All Chapters of Done Being Submissive: The CEO's Secret Wife Strikes Back: Chapter 211 - Chapter 220

 “Hindi pa ba sapat ang lahat ng ginawa mo sa akin, Rafael?!” Halos maubusan ng boses si Destiny sa galit at sakit. “Ilang taon kong tiniis ang lamig mo, ang paulit-ulit mong pagtataksil, at ang paulit-ulit na pagdurog mo sa puso ko! Kahit kailan, hindi mo man lang inisip kung ano ang nararamdaman ko!”Napahigpit ang kamao niya habang pinipigilan ang sarili na maiyak.“Pero hindi ka pa nakuntento roon. Kinulong mo ako, kinontrol ang bawat galaw ko, at pinagkaitan ng kalayaan na magdesisyon para sa sarili ko! Sino ka ba para gawin sa akin ang lahat ng ’yon? Asawa mo ako, Rafael, hindi mo pag-aari!”Tuluyan nang tumulo ang mga luha ni Destiny. Ilang taon niyang kinimkim ang sakit, pero ngayon, hindi na niya kayang sarilinin pa ang lahat.

 Doon niya napansin ang pamumutla nito. Halos maubos na ang kulay ng mukha ni Rafael, at pasuray-suray din ang mga hakbang niya.Dahil artista rin siya, sanay si Destiny na mapansin kung tunay na nanghihina ang isang tao o nagpapanggap lang. Sa pagkakataong iyon, mukhang totoong masama ang pakiramdam ni Rafael.Kinuha niya ang maliit niyang medical kit. Iniabot niya rito ang basang tuwalya para punasan nito ang mukha, saka nilinis ang paligid ng sugat gamit ang cotton swab na may alcohol.Hindi nagreklamo si Rafael sa sakit. Marahan niyang hinawakan ang pulso ni Destiny bago agad na bumitaw.“Okay lang ako. Huwag mo akong alalahanin.”“Hindi naman kita inaalala,” seryosong sagot ni Destiny

 “Si Madam Destiny po ang nakasaad sa testamento bilang tagapagmana ni Sir Rafael. Siya rin po ang pansamantalang mamamahala sa kumpanya.”Nagbago ang mukha ni Tita Linda.“Hindi pa nga natin alam kung mabubuhay si Rafael, tapos siya na agad ang magdedesisyon sa kumpanya? Anul na sila. Hindi na siya bahagi ng pamilyang Buenavista! Baka pati mga ari-arian namin, gusto niyang angkinin!”Pati ang isa pang tiyahin ni Rafael ay hindi na nanahimik.“Nanay, tingnan mo naman ang nangyayari kay Rafael. Siya na lang ba ang apo mo? Paano naman kami at ang mga anak namin? Parang wala kaming karapatang magsalita!”Namumula ang mga mata ni Lola Amalia sa pag-aalala, pero matatag ang boses ni

 Lumipas ang mga oras habang naghihintay sila sa ospital. Hindi umalis si Destiny sa tabi ni Rafael, habang si Secretary Aldrin naman ay nanatili roon para samahan siya. Magdamag silang naghintay, umaasang magiging maayos ang kalagayan ni Rafael.“Puwede na munang magpahinga ang mga kasama ng pasyente,” sabi ng doktor nang mapansing mahigit pitong oras nang nakatayo si Destiny habang suot ang matataas niyang takong.“Kailan po siya magigising?” tanong ni Secretary Aldrin.“Hindi ko pa masabi. Kailangan muna niyang magpahinga dahil sa epekto ng gamot at sa sakit na nararamdaman niya.”Pagkaalis ng doktor, nagpasya si Destiny na salitan sila ni Secretary Aldrin sa pagbabantay kay Rafael. Kinabukasan na lang sila maghahanap n

 Pero matapos ang aksidenteng pinagdaanan nito, naroon pa rin siya at inaasikaso ang kumpanya. Hindi ito basta nagpadala sa takot o naghintay na may ibang umayos ng lahat para sa kaniya.Napabuntong-hininga si Arturo.“Mapalad pa rin ang walang kuwentang anak ko at iniisip mo pa siya.”“Hindi naman po siya walang kuwenta,” sagot ni Destiny. “Minsan lang talaga, hindi siya nag-iisip bago kumilos.”May kinuha si Arturo na folder at iniabot iyon sa kaniya.“Basahin mo muna ito, President Destiny.”Binuksan ni Destiny ang folder at mabilis na sinuri ang laman nito. Napahigpit ang hawak niya sa mga papel.