All Chapters of ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา: Chapter 1 - Chapter 10

ศรันย์มองกวาดไปรอบๆ บริเวณสนามบิน เขาเดินดุ่มออกมาจากบริเวณเกต ไม่ได้แวะร้านสินค้าปลอดภาษีเพื่อซื้อของฝากให้กับคุณย่าตามที่แม่เลี้ยงสั่งนักหนา เขาพ่นลมหายใจออกทางปากอย่างหงุดหงิด เขาหงุดหงิดมากที่โดนเรียกตัวกลับมาที่นี่...ด่วนมาก​เขายังไม่ถึงเวลาที่ขอต่อรองไว้กับคุณย่า ว่าจะขออยู่เที่ยวก่อนจะกลับมาทำงาน เพราะเขายอมทำตามที่คุณย่าขอให้เขาไปเรียนในสาขาเพื่อจะมาต่อยอดงานของท่าน ซึ่งมันคนล่ะอย่างกับสิ่งที่เขาชอบ คุณสิริญตกลง เขาจึงเรียนจบแล้วยังอยู่เที่ยวเล่นมาหลายเดือนไม่ยอมกลับเมืองไทยเสียที​คุณย่าตามตัวเขากลับมาก่อนที่คุยกันไว้ และย้ำมาว่าด่วนมาก มีเรื่องที่จะต้องการให้เขารับรู้และต้องทำตาม ​ศรันย์พ่นลมหายใจออกมายาวๆ อีกครั้งอย่างหงุดหงิด​เขาไม่รอให้ใครมารับ เขาจำทางกลับบ้านได้ ข้าวของมีเพียงกระเป๋าเป้ใบเดียว ส่วนของที่เหลือเขาให้เพื่อนที่ต่างประเทศแพ็คส่งกลับมาให้ ก็ไม่ได้เอาอะไรกลับมามากมายนอกจากของสะสม ที่เป็นรองเท้าและพวกงานศิลปะที่เขาชอบอุปกรณ์เครื่องเขียนใดๆ ของเขาด้วย มันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขามาก ​ศรันย์ชอบงานศิลปะ เขามีพรสวรรค์ในการวาดรูป แต่เขาไม่มีทางได้ทำมันเต็มที่ เพรา

​“พี่ดอกหญ้า มีงานวัดเราขี่จักรยานไปกินหมูกระทะกันไหม? แค่ 39 บาทเองนะ วันนี้พี่ดอกหญ้าไม่ได้กินข้าวกับคุณท่านนี่นา”​“อืม...” ชินานางทำท่าคิด ก็น่าสนุกดีนะ เธอไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหน นอกจากไปกับคุณท่าน ทั้งที่ท่านก็ไม่ได้หวงห้ามอะไร แต่ก็อย่างว่า ชีวิตนี้เธอมีแต่คุณท่าน มีแต่บ้านหลังนี้ มีแต่หน้าที่ที่จะต้องทำให้คุณท่าน เพื่อนฝูงก็ติดต่อกันบ้างแต่ก็ทางออนไลน์เสียส่วนมาก เนื่องจากด้วยบุคลิกของชินานาง ทำให้เธอมีเพื่อนน้อยมาก เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยที่คบหาและสนิทสนมกันอย่างลีณาก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เธอก็ไม่รู้จะไปไหนกับใคร​“แต่เราต้องรีบกลับนะ พี่ไปนานไม่ได้ ไม่รู้ว่าคุณท่านจะกลับมาเมื่อไหร่ เดี๋ยวท่านเรียกหาแล้วจะไม่เจอ”​“ไม่นานหรอกจ้ะพี่ดอกหญ้า เรานัดกันอีกทีตอนสี่โมงนะจ๊ะ”​“ก็ดีนะ ตกลงไปก็ไปจ้ะ”ชินานางยิ้มกว้างแล้วเกี่ยวก้อยสัญญากับสาวน้อย ที่พอพี่ดอกหญ้าบอกว่าจะไปกินหมูกระทะเดินงานวัดเล่นด้วยก็ยิ้มหน้าบานเลยทันที​ชินานางเร่งฝีเท้าเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ตรงไปยังห้องของศรันย์เธอจะไปเก็บกวาดงานหนสุดท้ายให้เรียบร้อยก่อนที่เจ้าของห้องจะกลับมา​เสียงฝีเท้าค่อนข้างเบาของชินานา

“ทำอะไรของแกหะ ตาจัมโบ้ กลับมาเองก็ไม่บอก ย่ากับน้องไปรับถึงสนามบิน หาแกจนทั่วก็ไม่เจอ มือถือก็ปิด”​“ใจเย็นๆ ครับคุณย่า ผมแค่คิดถึงบ้านจนทนไม่ไหว กลับแท็กซี่ก็สะดวกดี เลยมาก่อนน่ะครับ”​“พังหมดแผนที่ว่าจะพาแกไปกินข้าวเย็นอร่อยๆ ที่ร้านคุณอาพัช เค้าถามถึงแกอยู่” คุณสิริญค้อนหลานชาย เขายังคงทำหน้ายียวนใส่ท่าน น่าจับมาตีจริงๆ สิน่า ส่วนสรชัชกำลังอมยิ้ม มองดูย่ากับพี่ชายเริ่มก่อสงครามกัน​ความสนุกเล็กๆ ของศรันย์นั่นแหละ​“ผมไม่อยากกินข้าวร้านอาพัช ขี้เกียจนั่งพับเพียบกิน”​“ปากดี” สิริญถอนใจเฮือก ขณะที่สรชัชเริ่มกลั้นขำไม่อยู่กำลังหัวเราะเสียงเบาให้ท่านได้ยิน ท่านจึงหันขวับแล้วไปดุหลานชายอีกคนแทน​“ทำไมตาชัช ขำอะไรนัก นี่รู้เห็นกับพี่ชายตัวแสบของแกหรือเปล่า”​​“โธ่...” โธ่คำเดียว แล้วนัยน์ตาวิบๆ แบบนี้ เลยโดนคุณสิริญหันไปหยิกเอารัวๆ เขาปัดป้องไปก็หัวเราะไปไม่แก้ตัว ยิ่งทำให้ท่านฉุน​พอเหนื่อยเข้า หลานชายก็กอดเอาหมับ แล้วก็หอมท่านแรงๆ อาการของคุณสิริญกับสรชัช ทำเอาศรันย์มองอย่างตาร้อนนิดๆ แบบไม่รู้ตัว กับความสนิทสนมของท่านกับน้องชาย เขานั้นตอนเด็กๆ ก็ติดท่านมาก แต่พอโตขึ้นด้วยอะไรหลายๆ

และก็เป็นอย่างที่สรชัชคาด​พายุลงจริงๆ ​ศรันย์โวยวายและทะเลาะกับคุณย่า ท่านไล่เขากับชินานางออกมาด้านนอก ถกกับพ่อหลานชายตัวดีตามลำพัง แต่เสียงก็ยังดังลอดออกมาให้ได้ยิน เขาหันไปมองชินานางแล้วเอ่ยขึ้นมาเสียงนุ่ม​“น้องดอกหญ้า คิดดีจริงๆ แล้วหรือครับ เรื่องหมั้นกับนายโบ้”​“คิดดีแล้วล่ะค่ะ คุณชัช” ​“อา...ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกพี่ได้นะ พี่เป็นทีมของน้อง”เขาถอนใจ แล้วเคลื่อนกายเข้าใกล้เธอ แตะตรงลำแขนเรียวเบาๆ ชินานางสะดุ้งกับอาการใกล้ชิดนั้น เงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา สายตาอ่อนโยน เห็นใจจากผู้ชายคนนี้ ทำให้เธอเกือบน้ำตาซึม​แต่...​ชินานางผู้ดูบอบบาง กลับเข้มแข็งและเก็บอารมณ์ของตนเองไว้ได้อย่างดี เธอยิ้มบางๆ ส่งให้เขา นัยน์ตานั้นเศร้าจนเขาสงสาร​“ขอบคุณมากค่ะ ฉัน...จะบอกคำว่าไม่ กับคุณท่านได้ยังไงกันล่ะคะ สำหรับเรื่องนี้หวังแต่ว่า คุณจัมโบ้คงจะบอกกับคุณท่านว่าไม่แทนฉัน”​“อืม...”​เขาค่อยๆ เลื่อนมือไปจับมือของเธอและบีบเบาๆ อาการปลอบโยนของเขา มันทำให้เธอไม่ชักมือหนี มันอบอุ่นและให้กำลังใจเธอได้มาก​เธอหันมายิ้มให้กับเขา ยิ้มอย่างจริงใจ ยิ้ม...จนนัยน์ตายาวรีชั้นเดียวนั้นหยีขึ้นจนเหมือนตาเธอปิดแ

เวลาเกือบบ่ายแล้ว...​ชินานางที่เตรียมอาหารกลางวันไว้ให้กับหลานชายอีกคนของคุณสิริญมองไปทางบันไดชั้นสองแล้วก็ถอนใจ คุณสิริญบอกกับเธอว่าตอนนี้กำลังคุยกับหลวงพ่อ เรื่องฤกษ์ยาม ท่านบอกว่า...เป็นฤกษ์ที่ดีมากๆ และจะอุบเอามาบอกกับเธอและหลานชายพร้อมกัน​ฤกษ์ที่ดีสำหรับชินานางคือฤกษ์ที่คุณสิริญเปลี่ยนใจ​แต่ท่านคงไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่นอนล่ะ​ลังเลนิดหน่อยว่าจะไปปลุกเขาเอง หรือเธอจะขึ้นไปตามเขาเอง การเข้าห้องเขาทำให้เธอนึกหวาด เพราะ...สิ่งที่ไม่คาดฝันนั่นแหละ​แก้มของเธอแดงก่ำ ภาพของเขาตอนเปลือยเปล่าผุดขึ้นมาวุ่นวายในหัว โอย...ไล่มันออกไปนะชินานาง หวังว่าขึ้นไปหนนี้คงจะเจอเขาในสภาพเรียบร้อยนะ​เธอเดินขึ้นบันได และตรงไปยังห้องของเขา เคาะก่อนเผื่อว่าเขาจะตื่นแล้ว แต่ก็เงียบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหมุนลูกบิดเข้าไปมันไม่ได้ล็อกไว้ตามเคย​เจ้าของห้องนอนอยู่บนเตียง ชินานางกระแอม ก่อนจะเอ่ยเรียกเขาเสียงเบา​“คุณจัมโบ้คะ คุณจัมโบ้”​ไม่มีเสียงตอบรับ หรือเสียงของเธอจะเบาไป​ชินานางจำได้ว่าเขาขี้เซามาก เวลาเรียกต้องเขย่ากันนั่นแหละถึงจะตื่น...เธอถอนใจนิดๆ แล้วตกลงใจว่าจะทำแบบนั้น ​“คุณจัมโบ้คะ คุณจั