Alle Kapitel von ทะลุมิติมาอยู่ท่ามกลางหิมะและความอดอยาก: Kapitel 11 – Kapitel 20

ทันทีที่ไปถึงภัตราคารต่างมีคนของร้านนั่นๆมารอซื้ออยู่แล้ว เพราะมีชาวบ้านมาขายประจำ นางมองหาร้านที่เห็นว่าคนที่เข้าไปขายเดินออกมาด้วยความพอใจ“ไก่เป็นสดๆ9ตัวทั้งหมด38จิน เป็นเงิน570อีแปะ แต่วันนี้ไก่อ้วนๆของเจ้าสองคนนั้นถูกใจข้านัก ข้ามอบ600อีแปะ” เถ้าแก่ร้านอาหารพูดอย่างใจดี เพราะร้านตรงข้ามให้เพียงจินละ12อีแปะเท่านั้น แต่ร้านนี้ให้ถึง15อีแปะ อยู่ในราคาที่น่าพอใจ“เถ้าแก่ ที่นี่รับซื้ออาหารทะเลหรือไม่” ก่อนจะเดินออกมานางตัดสินใจถามเพื่อมองอนาคตต่อไป“จริงๆตลอดเวลาก็รับ ที่นี่ร้านอาหารทะเลต้องขึ้นชื่ออยู่แล้ว แต่อากาศเย็นเช่นนี้หายากนัก ส่วนใหญ่หนีไปน้ำลึก ยิ่งปลานั้นยิ่งหายาก ม่ออวี๋(ปลาหมึก)แบบแห้งก็แทบไม่มี เป่าฮื้อยังหาได้ยากเหลือเกิน“ นางได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้ม”เถ้าแก่คราก่อนมีพ่อค้าล่องเรือมาแถบชายฝั่ง ข้าได้สูตรอาหารจากฝั่งตะวันตกมาด้วย เรียกว่าหม้อไฟ มีสัตว์ทะเลหลายอย่างเป็นวัตถุดิบ ไม่ทราบว่าท่านสนใจหรือไม่ อากาศหนาวเช่นนี้ ได้ซุปอุ่นๆ เพิ่มการค้าให้ท่านได้แน่นอน” นางหาทางได้แล้ว รอเพียงเถ้าแก่ตอบรับเท่านั้น“อืม ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยอยากลงทุนอะไรนัก คือว่า…“ เขาทำท่าคิดไม่ตกก่อนจ

นางตื่นเต้นที่เห็นว่าเนื้อไก่ที่นางคลุกกับน้ำวิเศษและอธิฐานให้เจอสัตว์สักตัวได้ผล ก่อนจะไปช่วยกันรับหมูป่าตัวขนาดใหญ่มาวางที่แคร่หน้าบ้าน“โชคดีจริงๆ ในยามนี้หลายบ้านคงล่ากันจนมันหนีเอาตัวรอด แต่เราดันหามันได้ก่อนมันจะย้ายป่า” ท่าทางดีใจของคนในครอบครัวทำนางปลื้มปลิ่ม น้องเล็กอย่างฮ่าวเฉินแหงนหน้ามองพี่ๆและพ่อแม่ก่อนเอ่ยถาม“หมูนี่…รสชาติเป็นอย่างไรหรือขอรับ” คำถามเดียวทำทุกคนนิ่งเงียบ อี้เฟยที่น้ำตาล่วงไหลอาบแก้มคุกเข่าต่อหน้าบุตรชายคนเล็ก จับมือเล็กๆ2ข้างมากุม“แม่ผิดเองที่พยายามไม่มากพอ หมูตัวนี้เรารมควันเก็บไว้กินดีไหม ไม่ขายเก็บให้เจ้ากิน” อี้หนิงสูดลมหายใจเข้าปอดหักห้ามความสงสาร“แบ่งกิน แบ่งขายเถิดเจ้าค่ะ ลูกมันเราคงเลี้ยงไม่ไหว ขายให้คนที่เลี้ยงไหวน่าจะดีกว่า น้องเล็ก วันนี้เจ้าได้กินหมูเป็นครั้งแรกแน่นอน และมื้อต่อๆไปจะมีของกินให้เจ้ากินไม่ขาด“ แม้อาหารจะสำคัญแต่การเก็บรักษาก็ยากพอกัน ยิ่งจะเลี้ยงสัตว์เพิ่มอีกหลายตัวยิ่งเกินตัวไปมาก หากขายเก็บเงินไว้ภายหน้ายังมีหนทางให้หากินได้อีก“แบบที่เจ้ารองว่าก็ดีนะขอรับ ลูกหมูนี้ขายให้เศรษฐีน่าจะได้เงินพอดู หมูนี้หากชำแหละเสร็จแล้วข้าจะเ

เมื่อจัดการในครัวเรียบร้อย นางปล่่อยเรื่องบ้านให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ส่วนพี่ชายนางเข้าไปตัดต้นไผ่มาทำเตียงนอนเพราะดินเหนียวยังไม่แห้งดี ห้องนอนสามห้องถูกแบ่งออกเท่าๆกันหลังคาในส่วนที่ต่อเติมออกมามารดานางเลือกจะเดินไปขอซื้อหลังคาใบจากที่เพื่อนบ้านทำขาย ก่อนที่นางจะแบ่งผ้าตะข่ายที่เหลือไปคลุมทับ ป้องกันหิมะทับถม ยังมีไม้ไผ่ซี่เล็กที่สานแบบถี่วางทับและผูกเชื่อกไว้เพื่อความสบายใจ“เท่านี้ก็ไม่พังแล้ว” ลุงอู๋ของทุกคนที่เสนอให้เอาไม้ไผ่มาสานทับอีกทียิ้มภูมิใจกับผลงาน“เท่านี้ก็ดีที่สุดแล้ว” จากบ้านที่ต้องนอนรวมกันบัดนี้ได้นอนห้องใครห้องมัน คงมีแต่น้องเล็กที่อาจจะต้องนอนกับพี่ใหญ่ “เอาไว้ผ่านช่วงหนาวนี้ไป ข้าจะช่วยทำบ้านแบบที่ดีที่สุดเอง“ อู๋เซี่ยตบบ่าเกาเฉิน แม้จะไม่สวยงามและวัสดุตามมีตามเกิด แต่มันดีมากกว่าตอนแรกที่ใช้เพียงปีกไม้แปะเอาไว้ นอกจากเวลาฝนตกน้ำจะท่วมแล้ว ยามหน้าหนาวก็แทบขาดใจทีเดียว“ท่านลุงนี่เป็นหมึกสามรสและกุ้งสามรสที่ข้าปรุงตามแบบฉบับคนตะวันตก ข้าอยากให้ท่านลุงลองชิมเจ้าค่ะ” อี้หนิงที่หายไปอยู่ในครัวเดินออกมาพร้อมอาหารกลิ่นหอมจนทุกคนเริ่มท้องร้อง ก่อนจะชักชวนกันกินข้าว รว

“นางมีความคิดที่แตกฉานมาก” จู่ๆก็เผลอพูดออกมาตามที่ใจคิด“นายท่านเชื่อนางหรือขอรับ ว่าไปแล้ว สิ่งที่แม่นางหวงผู้นี้คาดเดาไว้ก็ถูกเกือบทั้งหมด เมื่อวันก่อนตอนมาซื้อของกับพี่ชายก็ซื้อผ้าไปหลายมัด เลือกที่จะขายของสดที่เก็บไว้ไม่ได้นาน และเก็บของแห้งเป็นกระบุง หรือว่า…นางจะไม่ใช่ปีศาจ แค่เป็นผู้วิเศษ“ คนสนิทของจ้าวหานออกความเห็นซึ่งเขาเองก็เห็นด้วย”เรื่องนี้ต้องดูว่านางจะพาคนในบ้านรอดพ้นความหนาวเหน็บนี้ไปได้อย่างไร แต่ว่า…นางฉลาดนัก ทั้งเรื่องวางแผนจัดการต่างๆ เหมือนเป็นสตรีที่มีการศึกษา“ เขาใช้ตะเกียบคีบอาหารทะเลสามรสที่นางบอกขึ้นมาชิม ก่อนจะต้องแปลกใจเพราะมันอร่อยมาก มากชนิดที่เครื่องปรุงของนางต้องดีในระดับนึง”เหรินเซี่ยให้ม้าเร็วส่งข่าวให้ท่านแม่ซื้อเสื้ออุ่นผ้าคลุม อาหารแห้งมาที่นี่เยอะหน่อย และเอาใบรายการที่ซูเยว่ส่งไปด้วย ข้าจะเปิดร้านค้าแห่งนี้ในราคาย่อมเยา คิดกำไรเพียงหยิบมือพอ และส่งคนไปบอกให้เหล่าผู้นำทุกหมู่บ้าน เตรียมทำที่โกยหิมะ รวมถึง กักตุนฟืนทุกหลังคาภายในวันนี้!!“ ”จะให้แจ้งเหตุผลว่าอะไรหรือขอรับ““แจ้งว่า…คืนนี้จะมีหิมะตก หากบ้านไหนไม่ทำตามคำสั่งของทางการ มีโทษ และหาก

สองพี่น้องเดินขึ้นลงเขาถึงสามรอบ ทั้งตัดฟืนและตัดไม้ใผ่มีชาวบ้านมาขอซื้อที่ตักและครูดหิมะอยู่ตลอดจึงวุ่นวายกันอยู่พอสมควร”อาเหยียนเมื่อวานน้องสาวเจ้าบอกว่ามีอาหารแห้งขาย ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังมีอยู่หรือไม่ บ้านข้าเหลือเพียงเนื้อเค็มและธัญพืช ต้องรอหิมะเบาถึงจะฝ่าไปตลาด“ เฉินหมิงที่เห็นเหยียนปิงลงมาจากเขารีบเข้ามาถามทันที”อี้หนิงมีอยู่หรือไม่“ หวงอี้หนิงที่ช่วยพี่ขายผ่าฟืนพยักหน้า”พอจะมีอยู่เจ้าค่ะ“ แม้จะอยากขาย แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนใจเก็บไว้กินหรือแบ่งปั่นคนที่ดีๆแทนจะดีกว่า”ข้ามี1ตำลึง“ นางส่ายหน้าก่อนจะวิ่งเข้าบ้าน นำอาหารทะเลสามรสที่ห่ออยู่ในใบบัวออกมา แถมยังหยิบปลาแห้งและยำบุกน้ำมันพริกกับรากชูออกมาให้ด้วย”ข้าไม่คิดเงิน พรุ่งนี้เราจะฝ่าหิมะไปหาเสบียงด้วยกันเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องอาหารนี้เป็นความลับนะเจ้าคะ ข้ามีไม่มากแต่อยากช่วย“ นางเห็นใจคนที่ทำงานหนัก ลูกก็ยังเล็กแต่มารดาและพี่สะใภ้กลับเห็นแก่ตัว ไม่มีแม้แต่จะโผล่หน้ามาช่วยเรียงฟืน มีแต่ภรรยาของเฉินหมิงที่เป็นแม่ลูกอ่อนกับพี่ชายที่ออกมาช่วยกันขนฟืน ผ่าฟืน และโกยหิมะ”แต่ว่า…“ เหยียนปิงพยักหน้าให้เขารับไป”เจ้าบอกว่าซื้อมาในราคา1ตำลึงน