Chapter 4

Tahimik na huminto ang itim na Lexus sa harap ng Montenegro Holdings.

Kuro stepped out of the car and adjusted the sleeves of her black blazer. She lifted her gaze toward the towering building before her.

The sleek skyscraper stood proudly in the heart of the business district, its modern architecture reflecting both elegance and power. The company's name, Montenegro Holdings, was prominently displayed above the main entrance in polished silver letters.

Even from where she stood, she could already tell how influential the company was.

Napabuntong-hininga siya bago inayos ang pagkakasukbit ng kanyang leather handbag at ang folder na hawak niya.

Sa dami ng naging kliyente niya sa nakalipas na mga taon, hindi na bago sa kanya ang makipagpulong sa mga kilalang negosyante.

Ngunit kakaiba ang pakiramdam niya ngayon.

Marahil ay dahil ang kliyenteng ito mismo ang nagpumilit na siya ang humawak ng kaso.

Business was business.

Anuman ang dahilan ng kliyente sa pagpili sa kanya, wala na iyong kinalaman sa trabaho niya.

With one last glance at the building, she confidently walked toward the entrance of Montenegro Holdings.

"Good morning, Ma'am," magalang na bati ng guwardiya habang binubuksan ang glass door para sa kanya.

Napatigil si Kuro at bahagyang ngumiti.

"Good morning rin po, Manong," magalang niyang tugon.

Tumango ang guwardiya bago siya tuluyang pumasok sa loob ng lobby.

Dumiretso si Kuro sa reception area, kung saan isang maayos na bihis na receptionist ang agad na ngumiti nang makita siya.

"Good morning, Ma'am. How may I help you?" magalang nitong tanong.

"Good morning," mahinahon niyang tugon. "I'm Attorney Kuro Valdez. I have a three o'clock meeting with Mr. Montenegro."

Bahagyang nanlaki ang mga mata ng receptionist bago agad na ngumiti.

"Yes, Attorney Valdez. We've been expecting you."

Agad nitong dinampot ang telepono at mabilis na may kinausap sa kabilang linya.

"Attorney Valdez has arrived," anunsyo nito sa kabilang linya.

Makalipas ang ilang segundo, ibinaba nito ang telepono bago muling ngumiti kay Kuro.

"Our executive secretary will escort you to the conference room, Attorney. Please have a seat for a moment."

"Thank you."

Bahagyang tumango si Kuro bago naupo sa isa sa mga komportableng sofa sa lobby.

Tahimik niyang pinagmasdan ang paligid.

The lobby was spacious, elegant, and immaculately designed. Employees walked briskly from one department to another, each carrying themselves with professionalism.

Hindi na nakapagtataka kung bakit isa ang Montenegro Holdings sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa.

Ilang sandali pa'y isang babaeng nasa trenta ang lumapit sa kanya.

"Good afternoon, Attorney Valdez." Nakangiti itong nag-abot ng kamay. "I'm Mr. Montenegro's executive secretary."

Tumayo si Kuro at magalang na nakipagkamay. "It's a pleasure to meet you."

"The pleasure is ours, Attorney. If you'll please follow me."

Tahimik na tumango si Kuro bago sinundan ang executive secretary.

Naglakad sila sa malawak na hallway na napapalibutan ng glass walls at modern interiors. Sa bawat madadaanan nila, magalang na bumabati ang mga empleyado sa sekretarya.

"Good afternoon, Ma'am."

"Good afternoon."

Napansin ni Kuro ang maayos na sistema ng kumpanya. Halatang disiplinado ang mga empleyado at organisado ang bawat departamento.

Habang naglalakad, palihim niyang sinusulyapan ang paligid.

Framed awards, plaques, at ilang larawan ng mahahalagang business events ang nakasabit sa dingding. Halos bawat isa ay may pangalan ng Montenegro Holdings.

Impressive, she thought.

Hindi na nakapagtataka kung bakit isa ito sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa.

Makalipas ang ilang minuto, huminto sila sa harap ng isang malaking double door na yari sa dark wood. Nakalagay sa gilid nito ang isang eleganteng silver plaque.

Executive Conference Room

Humarap sa kanya ang sekretarya. "Attorney, Mr. Montenegro is still wrapping up a call. Would you mind waiting for a few minutes?"

"Of course," mahinahon niyang sagot.

"Thank you."

Magalang itong kumatok sa pinto bago bahagyang binuksan iyon.

"Sir, Attorney Valdez has arrived."

Mula sa loob ay narinig ni Kuro ang isang malamig at mababang boses.

"Give me two minutes."

Bahagyang natigilan si Kuro bago kumurap, medyo pamilyado ang boses nito. Ngunit hindi niya matandaan kung saan niya iyon narinig.

The moment the door closed, muling nabalot ng katahimikan ang Office room.

Tahimik na ibinaba ni Caleb ang cellphone sa ibabaw ng mesa matapos tapusin ang business call. Sandali niyang sinulyapan ang mga dokumentong nakalatag sa harapan bago dahan-dahang inabot ang case file na nasa gilid ng mesa.

Attorney Kuro Valdez.

His thumb lightly brushed the name printed on the cover.

Tahimik siyang sumandal sa kanyang upuan habang muling naaalala ang nangyari noong nakaraang gabi.

Damn! Bakit ba siya pumayag sa gano'n na dare?

A quiet chuckle escaped his lips. "Damn..."

Kung hindi lang dahil sa walang kwentang dare ng mga kaibigan niya, hindi niya gagawin ang ganoong kabaliwan. At kahit ganoon hindi niya maitatanggi na naaliw siyang makita ang reaksiyon ni Kuro.

A knock echoed from the other side of the door.

"Sir, Attorney Valdez has arrived."

Napatingin si Caleb sa wristwatch na suot niya.

Exactly three o'clock.

"Give me two minutes," malamig niyang wika.

"Yes, sir."

Muling bumalik ang katahimikan sa silid.

Tumayo siya mula sa kanyang upuan at maingat na isinuot ang suit jacket. Pagkatapos ay inayos ang cuffs ng kanyang puting long sleeves bago isinara ang unang butones ng coat.

Sa loob ng kumpanyang ito hindi siya ang lalaking mahilig mang-asar. He was the CEO of Montenegro Holdings.

Dinampot niya ang case file sa ibabaw ng mesa bago naglakad patungo sa conference room door.

Tahimik niyang pinihit ang doorknob bago dahan-dahang binuksan ang pinto ng conference room.

Agad niyang nakita si Kuro.

She was standing near the conference table, her back straight, one hand lightly holding the folder against her waist. Her cream-colored blouse and tailored black blazer perfectly matched her composed demeanor.

She looked every bit the successful lawyer everyone talked about.

"Sir?"

Naputol ang kanyang pag-iisip nang marinig ang mahinang tawag ng kanyang executive secretary.

Bahagya siyang tumango.

"You may leave," malamig niyang utos.

"Yes, sir."

Tahimik na isinara ng sekretarya ang pinto pagkalabas nito, dahilan upang sila na lamang dalawa ang maiwan sa loob ng conference room.

Narinig ni Kuro ang pagsara ng pinto kaya dahan-dahan itong lumingon.

The moment their eyes met, he saw it.

Shock. Her calm expression cracked for the first time. Nanlaki ang mga mata nito habang hindi makapaniwalang nakatingin sa kanya.

Samantalang si Caleb ay nanatiling kalmado. He slipped one hand into his pocket before walking toward her with measured steps.

A slow, almost amused smile appeared on his lips.

"Good afternoon, Attorney Valdez," mapang-asar na boses ni Caleb.

She looked exactly the same as she did that morning on the balcony.

Ngunit sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata, nakita ni Caleb ang bahagyang pagkaputol ng composure nito.

Her eyes widened ever so slightly.

Tahimik siyang huminto ilang hakbang ang layo mula rito, sapat lamang ang distansya upang manatiling propesyonal ang pagitan nila.

His gaze briefly traveled over her appearance.

The cream-colored blouse, the fitted black blazer, the neatly tied low bun. Everything about her screamed elegance. No wonder she had built such a remarkable reputation despite her young age.

A faint smile played on his lips.

"So..." he said in his calm, deep voice. "I guess I don't have to introduce myself anymore."

Sandali siyang tumigil bago marahang iniabot ang kanyang kamay.

"Caleb Montenegro. CEO of Montenegro Holdings," pagpapakilala niya sa babae.

Tahimik niyang hinintay kung tatanggapin nito ang pakikipagkamay.

For a brief moment, neither of them moved.

Parang parehong sinusukat ang isa't isa. Pagkatapos ng ilang segundo, marahan ding iniangat ni Kuro ang kamay at tinanggap ang pakikipagkamay.

Her grip was firm.

At lalong walang bahid ng pagkailang sa kabila ng nangyari sa pagitan nila noong nakaraang gabi.

That alone made Caleb's lips curl into the faintest smile.

Napakabihira niyang makatagpo ng taong kayang manatiling ganoon kakalma sa harap niya.

Karamihan sa mga taong nakakaharap niya maging investors, politicians, o business partner say hindi maikakailang naaapektuhan ng kanyang presensya.

She looked at him exactly the way she would look at any other client.

Tahimik niyang binitawan ang kamay nito bago umatras ng isang hakbang.

"Please," mahinahon niyang saad habang itinuro ang upuan sa tapat ng kanya. "Have a seat."

Walang anumang pag-aalinlangan, naupo si Kuro at maingat na inilapag ang folder sa ibabaw ng conference table.

Caleb followed suit.

Sa isang mahinahong galaw ay binuksan niya ang case file na nasa harapan nila.

"The reason I requested you personally," panimula niya, "is because this case requires absolute discretion."

Hindi agad nagsalita si Kuro.

Tahimik lamang nitong kinuha ang mga dokumentong iniabot niya at nagsimulang basahin ang bawat pahina. Habang abala ito sa pagrerepaso ng mga papeles, hindi naiwasang mapagmasdan ni Caleb ang babae.

She wasn't pretending.

She was genuinely focused.

Wala man lang itong pagtatangkang makipag-small talk o gawing magaan ang sitwasyon.

A faint smile tugged at the corner of his lips no wonder. She earned her reputation at such a young age.

"Mr. Montenegro," sa wakas ay nagsalita si Kuro habang hindi inaalis ang tingin sa kontrata, "I've reviewed the initial agreement."

Tahimik siyang tumango. "And?"

"There are a few clauses that need to be revised."

Bahagyang tumaas ang isang kilay ni Caleb.

She noticed them immediately, most lawyers would need an hour before pointing those out.

A flicker of admiration crossed Caleb's eyes, though it never reached his expression.

"I was hoping you'd notice that," he said calmly.

Kuro finally lifted her gaze from the documents.

"The indemnity clause is too broad," she stated matter-of-factly. "If the acquisition pushes through under these terms, your company could end up assuming liabilities that shouldn't legally belong to you."

Caleb leaned back slightly in his chair. "Go on."

She turned another page.

"This section," she said, lightly tapping the paper with her pen. "The wording is vague. It gives the other party too much room for interpretation. If a dispute arises in the future, they could easily use this against Montenegro Holdings."

Silence settled between them.

Caleb didn't interrupt.

Instead, he watched the woman across him explain every loophole with quiet confidence.

No hesitation.

"Our previous legal team reviewed those contracts," Caleb finally said.

Kuro met his gaze without flinching.

"They reviewed them," a brief pause. "I analyzed them."

For the first time that afternoon, Caleb let out a soft chuckle.

"I like straightforward people," he admitted.

"I'm not trying to impress you, Mr. Montenegro."

"I know," deritsahan nitong sagot. "Then you should also know that I won't sugarcoat my opinions just because you're my client."

A slow smile curved on Caleb's lips. "Good."

He leaned forward, resting his forearms on the conference table.

"That's exactly why I hired you," he admitted.

Tahimik na isinara ni Kuro ang huling pahina ng kontrata bago maingat itong ibinalik sa mesa.

"There are several revisions that need to be made before I can recommend signing any agreement."

"How long will it take?" tanong niya ulit.

"If your legal department cooperates..." she answered professionally, "three to five business days."

Caleb gave a single nod. "Done."

Hindi na siya nakipagtawaran, hindi rin niya kinuwestiyon ang timeline. Kung tutuusin, mas mabilis pa nga iyon kaysa sa inaasahan niya.

Muling nabalot ng katahimikan ang conference room.

The meeting had gone exactly the way he wanted.

Far more interesting than any business meeting he'd attended before. Tahimik niyang isinara ang folder at tumingin muli kay Kuro.

"Looks like we're done here."

Tumango si Kuro at nagsimula nang tipunin ang mga dokumento. Ngunit bago pa man ito tuluyang makatayo, muli siyang nagsalita.

"If you're not in a hurry, Attorney..." His voice remained calm, almost casual. "I know a place that serves excellent lunch."

Bahagyang umangat ang isang sulok ng kanyang labi. "Allow me to thank you for accepting this case."

Bahagyang natigilan si Kuro sa naging alok ni Caleb.

Lunch?

Sandali niya itong tinitigan bago ibinaba ang tingin sa folder na hawak niya. Hindi naman bago sa kanya ang makipag-lunch sa mga kliyente pagkatapos ng isang business meeting. Sa propesyon niya bilang abogado, maraming beses na ring may mga kasong napag-uusapan sa labas ng opisina.

Professional lunch.

Nothing more.

"Alright," mahinahon niyang tugon.

A satisfied smile briefly crossed Caleb's lips.

"Great."

Ilang minuto pa ang lumipas bago nila tuluyang lisanin ang conference room. Tahimik silang naglakad sa malawak na hallway. Sa bawat empleyadong madaraanan nila ay magalang na bumabati ang mga ito.

"Good afternoon, Sir."

"Good afternoon, Mr. Montenegro."

Isang tipid na tango lamang ang isinasagot ni Caleb habang dire-diretso sa paglalakad.

Palihim namang inoobserbahan ni Kuro ang paligid. Hindi lamang ang gusali ang kahanga-hanga.

Pati ang pamamalakad ng kumpanya.

Organisado. Disiplinado. Tahimik.

Pagkadating nila sa parking lot agad pumasok si Kuro sa kanyang Lexus, bago tumingin kay Caleb na kanina pa nakatingin sa kanya.

"Nice taste," wika nito na may ngisi sa labi.

Napahigpit si Kuro sa pagkakahawak sa manibela bago siya bahagyang ngumiti.

"You can drive now, Mr. Montenegro. Susunod na lang ako."

Napatingin si Caleb sa itim na Lexus na minamaneho nito bago bahagyang natawa.

"Fair enough."

Wala na itong idinagdag pa. Tahimik lamang siyang nagtungo sa sarili niyang sasakyan, isang matte black Rolls-Royce Spectre na agad namang pinagkaguluhan ng ilang empleyadong nasa parking area.

Ilang segundo pa ang lumipas ay isa-isang umandar ang dalawang sasakyan palabas ng Montenegro Holdings.

Nangunguna ang Rolls-Royce ni Caleb habang maayos na sumusunod ang Lexus ni Kuro. Habang nagmamaneho, hindi maiwasang mapatingin ni Kuro sa sasakyang nasa unahan.

For someone his age,he had already built an empire.

Hindi na nakapagtataka kung bakit isa ito sa pinakabatang CEO na madalas laman ng business magazines.

Makalipas ang halos dalawampung minuto ng biyahe ay unti-unting bumagal ang takbo ng sasakyan ni Caleb. Ilang sandali pa'y tuluyan itong huminto sa harap ng isang marangyang gusali.

Napalingon si Kuro sa malaking pangalan na nakaukit sa eleganteng façade ng restaurant.

Étoile Royale

Gold-plated letters gleamed beneath the afternoon sun, giving the establishment an unmistakable air of exclusivity.

Isa ito sa mga pinakasikat at pinakamahal na fine dining restaurants sa Metro Manila.

Hindi lamang dahil sa pagkain.

Kilala rin ito dahil halos imposible ang makakuha ng reservation kung wala kang koneksiyon.

Tahimik na ipinarada ni Kuro ang kanyang Lexus sa katabing parking slot bago siya bumaba. Kaagad namang lumapit ang isang valet upang kunin ang susi ng kanilang mga sasakyan.

"Good afternoon, Mr. Montenegro."

"Good afternoon, Attorney."

Magalang silang binati ng mga staff na tila sanay na sa pagdating ni Caleb. Habang naglalakad papasok ay napansin ni Kuro ang malaking portrait na nakasabit sa foyer ng restaurant.

Isang lalaking nakasuot ng charcoal gray suit ang nakangiting nakaharap sa kamera.

Sa ibaba nito ay may eleganteng plake.

Owned by: Silak De Vera & Camille Laurent

Bahagyang natigil ang hakbang ni Kuro. Narinig na niya ang pangalang iyon noon.

Silak Villarreal.

Isa sa mga pinakabatang restaurateurs at investors sa bansa.

Ang fiancé naman nitong si Camille Laurent ang kilalang executive chef na ilang taon ding nagtrabaho sa France bago umuwi ng Pilipinas upang itayo ang Étoile Royale kasama si Silak.

"No wonder," mahinang bulong niya.

Hindi nakaligtas iyon sa pandinig ni Caleb. "You've heard of the owners?"

Bahagya siyang tumango. "They're quite famous."

"They deserve the recognition," simpleng sagot ni Caleb. "The food speaks for itself."

Binuksan ng head waiter ang malalaking pintuan para sa kanila.

"Welcome back, Mr. Montenegro."

"Your usual private table is ready."

Tumango lamang si Caleb bago sinulyapan si Kuro.

"This way."

Tahimik siyang sumunod.

The interior was breathtaking.

Crystal chandeliers reflected soft golden lights across the marble floor. Fresh white lilies decorated every corner, while the sound of a live grand piano echoed gently throughout the restaurant.

Every table was draped in pristine white linen, with polished silver cutlery and crystal wine glasses arranged to perfection.

Lahat ng naroroon ay pawang mga kilalang negosyante, celebrities, diplomats, at foreign investors.

Hindi ito restaurant na basta-basta pinupuntahan.

Isa itong lugar kung saan nagaganap ang multi-million peso deals habang naghahapunan. Nang makaupo sila ay agad na lumapit ang waiter at iniabot ang leather-bound menu.

Tahimik na binuksan ni Kuro iyon.

Hindi niya naiwasang bahagyang tumaas ang kilay sa mga presyong bumungad sa kanya.

Bahagyang napaubo si Kuro dahil sa kanyang nakikita na presyo. Para itong gold dahil sa sobrang mahal nang pagkain.

Halos mapapikit siya habang muling binabasa ang nakasulat. Tahimik niyang isinara nang bahagya ang menu bago tumingin kay Caleb.

"Kailangan ba talaga dito tayo kakain?"

Walang bahid ng pagyayabang ang naging reaksyon ng lalaki. Bahagya lamang itong ngumiti habang inilalapag ang sariling menu.

"You don't like the place?"

"It's beautiful," mahinahon niyang sagot. "Pero... parang isang pagkain lang dito, pang-isang buwan na ng grocery ng ordinaryong pamilya."

Isang mahinang tawa ang kumawala kay Caleb. "Fair point."

Sandali itong sumandal sa upuan bago tumingin sa paligid. "I usually hold important business lunches here."

"Dahil tahimik?"

"Tahimik... at walang istorbo."

Bahagyang tumango si Kuro.

Hindi rin naman siya makapagtatanggi. Maging ang pagitan ng bawat mesa ay sapat ang layo upang hindi marinig ang usapan ng iba.

Lumapit ang waiter.

"Good afternoon, Mr. Montenegro. Shall I prepare your usual?"

"Yes."

Napatingin ang waiter kay Kuro. "And for the lady?"

"I'll have—"

Ngunit bago pa niya matapos ang sasabihin ay nagsalita na si Caleb.

"One Wagyu tasting course for her."

Napatingin agad si Kuro rito. "Mr. Montenegro—"

"And add the truffle risotto."

"Sir..."

"The lobster as well."

Napahawak si Kuro sa noo.

"Excuse me," pigil niyang sabi habang nakangiti sa waiter. "Hindi ko po mauubos 'yan."

Napangiti ang waiter, tila sanay na sa ganoong eksena.

Tahimik namang tumingin si Caleb sa kanya. "You won't."

"..."

"We'll share."

Napatitig si Kuro sa kanya nang ilang segundo.

"I invited you," kalmado nitong dagdag. "So let me be a proper host."

Wala na siyang naisagot dahil para yata silang magkasintahan sa inasta nito.

Muli namang nagsalita ang waiter. "And your drinks, sir?"

"The usual sparkling water." Pagkatapos ay tumingin si Caleb kay Kuro. "You?"

"Just iced tea."

"One fresh peach iced tea," utos ni Caleb.

"Very well, sir."

Pagkaalis ng waiter ay muling nabalot ng katahimikan ang kanilang mesa. Hindi nagtagal ay napansin ni Kuro ang isang maliit na plaque na nakalagay sa gilid ng private dining area.

Étoile Royale A Signature Fine Dining Experience by Silak Villarreal & Executive Chef Camille Laurent.

Tahimik siyang napangiti.

"Now I understand why reservations here take months."

"Silak doesn't compromise," sagot ni Caleb. "Neither does Camille."

"Business partners?"

A faint smile crossed his lips. "Future husband and wife."

Bahagyang tumango si Kuro. "That explains the reputation."