Alle Kapitel von ทะลุมิติมาอยู่ท่ามกลางหิมะและความอดอยาก: Kapitel 21 – Kapitel 29

เขาบอกนางด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แววตาแห่งความไม่พอใจฉายชัดสาดส่องไปยังชาวบ้านที่แสนจะเห็นแก่ตัว “เห็นทีว่าเรื่องจะช่วยคนในหมู่บ้านคงต้องรอให้ข้าจัดการชาวบ้านพวกนี้ก่อน“ หวงอี้หนิงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเดินฝ่าวงล้อมของชาวบ้านไปยืนด้านหน้าเคียงข้างบิดาและมารดา”มีอะไรหรือเจ้าค่ะท่านแม่“ เมื่อเห็นนางและพี่ชายเดินเจ้ามาชาวบ้านหลายคนเบี่ยงสายตามาทางนางทันที”ชาวบ้านเข้ามาขอซื้อเสบียงเพราะคิดว่าบ้านเราตุนเสบียงไว้มาก เมื่อไม่กี่ยามก่อนมีคนบ้านเยว่ และชาวบ้านพวกนี้ออกเดินทางโดยตั้งใจอพยพจะไปหัวเมืองเหนือ ถูกหิมะที่ทับถมบนภูเขาถล่มจนชาวบ้านคนอื่นๆที่ไปด้วยกันวิ่งหนีแตกกระจาย และพบว่าพายุหิมะภายนอกอำเภอของเรานั้นรุนแรงกว่าที่นี่หน่ะ“ อี้เฟยที่ปวดหัวกับคนกลุ่มนี้รีบบอกกล่าวแก่บุตรทั้งสองเพราะไร้ทางออกจะชี้แจงกับคนเห็นแก่ตัว”คนบ้านเยว่ไม่มีชีวิตรอดสักคน คนพวกนี้ทิ้งข้าวของและกลับเข้ามา แต่ไม่วายโทษว่าพวกเราใจดำ ไม่แบ่งเสบียงให้พสกเขา ที่เอาเสบียงไปทิ้งเอง!!” เกาเฉินพูดย้ำคำท้ายหนักๆ จนบางคนต้องหลบสายตานางหันไปสบตากับพี่ชายก่อนจะหรี่ตามองคนพวกนี้ด้วยสายตาแห่งความโกรธเคือง”หากพวกท่านหนีหรืออพ

เหวินจ้าวหานพยักหน้าเข้าใจก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มสูงหันไปมองลูกมะพร้าวที่นางและพี่ชายเก็บมาได้จึงหันมาบอก“ มารดาของข้าใกล้จะเดินทางมาถึงเต็มที หากไม่เป็นการรบกวนแม่นางหวงจนเกินไป น้ำมันมะพร้าวที่เจ้าตั้งใจจะทำนี้สามารถนำไปวางขายที่ร้านของน้องสาวข้าได้ ข้าจะรับประกันให้เองว่าสินค้าของเจ้านั้นดีทุกตัว” นางฉีกยิ้มกว้างพร้อมก้มหัวขอบคุณรวมถึงคนบ้านห่วงด้วย เพราะเขาทำให้คนบ้านหวงมีรายได้เพิ่มขึ้น และตัวนางเองก็ตั้งใจจะชวนคนที่พอจะสนใจมาทำของพวกนี้ เพื่อที่ทุกคนจะได้มีรายได้ ยิ่งตั้งใจจะสอนให้ทำสบู่ ถุงหอม น้ำมันหอม น้ำมันมะพร้าว และน้ำมันตะไคร้สำหรับป้องกันสัตว์หรือยุง“ข้าตั้งใจอยากจะให้ชาวบ้านทุกคนมีรายได้ เช่นนั้นข้าจะสอนคนที่สนใจทำ น้ำมันตะไคร้สำหรับป้องกันแมลง สบู่สำหรับซักผ้า ถูตัว สระผม ถุงหอมจากดอกไม้ป่าที่หาได้ในบริเวณภูเขาแห่งนี้ หากท่านอยากช่วย…ข้าเพียงอยากให้ท่านส่งสินค้าเหล่านี้ไปขายตามหัวเมืองได้หรือไม่เจ้าคะ เพราะตอนนี้ไม่มีพ่อค้าเดินเรือมาทางนี้ และชาวบ้านที่จะเดินทางไปขายของก็ยากลำบากนัก ไม่เหมือนคนของทางการ ที่คงพอมีประสบการณ์จากการเจอกับหิมะยามต้องเดินทาง” แม้จะมีชาวบ้านห

ชาวบ้านหลายคนที่เดินผ่านไป ผ่านมา หากพอมีกำลังทรัพย์ที่จะซื้อเสบียงได้ ก็เริ่มมาจับจ่ายซื้อขายของจากภัตตาคารเหวิน ที่ซื้อต่อมาจากพ่อค้าเจียงบัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นโรงน้ำชาในชั้นที่สองส่วนชั้นที่หนึ่งเปิดเป็นร้านขายอาหาร ของแห้งเสื้อผ้ากันหนาวของใช้ที่จำเป็นในหน้าหนาวในราคาที่ย่อมเยา จนตอนนี้ชาวบ้านหลายคนที่คิดจะอพยพเปลี่ยนใจ ปรับใช้ชีวิตตามธรรมชาติที่ควรจะเกิดขึ้น และยังมีบ้านหวงที่ไม่หวงวิชา สอนการทำที่ตักหิมะและการปักผ้าลวดลายที่อี้หนิงเป็นคนวาดขึ้นมา ลายนกยุงกำลังลำแพนคนสวยสง่า หรือลายนกยางยวนคู่ แม้กระทั่งกระต่ายมงคล ก็ถูกปักอยู่บนผ้าคลุมผืนใหญ่ และยังเตรียมส่งต่อไปขายที่เมืองหลวง โดยมีหวงอี้เฟยเป็นคนสอนปักผ้าลวดลายสวยงาม และอ่อนช้อยจากนั้นชาวบ้านหลายๆคนที่เห็นว่าคนบ้านหวงมีรายได้จากการขายของพวกนี้ ก็สนใจเข้ามาเรียนด้วยและจับกลุ่มกันฝากครอบครัวของท่านนายอำเภอไปขายในเมืองหลวง สร้างรายได้ให้พอสมควร“เรื่องนี้ข้าคงต้องขอบคุณเจ้า ที่คิดหาวิธีสร้างรายได้ทำให้หลายๆคนไม่ย่อท้อต่อ ทั้งยังมีเงินสำหรับซื้อเสบียง ไม่เบียดเบียนกัน และไม่กลายเป็นเป็นโจรปล้นเสบียงไปเสียก่อน” หลังจากนำสินค้าพี่น

คำพูดของนางทำหลายๆคนตกใจ รวมถึงบิดาและพี่ชายด้วยแต่คนเป็นแม่กลับหัวเราะขึ้นมา“หากทำเช่นนั้นเกรงว่าไม่ช้านานบุตรสาวของข้าอาจถูกฉุดไปทำไม่ดีไม่ร้ายจากคนที่เรียกว่านายอำเภอ” นางหัวเราะไปกับมารดา จนเกาเฉินและเหยียนปิงถึงกับส่ายหน้า พวกเขาคิดว่าน้องตั้งใจที่จะหนีงานแต่ง แต่พบว่านางเพียงพูดเยาะเย้ยเท่านั้น คนอย่างหวงอี้หนิงหากไม่มีใจรักมีหรือว่าใครจะบังคับได้แน่นอนว่าความรักครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นฝ่ายเดียวเพียงแต่นายอำเภอเหวินสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนๆกับว่าเขาเป็นฝ่ายบังคับให้นางต้องแต่งงานด้วยเพราะเรื่องข่าวฉาว ยิ่งคิดได้เช่นนั้นก็ยิ่งรับรู้ถึงความจริงใจของบุรุษรูปงาม ที่มีจิตใจดีคอยดูแลชาวบ้านรวมถึงยังมีใจมั่นคงตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้“เจ้ารองเจ้าเองก็นอนแต่วันเสียหน่อย วันนี้เดี๋ยวจะมีพวกป้าๆเขามาช่วยจัดเตรียมงานเรา อย่าได้ออกมาให้ใครเห็นเด็ดขาดจนกว่าจะถึงพิธีเข้าใจหรือไม่” นางยอมทำตามความต้องการของมารดาและบิดาก่อนจะเดินเข้ามาในห้องนอน จากนั้นเมื่อลงไม้ประตูเรียบร้อยจึงแอบเข้าไปในมิติเครื่องสำอางในบ้านเก่า ห้องนอนเก่าของนางถูกนำขึ้นมาใช้ รวมถึงอาบน้ำขัดผิวตามที่ควรจะเป็น ในใจคิดถึงอน