جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ก่อนจะถึงเวลาที่ศรันย์บอกตัวเองว่าเป็นเดดไลน์สำหรับว่าที่คู่หมั้น เจ้าหล่อนก็เดินลงมาจากชั้นบน สวมชุดคลุมทับมาด้วย เธอมองเขาด้วยสายตาสั่นไหว หน้าแดงตัวแดงจนเห็นได้ชัดเจน คนผิวขาวๆ เวลาอายนี่...แดงไปทั้งตัวเลยแหะ เขาไม่เคยเห็นคนอายจนแดงไปหมดทั้งร่างขนาดนี้​เธอเม้มปาก แล้วกำสาบเสื้อไว้แน่น เขายิ้มนิดๆ แล้วก็กระโดดน้ำลงไปก่อนด้วยท่วงท่าสวยงาม ในแบบที่ทำให้ใบตองถึงกับปรบมือรัวๆ อย่างชื่นชม​“โอ้โห! พี่จัมโบ้ มันเท่มากๆ เลยค่ะ”​“อยากทำเป็นไหมล่ะ” เขาเกาะขอบสระ ใบตองนั่งอยู่ริมสระแล้วชะโงกหน้าคุยกับเขา ขณะที่ชินานางกำลังหันรีหันขวางอย่างไม่รู้จะเอายังไงกับตัวเองดี เธอยอมใส่ชุดที่เขาบอก...เพราะกลัวว่าเขาจับเปลี่ยนจริงๆ แล้วชุดที่เขาเลือกมันก็...โอย...มันคือชุดชั้นในดีๆ นี่เองอะ​โป๊กว่าชุดชั้นในของเธอด้วยซ้ำ ​เธอยังคงยืนตัวแข็ง หน้าแดงร้อนผ่าว ร้อนไปทั้งตัว มองจ้องเป๋งไปยังคนที่สั่งให้เธอแต่งตัวแบบนี้ลงมาเรียนว่ายน้ำกับเขา กับใบตอง มันจะว่ายได้ยังไงกันล่ะ จากชุด...มันไม่เหมาะกับการใส่ออกแรงออกกำลังเลย อะไรต่อมิอะไรได้แลบออกมาแน่นอน​“พี่จัมโบ้จะสอนหนูเหรอ”​“ให้ว่ายน้ำให้ได้ก่อนเหอะน่า อ

​วันอาทิตย์ที่เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวันของพวกเขาบ้านสรสินพันธ์ คุณย่ายังไม่กลับมาแต่ท่านบอกกำหนดการกลับบ้านแน่นอนมาแล้ว และมันใกล้เต็มทีกับงานหมั้นของเขาและชินานาง​วันนี้ท่านก็สั่งให้สรชัช พาเขากับชินานางไปลองชุดหมั้นถ่ายภาพให้กับท่านได้ดูความเรียบร้อยสวยงาม ชุดที่ท่านเลือกให้คือชุดไทยเรือนต้นสีโทนชมพูกลีบบัว เครื่องประดับสั่งทำพิเศษให้เสร็จเพื่อทันงานหมั้นนี้โดยเฉพาะ ลองชุดดูความเรียบร้อยและรับชุดกลับมายังบ้านเพราะใกล้กับวันงานแล้ว​ท่านไม่ให้ชินานางต้องน้อยหน้าใคร แม้จะเป็นเด็กในบ้าน ท่านก็จัดให้สมหน้าตา แม้ว่าญาติบางคนจะค้าน จะแย้ง บางคนบอกว่าควรจะหาคนอื่น ที่เหมาะมากกว่าเด็กในบ้านอย่างชินานาง ลูกสาวคนรู้จักกัน ฐานะเท่าเทียมพร้อมจะต่อยอด ยังโสดๆ เยอะแยะ ควรจะพาศรันย์ไปดูตัวกับพวกนั้นมากกว่า มาจับเด็กในบ้านอย่างชินานางให้แต่งกับศรันย์​แต่คุณสิริญตัดสินใจแล้วไม่มีใครค้านได้ ทุกคนต้องทำตาม ​ภาพของชินานางในชุดไทยเรือนต้น ช่างสวยหวานละมุน จนสรชัชนึกเสียดาย ส่วนคนที่ยืนสวมชุดไทยเคียงคู่เธอ ก็เผลอมองน้องอย่างตื่นตะลึง ก่อนจะทำเบนหน้าหนี แต่ก็ไม่ทันเพราะน้องชายเห็นเข้าเสียแล้ว​เห็นแบบนี้แ

คุณสิริญกลับมาพร้อมกับของฝากให้กับทุกคนในบ้าน เป็นของขลังของมงคลหลังจากทัวร์ธรรมะของท่าน และเป็นพิเศษให้กับชินานาง มันคือเครื่องรางสำหรับชีวิตครอบครัวให้ราบรื่น ให้สามีเกิดความรักเอ็นดู พอท่านบอกว่าสรรพคุณเป็นแบบไหน ชินานางก็หน้าแดงขึ้นต่อหน้าท่าน ทำให้คุณสิริญถึงกับหัวเราะ และบอกให้เธอมาใกล้ๆ เพื่อจะได้สวมสร้อยที่ห้อยจี้เครื่องรางนี้ให้กับเด็กของท่าน​“ฉันเอาไปทำกรอบทองแท้มาให้เธอเชียวนะ ดอกหญ้า สร้อยนี่ก็ทองคำแท้คล้องห้อยไว้ล่ะ ไม่ต้องถอดใส่อาบน้ำไปเลย”​“ค่ะ” ​“คนเฝ้าศาลเค้าการันตรีถึงสรรพคุณพุทธคุณ ฉันเลยบูชามาให้เรานี่แหละ ตาจัมโบ้จะได้ไปไหนไม่รอด”​“ค่ะ”​รับคำแค่นั้น แล้วยิ้มแหยส่งให้ท่าน คุณสิริญยิ้มและเอื้อมมือลูบบ่ามนของชินานางอย่างเอ็นดู บอกว่านี่คือความลับของเธอกับท่าน ท่านบอกว่าถ้าเกิดแต่งงานกันแล้ว ก็อยากจะให้ชินานางมีเหลนให้ท่านเร็วๆ ท่านอยากมีเหลนไว้อุ้มชูดูเล่น ก่อนที่จะ...​“ก่อนที่จะอะไรหรือคะ” ชินานางหน้าเสีย เมื่อคุณสิริญพูดจาราวกับจะสั่งเสียแบบนั้น ​“อะไรกันดอกหญ้า ทำหน้าตาตื่นอะไรแบบนั้นน่ะ ฉันก็แค่พูดแบบคนแก่ทั่วไปชอบพูดกันก็เท่านั้นเอง ว่าอยากเห็นหลานเห็นเหล

​“สวยสมกันดีนะ คู่นี้”​“สมกันยังไงก่อนยะ นั่นมันเด็กในบ้านนะ”​“ยัยดอกหญ้าก็ไม่ได้หน้าตาขี้ริ้ว ทำงานก็ดี ฉันได้ยินคุณป้าชมบ่อยๆ”​“ตาจัมโบ้ควรจะได้คนสมหน้าสมตากว่านี้ไหมล่ะ เนี่ย ฉันเตรียมรายชื่อสาวๆ ไว้ตั้งยาวเหยียด กะจะให้หลานไปเดต ไปดูตัวสักหน่อย จะได้สมน้ำสมเนื้อกัน”​“ใครจะกล้าขัดคุณป้าได้ล่ะ คุณป้าเห็นสมควรแล้วก็คงจะต้องตามนั้น”​เสียงซุบซิบดังอย่างจงใจให้ได้ยิน เมื่อชินานาเดินผ่าน ตอนนี้ในงานเหลือกันเพียงแต่ญาติๆ คนสนิทกัน แต่ก็ยังมีคนมากเกือบห้าสิบคน งานหมั้นจัดขึ้นที่โรงแรมและมีการออกข่าวใหญ่โต ก็ระดับหลานชายคุณสิริญ จัดเล็กไม่ได้ ต้องจัดให้ใหญ่ทั้งงานหมั้นและงานแต่ง​เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดไทยเรือนต้นแสนสวย เป็นชุดราตรีสั้นแบบน่ารัก หลังจากงานพิธีแล้ว คุณสิริญจัดให้มีปาร์ตี้รวมหมู่ญาติๆ และคนสนิท ซึ่งเป็นการรวมญาติในแบบที่ชินานางอึดอัดพอสมควร เพราะทุกสายตาต่างเพ่งจ้องมองเธอ แล้วซุบซิบกัน อย่างเบาก็คือที่สองคนนี้พูด แต่ถ้าอย่างหนักหน่อย ก็ได้ยินกับหูว่าเธอจะต้องแอบไปทำคุณไสยเพื่อให้คุณสิริญหลงไหล และเป่ามนต์ให้คุณสิริญยกหลานชายให้กับชินานางเพราะจะได้สืบทอดเงินทองมรดกมากมาย

​“คุณย่าออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว ป้าวดีมารับไป”เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเขาโผล่ไปที่โต๊ะอาหารในตอนเช้า วันนี้ศรันย์มาร่วมมื้อเช้าที่โต๊ะรับประทานอาหารทัน ทั้งที่ปรกติไม่เคยทันสักเท่าไหร่ แถมเขาก็ยังไม่ได้หลับได้นอนเท่าไหร่ด้วย​“อ้อ...มีอะไรกินล่ะวันนี้”ปากถามแต่ตามองไปรอบๆ โต๊ะ แทบจะเดินเลยโต๊ะอาหาร สรชัชที่นั่งกินข้าวอยู่ขมวดคิ้วและดึงมือพี่ชายไว้​“เฮ้...จะไปไหน”​“ก็...อยากไปหาดูน้ำผลไม้น่ะว่ามีอะไรบ้าง”เขาว่า แต่คิ้วเข้มขมวดมุ่น แล้วก็กลับมานั่งเก้าอี้ประจำของตนเอง​อีกฝั่งที่เคยเป็นเก้าอี้ประจำของใครบางคน มือขวาของคุณย่า วันนี้ไม่มีคนนั่ง...​“สั่งให้เด็กดูให้สิ ว่ามีไหม เฮลตี้นะนายเช้านี้ ปรกติเห็นกินแต่กาแฟ ตื่นก็ไม่ค่อยทันมื้อเช้า”​“ดอกหญ้าล่ะ”อดไม่ได้เลยถามออกมา สรชัชขมวดคิ้วเล็กน้อยและตอบทั้งที่ไม่มองหน้าพี่ชาย​“วันนี้นายแปลกๆ นะ ตั้งแต่ตื่นเช้ามาก ลงมากินข้าวเช้า และถามหาน้องดอกหญ้า”​“ก็นั่นคู่หมั้นฉัน ฉันก็ต้องถามหาเค้าสิ มันแปลกตรงไหนวะ”ถามแล้วก็กระแทกตัวลงนั่ง คงจะแรงไปนิดหนึ่ง เพราะเจ้าตัวทำหน้านิ่ว น้องชายหน้าขรึมเกือบจะขำออกมา เพราะเขาสังเกตศรันย์อยู่ตลอดเวลา ​แปลก