جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ฤกษ์ดีของคุณสิริญคือฤกษ์หมั้นที่ท่านจะประกาศให้สังคมได้รับรู้อย่างเป็นทางการ ซึ่งก็คือเดือนหน้า ประกาศพร้อมๆ กับการให้ตำแหน่งว่าที่ผู้บริหารคนใหม่​ศรันย์คือทายาทของท่านและผู้สืบต่อการบริหารอย่างเต็มรูปแบบ​คุณนาตยาดีใจอย่างมาก ที่ลูกเลี้ยงของเธอจะได้ก้าวขึ้นมารับตำแหน่ง มันหมายถึงความสุขสบายเพิ่มขึ้นของเธอ คุณสิริญนั้นแม้จะไม่ใคร่จะชอบลูกสะใภ้คนนี้นัก ข้อหาที่เลี้ยงศรันย์แบบสปอยจนเท้าไม่ติดพื้น แต่ก็รับรู้ว่านาตยานั้นรักลูกเลี้ยงมาก คุณสิริญก็ตอบแทนเธอตามสมควรด้วยทรัพย์สินเงินทอง มันทำให้นาตยาไม่มีสามีใหม่ เพราะไม่แน่ใจว่าถ้าเกิดสละสถานะตรงนี้ไปแล้ว มันจะคุ้มค่าไหมเธอเลือกเพียงแค่มีเพื่อนใจเป็นครั้งคราวแบบลับๆ ไม่ให้แม่สามีและลูกเลี้ยงรู้ แบบนี้ดีกว่า...ไม่มีอะไรเสีย​ตอนนี้ศรันย์ก็อยู่บ้านเดียวกับคุณสิริญและชินานาง เธอได้รับหน้าที่เพิ่มเติมคือเป็นเลขานุการของเขา ต้องคอยติดสอยห้อยตามเขาไปทำงานด้วยกัน กลับด้วยกัน ตามความประสงค์ของคุณสิริญ ​ให้มาควบคุมเขากลายๆ นั่นแหละ ​เขาเหลือบตามองเธอที่นั่งอยู่เบาะข้างเขา ชินานางเว้นระยะไปนั่งแทบจะชิดประตู วันนี้ยัยเด็กเอ๋อแต่งเนื้อแต่งตัวแปลกเปล

หงุดหงิดจนต้องเผ่นออกมานอกออฟฟิศ หนีหน้าจากยัยเด็กของคุณย่าและน้องชายตัวดี ที่ทำท่าไปเป็นทีมชินานางแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์ ​ไอ้ชัชคิดอะไรกับเด็กนั่นหรือเปล่านะ?​ผุดความคิดนั้นคิดมาวาบ เพราะสรชัชดูจะออกตัวแรงแทนน้องเหลือเกิน หมอนั่นไม่เคยเป็นแบบนี้สักที ​ถ้าเกิดว่าแบบนั้น...ยกน้องให้ไปเลยดีไหมวะ?​ถามตัวเองในใจ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ทำแบบนั้นได้ที่ไหนกัน คุณย่าคงไม่ยอมหรอก ก็คุณย่าน่ะจะให้หล่อนกับเขา ท่านก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงความตั้งใจหรอก เขารู้จักท่านดี ​​จัมโบ้คะ คริสมาถึงแล้วนะ ​​ข้อความเด้งขึ้นมา ขณะที่เขากำลังนั่งไล้นิ้วปัดหน้าจอหาอะไรในโทรศัพท์ดูแก้เบื่อ คะนึงนิตย์นั่นเอง หล่อนมาถึงเมืองไทยแล้วหรือนี่​มัวแต่วุ่นวายจนไม่ค่อยได้สนใจ และตอบข้อความอะไรเลย เพราะเขาไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับหล่อนมากมายนัก ตอนแรกหล่อนทำเป็นเพื่อน แต่หลังๆ พอมีความสัมพันธ์กันแล้ว ไอ้ข้อตกลงที่จะคบกันแบบเพื่อนกึ่งแฟน มันก็เริ่มไม่ใช่ เขาเลยจะทำเป็นเนียนๆ ไหลๆ หลบเลี่ยงเอา...ตามสไตล์ของศรันย์ยามที่จะปฏิเสธผู้หญิง​จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ทักตอบหล่อนมาสักพักแล้ว กะจะให้ทุกอย่างเลยตามเลย นิ่งไปเสีย

​“ไหวไหมน้องดอกหญ้า”เสียงทุ้มเปรยเอ่ย หลังจากที่ศรันย์ออกไปแล้วกับคะนึงนิตย์ ชินานางเงยหน้าขึ้นมองสรชัช ก่อนจะเอ่ยถามเขาเสียงเบา​“อะไรหรือคะ พี่ชัช”​“ก็เรื่องนายโบ้ นั่นน่ะ คงไม่ใช่แค่เพื่อนปรกติหรอก” ​“ก็เพราะแบบนี้ยังไงล่ะคะ คุณท่านถึงได้ให้ฉันแต่งงานกับคุณจัมโบ้” ชินานางตอบเสียงเรียบ ดูท่าไม่ยินดียินร้ายเอาเสียจริงๆ ​“เฮ้อ...แล้วดอกหญ้าไหวไหมครับ” สรชัชนึกสงสารน้องนัก “ถ้าจะต้องมีเพื่อนแบบนี้ เข้ามาวอแวกับนายโบ้ไปตลอด หืม?”​“ไม่มีอะไรที่ฉันไม่ไหวหรอกค่ะ พี่ชัช กับคุณจัมโบ้มันคือหน้าที่ แล้วฉันก็ต้องทำหน้าที่นั้น...” เธอหลุบตาลง ทำเป็นสนใจงานในมือ และเสชวนเขาคุยเรื่องอื่น ​“ฉันทำตรงนี้เสร็จแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวส่งให้พี่ชัชดูนะคะ ว่าถูกไหม ต้องแก้อะไรอีกไหม แล้วจะต้องส่งให้กับพวกหัวหน้าแผนกด้วยใช่ไหมคะ”​“ครับส่งมาให้พี่ตรวจก่อนได้เลย” เขามองหน้าน้อง สีหน้านั้นเรียบเฉย ชินานางเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง ขณะที่พี่ชายของเขาร้อนระอุยังกับไฟ​คุณย่าก็ช่างจับคู่​แต่ก็ต้องดูว่าระหว่างน้ำแข็งกับไฟ ใครจะกลืนอีกฝ่ายได้มากกว่ากัน แน่นอนว่าเขาลุ้นฝ่ายของชินานาง เป็นทีมหล่อนไม่ใช่พี่ชายตัวดี​พอ

​เพราะความเมาค้างศรันย์เลยนอนไปยาวๆ ตื่นมาอีกทีก็เกือบบ่าย แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันทำงาน น้องชายของเขาไม่มีทางโดดงาน แถมยังโมโหเขาไปแล้วด้วยขนาดนั้น สรชัชนั้นเป็นพวกโมโหเงียบ โกรธคือหนีไม่ปะทะ รอให้อารมณ์เย็นก่อนค่อยมาพูดกันใหม่ด้วยเหตุผล น้องชายของเขาเป็นแบบนี้เขารู้ใจดี เลยรู้วิธีในการรับมือ​หรือว่านายชัชจะชอบยัยเด็กนั่น ถึงได้ดูปกป้องรักใคร่กันมาก​ทุกคนดูจะเป็นทีมหล่อนกันหมด​คิดแล้วก็หงุดหงิดนิดๆ บังเกิดความคิดร้ายๆ ขึ้นมา ว่าถ้าสรชัชชอบกับชินานางขึ้นมาจริงๆ มันก็ดีนะ เขาจะได้ช่วยให้สมหวัง เขาจะได้พ้นเสียจากสิ่งที่คุณย่ายัดเยียดให้​แต่...​ไม่ดีสิ ​ก็คุณย่าให้หล่อนกับเขา หล่อนไม่ใช่ตุ๊กตา เขาจะไปยัดให้กับสรชัชมันก็ไม่ควรหรอก​ยีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมเขาถึงไม่อยากให้ชินานางกับสรชัชเฮ้อ...ทั้งที่ถ้าทำแบบนั้นทุกอย่างก็จบไปล่ะ​ตื่นมาสร่างแล้วก็เริ่มหิว เขาเดินลงมาชั้นล่างตรงเข้าไปในห้องครัว การไปอยู่ต่างประเทศมานานพอสมควร ทำให้เขาพอจะทำอาหารรับประทานเองได้ และก็ไม่อยากกวนใครเรียกใครให้วุ่นวาย เขาเมาค้างเพิ่งสร่างแบบนี้อยากกินอะไรร้อนๆ และสิ่งเดียวที่ศรันย

​“นี่มันคืออะไร?” เขาถามเมื่อเห็นสิ่งที่ใบตองใส่จานเดินมา ทางนั้นมองหน้าเขาแล้วขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะทำเสียงแหลม​“พี่ไปอยู่ที่ไหนมาไม่รู้จักปูอัด นี่คือปูอัดอร่อยมากนะ พี่พลาดแล้วล่ะต้องลอง”​ใบตองคีบชิ้นสีแดงสลับขาว เหมือนแป้งใส่ในเตาหมูกระทะที่กำลังได้ที่ ใส่ลงตรงบริเวณที่เป็นน้ำซุป รอครู่หนึ่งก็คีบออกมาแล้ววางลงบนจานเล็กของศรันย์​เขาขมวดคิ้วเลยล่ะ แล้วเอาตะเกียบคีบๆ พลิกๆ ดูเจ้าปูอัดที่ว่า สีมันแดงสลับขาว หน้าตาเหมือนแป้งมากกว่าเนื้อปู​“ลองสิคะ”เด็กน้อยเอ่ยชวน ขณะที่ชินานางมองทั้งคู่สนทนากันไปก็นึกหวาดๆ ไป เพราะใบตองพอเริ่มสนิทก็เผลอเรียกเขาว่าพี่ แทนคำว่าคุณ แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร บอกใบตองว่าเรียกอะไรก็ได้ ไม่ต้องถือว่าเขาเป็นเจ้านาย เพราะใบตองไม่ใช่คนทำงานบ้าน พ่อแม่ของใบตองต่างหากที่จะต้องเรียกเขาว่าเจ้านาย​ฟังตรรกะก็แปลกๆ ดี แต่ภาพของศรันย์แบบนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ทำไมเธอถึงมองเขาเปลี่ยนไปทุกวัน​“อืม...”เขาคีบมันเข้าปาก ก็...รสชาติแปลกๆ บอกไม่ได้ว่าสำหรับเขามันอร่อยไหม แต่ก็ไม่ได้แย่มาก เขาพยักหน้าอย่างเอาใจคนชวน ​“ไม่เลวเลยนะ ก็ใช้ได้”​“เห็นไหมล่ะ พี่อะ พลาดของอร่อยบ