All Chapters of พี่สาว ชาติหน้าไม่ขอเป็นน้องชายของพี่อีก: Chapter 1 - Chapter 10

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา “แกล้งได้แนบเนียนดีนะ เจ็ดปีแล้ว ยังทำหน้าเหมือนไม่มีความผิดเหมือนเดิม”“นายป่วยเหรอ? ป่วยเป็นอะไร? ทำไมต้องผ่าตัด?”ฉันยิ้มบาง ๆ“เนื้องอกกลัยโอมาในสมองระยะสุดท้าย อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”“แทนที่จะปล่อยให้เน่าเปื่อยอยู่ในดิน สู้บริจาคอวัยวะ ยังช่วยชีวิตคนได้อีกหลายคน”สีหน้าของลู่สืออวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเย็นชาเหมือนเดิม“เลิกเล่นละครเถอะ คิดว่าแกล้งน่าสงสารแล้วฉันจะใจอ่อนเหรอ?”เธอกวาดตามองข้าวของอันเรียบง่ายในห้องผู้ป่วย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงประชด “หลายปีมานี้อยู่ข้างนอกคงลำบากสินะ ถ้าวันนั้นไม่ทำเรื่องพวกนั้น จะลงเอยแบบนี้ได้ยังไง”ฉันก้มมองมือที่ผอมจนเห็นแต่กระดูกของตัวเอง ไม่พูดอะไร“เสี่ยวจี้...” จู่ ๆ เธอก็เรียกฉัน น้ำเสียงแฝงความลังเลอยู่เล็กน้อย “นายป่วยหนักขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?”ฉันเงยหน้ามองเธอ แววตาสงบจนน่ากลัว “เกี่ยวอะไรกับคุณลู่?”“ฉันเป็นพี่สาวนาย!”“น้องชายของคุณ ตายไปตั้งแต่เจ็ดปีก่อนแล้ว”สีหน้าของเธอเขียวคล้ำ จ้องฉันเขม็ง “นายเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? เรื่องเมื่อก่อน หรือว่าไม่ใช่เพราะนายเอง...”

เธอตัวสั่นสะท้าน “นายว่าอะไรนะ?”“ผมบอกว่า ผมยอมบริจาคตับให้เขา”“แต่หลังบริจาคเสร็จ ผมจะออกจากตระกูลลู่”“พวกพี่ก็คิดซะว่าผมตายแล้ว”เธอเงียบไปนานสุดท้ายก็พยักหน้าวันผ่าตัด ฉันถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดก่อนจะเข้าไป ฉันเห็นพี่สาวยืนอยู่หน้าประตูริมฝีปากของเธอขยับราวกับอยากพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้าย เธอก็ไม่พูดสักคำการผ่าตัดผ่านไปด้วยดีลู่เซวียนรอดชีวิตส่วนฉันเสียตับไปหนึ่งในสาม และไม่เคยกลับตระกูลลู่อีกเลยตอนบ่าย ลู่สืออวี่มาอีกครั้งคราวนี้ลู่เซวียนตามเธอมาด้วยเจ็ดปีผ่านไป เขาดูสูงโปร่งขึ้น ดวงตาคู่นั้นยังดูใสซื่อเหมือนเดิมลู่สืออวี่นั่งลงข้างเตียง “เสี่ยวจี้ อาเซวียนมาเยี่ยมนาย”ลู่เซวียนเดินเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ “พี่ ได้ยินว่าพี่ป่วย ผมเป็นห่วงมาก...”“เลิกแสดงได้แล้ว” ฉันขัดเขา “มีแค่พวกเราสามคน จะแสดงให้ใครดู?”สีหน้าของลู่เซวียนซีดเผือด น้ำตาไหลอาบแก้ม“พี่ ทำไมพี่ถึงเกลียดผมขนาดนี้? เรื่องเมื่อก่อน ไม่ใช่ความผิดของผม...”“ไม่ใช่ความผิดของนาย?” ฉันหัวเราะเย็นชา “ลู่เซวียน นายแอบใช้บัญชีฉันไปด่าตัวเองในกรุ๊ปห้องเรียน ไม่ใช่นายทำเหรอ? นายแอบดูกระดาษข้อสอบของฉ

เธอเงยหน้าขึ้นทันที มองฉันที่นอนแน่นิ่งไร้สัญญาณชีวิตอยู่ใน ICUดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยความตกตะลึง สำนึกเสียใจ และสิ้นหวังหลักฐานในแท็บเล็ตเหมือนมีดที่แทงซ้ำลงไปกลางหัวใจของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าภาพจากกล้องวงจรปิดบันทึกไว้ชัดเจนว่า ลู่เซวียนแอบใช้โทรศัพท์ของฉันล็อกอินบัญชี แล้วส่งข้อความร้ายกาจเหล่านั้นลงในกลุ่มแชตของห้องเรียนเขาก้มหน้า มุมปากยกเป็นรอยยิ้มสมใจ พอส่งข้อความเสร็จ ก็วางโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิมในกระเป๋านักเรียนของฉันอย่างระมัดระวังยังมีเรื่องการสอบครั้งนั้นอีก กล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่า ตอนฉันไปห้องน้ำ ลู่เซวียนแอบเปิดดูกระดาษข้อสอบของฉัน แล้วจงใจ “เผลอหลุดปาก” ต่อหน้าครู บอกว่าเมื่อคืนฉันทบทวนบทเรียนจนดึก เดาประเด็นสำคัญออกหมดสิ่งที่ทำให้ใจหนาวเหน็บที่สุด คือคลิปบริเวณโถงบันไดในภาพ ฉันสะพายกระเป๋ากำลังจะลงบันได ลู่เซวียนเดินมาจากด้านหลัง มองซ้ายมองขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใคร ก็ยื่นมือมาผลักฉันอย่างแรงทันทีฉันไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างกลิ้งตกลงไปจากบันไดส่วนเขารีบวิ่งไปที่ปากบันได น้ำตาทะลักออกมาทันที แล้วพูดกับครูที่รีบเข้ามาว่า“คุณครูครับ ผมเห็นพี่เดินเล่นโทรศ

“ได้มาจากไหน...”“คิดว่าเรื่องที่แกทำ จะไม่มีใครรู้เหรอ?”ลู่สืออวี่ย่อตัวลง จ้องเขาเขม็ง“เจ็ดปีมานี้ แกใช้ชีวิตสบายมากสินะ”“คุณชายน้อยตระกูลลู่ อยากได้อะไรก็ได้”“แต่แกรู้ไหมว่า เจ็ดปีมานี้เสี่ยวจี้ใช้ชีวิตมายังไง?”เธอหยิบรูปถ่ายปึกหนึ่งออกมานั่นคือรูปถ่ายชีวิตของฉันตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาในสายการผลิตของโรงงาน นิ้วมือถูกเครื่องจักรหนีบจนบาดเจ็บในไซต์ก่อสร้าง ใบหน้าเปื้อนฝุ่นไปทั้งหน้าในโรงพยาบาล ขดตัวอยู่คนเดียวตรงมุมรวมถึงในห้องใต้ดินที่เช่าไว้ กอดเข่าตัวสั่นทุกรูปแทงลึกลงในหัวใจเธอ“ดูให้ดี!”เธอกระชากผมลู่เซวียน บังคับให้เขาดูรูปพวกนั้น“ทั้งหมดเป็นเพราะแก!”“เดิมทีเขาควรเป็นคุณชายน้อยที่สูงศักดิ์ที่สุดของตระกูลลู่!”“แต่เพราะแก เขาถึงต้องทนรับความอัปยศอยู่ข้างนอก!”ลู่เซวียนร้องไห้ออกมา “พี่ครับ ผมก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้! ผมแค่รักพี่มาก...”“รักฉัน?”ลู่สืออวี่ปล่อยมือ แล้วหัวเราะเยาะ“แกเหรอ?”เธอลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์ออกมา“ตั้งแต่วันนี้ ลู่เซวียน แกไม่ใช่คนของตระกูลลู่อีก”“ฉันจะให้แกรับความทุกข์ที่เสี่ยวจี้เคยเจอเป็นร้อยเท่า!”เธอหันหลังเดินออกไป

ลู่สืออวี่รู้ข่าวแล้ว จึงไปหาเขาครั้งหนึ่งเธอพบเขาในโรงงานร้างแห่งหนึ่งเขาขดตัวอยู่ตรงมุม ตัวสั่นไปทั้งร่างพอเห็นลู่สืออวี่ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันทีเขาคลานเข้ามากอดขาเธอ“พี่ครับ วิญญาณของพี่ชายมาหาผม...”“เขาบอกว่าจะพาผมลงนรก...”ลู่สืออวี่ก้มมองเขาแววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจลึก ๆ“แกควรลงนรกไปตั้งนานแล้ว”เธอย่อตัวลง บีบคอเขาไว้“รู้ไหม ก่อนเสี่ยวจี้ตาย เขาพูดว่าอะไร?”ลู่เซวียนรีบส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต“เขาบอกว่าสิ่งที่เสียใจที่สุดในชีวิต คือการช่วยแก”“เขาบอกว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขายอมตาย ดีกว่าบริจาคตับให้แก”น้ำตาของลู่เซวียนไหลร่วงลงมา“ขอโทษ... ขอโทษ...”“ขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร”ลู่สืออวี่ปล่อยมือแล้วลุกขึ้น“ลู่เซวียน สิ่งที่แกติดค้างเสี่ยวจี้ ชาตินี้ก็ใช้คืนไม่หมด”เธอเดินไปถึงประตู แล้วจู่ ๆ ก็หยุดลง“ตับของแกใช้การไม่ได้ทั้งหมดแล้ว”“หมอบอกว่าแกอยู่ได้อีกไม่เกินหนึ่งเดือน”“ก็ใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายนี้ให้เต็มที่แล้วกัน”เธอเดินจากไปทิ้งลู่เซวียนให้ร้องไห้อยู่ในความมืดเพียงลำพังฉันลอยอยู่ข้างเขามองดูสภาพเจ็บปวดของเขาแต่ในใจกลับไม่รู้สึ