีหน้าเจ้าดีขึ้นมากแม่ค่อยว่างใจ” อี้เฟยที่ตักโจ๊กร้อนๆแจกจ่ายทุกคน แต่ตักให้บุตรสาวเยอะกว่าคนอื่นเอ่ยอย่างสุขใจ“ข้าหายดีแล้ว ท่านแม่อย่าได้เป็นกังวล ข้าเพียงแต่ปรับร่างกายไม่ทัน ท่านดูสิ ใบหน้าข้ามีสีเลือดปะปนอยู่ด้วยหรือไม่” แก้มอมชมพูเพราะความหนาวกัดกินยื่นด้านซ้ายด้านขวาให้บิดามารดาดูอย่างอารมณ์ดี นางมองทุกคนที่กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยด้วยใจพองโต“ท่านพ่อท่านยังรู้สึกหนาวอยู่หรือไม่” อี้หนิงหันไปถามเกาเฉินผู้เป็นบิดาหลังจากเขาดื่มน้ำที่นางยื่นให้ไปอึกใหญ่“แปลก!!วันนี้ร่างกายข้าไม่รู้สึกเหนื่อยล้าหรือหนาวเหน็บอาจจะเป็นเพราะดีใจที่เจ้ารองตื่น” นางยิ้มรับก่อนจะคะยั้ยคะยอให้ทุกคนกินน้ำ และแยกย้ายกันเข้านอนเช้าที่เหมือนอุณหภูมิจะลดลงอีก ลมที่พัดผ่าน

สามคนพ่อลูกบ้านหวงตั้งใจหาพืชผักอย่างขมักเขม้นก่อนจะกลับพบว่าเสียงบางอย่างทำทุกคนหยุดเดิน“นั่นข้าวโพดหนิเจ้าคะ” นางมองดูไก่ป่าจิกกินข้าวโพดอย่างเอร็ดอร่อย“ดูท่าทางตรงนี้จะเป็นแหล่งอาหาร” นางตาวาวก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงค่อยๆย่องเข้าไป“เราไม่มีอาวุธเอาไว้ล่าสัตว์” เหยียนปิงจับแขนน้องสาวเอาไว้พร้อมส่ายหน้า อี้หนิงมองบิดาและพี่ชายก่อนหยุดคิดเพียงนิด“แต่ข้าวโพดนั่น เก็บเมล็ดไปตากแล้วเอามาปลูกได้เจ้าค่ะ” นางรู้อยู่แล้วว่าการจับไก่ป่านั้นยากนัก แต่นางมีแผนบางอย่างจึงแสร้งว่าสิ่งที่อยากได้คือข้าวโพด“เช่นนั่นก็ไปเก็บมาสักหน่อยเถิด” เกาเฉิงเห็นน่าตาแสนเสียดายของบุตรสาวก็เอ่ยบอก ก่อนนางจะฉีกยิ้มรีบเดินเข้าไปช้าๆค่อยๆขยับเข้าไป มองไก่ป่าที่จิกข้าวโพดต้นเตี้ยกินอย่างเพลิดเพลิน จากนั้นนางจึงใช้มือหักข้าวโพดออกมาแกะเปลือกพร้อมหยดน้ำยาลงไปบริเวณที่แม่ไก่กำลังจิกกิน ก่อนจะหว่านเมล็ดลงที่พื้น“เรียกพวกเจ้าออกมาให้พี่ชายกับบิดาข้าจับได้ง่ายๆหน่อย ข้าจำเป็นต้องใช้เงิน!!” แม่ไก่ที่เห็นรีบตรงปรี่เข้ามาจิกนางอย่างบ้าคลั่ง แต่ปีกที่กระพือบินใส่กลับคล้ายอ่อนแรง แต่ปากยังจิกมือนางอย่างตั่งใจแต่เบาแรงนัก

คำพูดของนางทำหมอผีเริ่มตกใจ และทันทีที่ปิงเหยียนนำไม้มาวางเป็นทางยาว เตรียมพร้อมจุดไฟ พวกเขาก็เริ่มตื่นตัว“พวกท่านทั้งหลาย หากหมอผีท่านนี้เป็นผู้มีจิตวิญญาณของทวยเทพมาเกิด ย่อมไม่กลัวน้ำไฟ ข้ายินยอมให้เขาพิสูจน์ว่าข้าเป็นปีศาจหรือไม่กว่า3ครั้ง แต่ไม่มีอันใดเกิดขึ้นกับตัวข้า เช่นนั้นถึงเวลาที่ข้าควรพิสูจน์เขาบ้างใช่หรือไม่เจ้าคะ” ชาวบ้านหลายๆคนเริ่มเห็นว่าสนุกจึงพยักหน้าพร้อมส่งเสียงเชียร์“เชิญ” ปิงเหยียนที่ยังโกรธเคืองหมอผีท่านนี้ไม่หาย ผายมือไปที่กองไฟด้วยแววตาคมดุ“เอ่อ คือ…” ท่าทางอ้ำอึ้งนั้นทำนายอำเภอเหวินจ้าวหานยกยิ้ม“ข้าเป็นนายอำเภอมาไม่กี่ปีก็จริง แต่ก่อนหน้านี้ข้าเป็นผู้ติดตามท่านนายอำเภอเมืองไปมาหลายที่ เห็นเหล่าผู้วิเศษเหยียบไฟเป็นปกติธรรมดา ท่านไม่ลองสิ่งพิเศษของตนเองหน่อยหรือ” คนที่ใหญ่ที่สุดในนี้ออกปากใครจะกล้าขัดคำสั่ง จนคนที่ปรักปรำนางเริ่มตัวสั่น“เหรินเซี่ย เชิญท่านผู้วิเศษขึ้นลุยไฟ!!” เมื่อชายผู้นั้นยังยืนนิ่ง จ้าวหานจำเป็นต้องให้คนของตนเองเร่งให้เร็วขึ้นพรึบ สองขาแกร่งคุกลงกับพื้น ทำเอาลูกศิษย์ที่มาด้วยรีบทำตามอาจารย์ทันที“ขะ ข้า เอ่อ ท่านนายอำเภอ ข้าผิดไปแล้ว