All Chapters of Obsessed: Caleb Montenegro : Chapter 1 - Chapter 10

Napatigil si Caleb sa paglalakad ng matanaw na niya ang kanyang mga kaibigan na nagkukumpolan sa isang mesa. Inibentahan kasi sila sa birthday ng isa nilang kaibigan na si Alaric na nagmamay-ari ng mga Del Monte sa buong mundo.Inayos niya mona ang kanyang toxedo bago naglakad papalapit sa mesa kung saan nakaupo ang mga kaibigan niyang baliw. "Hi, mga pangit," bati niya rito habang umuupo katabi sa isa pa niyang kaibigan na heartbroken.Ang pagkaka-alam niya ay iniwan ito sa babaeng minamahal niya, dahil nahuli kasi itong nakikipag sex sa stepsister ng kasintahan niya.Ayon ang baliw na broken tuloy.Langit just rolled his eyes. "Nagsalita ang unggoy."Narinig niya naman tumawa ang kanyang mga kaibigan dahil sa komento ni Langit. Dahan-dahan niyang hinawakan ang kanyang dibdib at umakting itong nasasaktan. "You hurt my ego, man." Tumawa lang ito bago ibinalik ang paningin sa cellphone na hawak nito, kaya agad niya naman inilibot ang kanyang paningin sa loob ng venue. Hindi siya sanay

Galit na naupo si Kuro sa sofa pagkapasok na pagkapasok niya sa kanyang condominium unit.She didn't expect a man with such a handsome face and a perfect body to be so shameless. Kung nakakapatay lamang ang tingin, malamang ay matagal na niyang pinatay si Caleb.Napabuntong-hininga siya at inilapag ang kanyang sling bag sa center table. Pagkatapos ay isinandal niya ang likod sa sofa at mariing ipinikit ang mga mata.Hindi niya maintindihan kung ano ba ang tumatakbo sa isip ng lalaking iyon, ni kung bakit tila wala itong preno kung magsalita.Bastos.That was the only word lingering in her mind every time she recalled what he had said in the hallway.Kuro let out another sigh before reaching for her phone, which had been vibrating incessantly for the past few minutes.The moment she unlocked the screen, a message from her boyfriend greeted her.Hey babe, I miss you. 😙Kusang sumilay ang isang munting ngiti sa kanyang mga labi. Halos tatlong taon na rin silang magkasintahan.For three

Tahimik na huminto ang itim na Lexus sa harap ng Montenegro Holdings. Kuro stepped out of the car and adjusted the sleeves of her black blazer. She lifted her gaze toward the towering building before her. The sleek skyscraper stood proudly in the heart of the business district, its modern architecture reflecting both elegance and power. The company's name, Montenegro Holdings, was prominently displayed above the main entrance in polished silver letters. Even from where she stood, she could already tell how influential the company was. Napabuntong-hininga siya bago inayos ang pagkakasukbit ng kanyang leather handbag at ang folder na hawak niya. Sa dami ng naging kliyente niya sa nakalipas na mga taon, hindi na bago sa kanya ang makipagpulong sa mga kilalang negosyante. Ngunit kakaiba ang pakiramdam niya ngayon. Marahil ay dahil ang kliyenteng ito mismo ang nagpumilit na siya ang humawak ng kaso. Business was business. Anuman ang dahilan ng kliyente sa pagpili sa kanya, wala na

Hindi na alam ni Kuro kung paano siya nakalabas ng restaurant.Parang kusang gumalaw ang mga paa niya hanggang sa maramdaman na lamang niyang nakaupo na siya sa passenger seat ng sasakyan ni Caleb.Napakatahimik.Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang paminsan-minsang pagpatak ng ulan sa windshield ang pumupuno sa katahimikan.Nakatitig lamang siya sa bintana.Ngunit wala siyang tunay na nakikita. Sa tuwing ipipikit niya ang mga mata, iisang eksena lamang ang bumabalik.Napakagat siya sa ibabang labi.Parang muli niyang narinig ang masayang boses ng batang babae. Kasunod noon ang mainit na ngiti ni David habang kinakarga ang bata, ang marahan nitong paghaplos sa tiyan ng buntis na babaeng nasa tabi nito, at ang mga matang punong-puno ng pagmamahal.Mga matang minsan niyang inakalang para lamang sa kanya. Unti-unting humigpit ang pagkakahawak niya sa laylayan ng kanyang damit.Masakit.Hindi dahil iniwan siya.Kundi dahil ngayon lang niya nalaman na sa loob ng tatlong taon. May ib

Tahimik na bumukas ang pinto ng itim na sedan na huminto sa harap ng Hall of Justice.Marahang bumaba si Kuro habang maingat na isinasaayos ang laylayan ng kanyang itim na blazer. Kasabay ng pagsara ng pinto ng sasakyan ay ang pag-angat niya ng tingin sa matayog na gusali sa kanyang harapan.Ilang segundo siyang nanatiling nakatayo.Hindi dahil kinakabahan siya.Kundi dahil inihahanda niya ang sarili sa panibagong laban na naghihintay sa loob ng courtroom.Sa loob ng isang linggo, halos hindi na siya umuwi nang maaga. Halos gabi-gabi siyang nakakulong sa kanyang opisina, paulit-ulit na binabasa ang mga salaysay ng magkabilang panig, sinusuri ang bawat litrato, bawat dokumento, at bawat ebidensyang isinumite sa korte.Para sa iba, isa lamang itong simpleng kaso ng pagnanakaw.Ngunit para kay Kuro, walang kasong simple. Lalo na kapag buhay at reputasyon ng isang tao ang nakataya.Tahimik siyang naglakad papasok sa gusali.Sa bawat hakbang niya ay lalong bumabalik ang seryosong ekspresyo