พี่สาว ชาติหน้าไม่ขอเป็นน้องชายของพี่อีก

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา “แกล้งได้แนบเนียนดีนะ เจ็ดปีแล้ว ยังทำหน้าเหมือนไม่มีความผิดเหมือนเดิม”

“นายป่วยเหรอ? ป่วยเป็นอะไร? ทำไมต้องผ่าตัด?”

ฉันยิ้มบาง ๆ

“เนื้องอกกลัยโอมาในสมองระยะสุดท้าย อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”

“แทนที่จะปล่อยให้เน่าเปื่อยอยู่ในดิน สู้บริจาคอวัยวะ ยังช่วยชีวิตคนได้อีกหลายคน”

สีหน้าของลู่สืออวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

“เลิกเล่นละครเถอะ คิดว่าแกล้งน่าสงสารแล้วฉันจะใจอ่อนเหรอ?”

เธอกวาดตามองข้าวของอันเรียบง่ายในห้องผู้ป่วย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงประชด “หลายปีมานี้อยู่ข้างนอกคงลำบากสินะ ถ้าวันนั้นไม่ทำเรื่องพวกนั้น จะลงเอยแบบนี้ได้ยังไง”

ฉันก้มมองมือที่ผอมจนเห็นแต่กระดูกของตัวเอง ไม่พูดอะไร

“เสี่ยวจี้...” จู่ ๆ เธอก็เรียกฉัน น้ำเสียงแฝงความลังเลอยู่เล็กน้อย “นายป่วยหนักขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?”

ฉันเงยหน้ามองเธอ แววตาสงบจนน่ากลัว “เกี่ยวอะไรกับคุณลู่?”

“ฉันเป็นพี่สาวนาย!”

“น้องชายของคุณ ตายไปตั้งแต่เจ็ดปีก่อนแล้ว”

สีหน้าของเธอเขียวคล้ำ จ้องฉันเขม็ง “นายเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? เรื่องเมื่อก่อน หรือว่าไม่ใช่เพราะนายเอง...”

“พอเถอะ” ฉันขัดเธอ “คุณลู่ คุณคงไม่ได้มารื้อฟื้นเรื่องเก่าหรอกใช่ไหม? มีอะไรก็พูดมา”

เธออ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก

“ให้ผมเดานะ” ฉันพูดช้า ๆ

“เขา...ก็ต้องการตับเหมือนกันใช่ไหม?”

ลู่สืออวี่ไม่ตอบ

แต่แววตาที่หลบเลี่ยงของเธอ บอกคำตอบทุกอย่างแล้ว

ฉันพิงหัวเตียง หัวเราะเบา ๆ

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้”

“เจ็ดปีแล้ว ในที่สุดเขาก็นึกถึงพี่ชายคนนี้”

“งั้นวันนี้คุณก็มาขอตับของผมแทนเขา?”

“ไม่ใช่ขอ” เธอแก้ “แต่นี่เป็นสิ่งที่นายควรทำ ตอนนั้นนายเต็มใจบริจาคเอง ตอนนี้อาเซวียนต้องการอีก นายก็ยังเป็นพี่ชายของเขา นี่คือความรับผิดชอบของนาย”

ฉันพิงหัวเตียง รู้สึกว่าน่าขันสิ้นดี

“ลู่สืออวี่ ตอนที่คุณไล่ผมออกจากบ้านเมื่อเจ็ดปีก่อน ทำไมไม่บอกว่าผมเป็นพี่ชายของเขา?”

“ก็เพราะนายก่อเรื่องเอง!” จู่ ๆ เธอก็ขึ้นเสียง “ถ้าตอนนั้นนายไม่ทำเรื่องชั่วร้ายตั้งมากมาย ใส่ร้ายอาเซวียน ฉันจะไล่นายออกจากบ้านได้ยังไง?”

“จนถึงตอนนี้นายก็ยังโกหก ยังแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา”

“คิดว่าหนีไปเจ็ดปีแล้ว ฉันจะลืมเรื่องที่นายทำไว้เหรอ?”

ฉันหลับตา หัวใจด้านชาราวกับตายไปแล้ว

ที่แท้ เธอไม่เคยสงสัยเลย

และเชื่อมาตลอดว่าคนผิดคือฉัน

“ออกไปเถอะ” ฉันพูดอย่างอ่อนล้า “ผมอยากพัก”

“ลู่จี้!” เธอคว้าไหล่ฉันไว้ทันที “ฟังให้ชัด! อาเซวียนต้องการตับของนาย!”

ฉันลืมตา มองเธออย่างสงบ

“งั้นก็รอตับจากผู้บริจาคเถอะ ยังไงอวัยวะของผมก็ยกให้คนแปลกหน้าไปหมดแล้ว”

“นาย...” เธอโกรธจนตัวสั่น “ใจดำขนาดนี้เลยเหรอ?! ตอนนั้นอาเซวียนช่วยชีวิตฉันไว้! ถ้าไม่มีเขา ก็ไม่มีตระกูลลู่ในวันนี้! ส่วนนาย ไอ้คนอกตัญญู!”

ฉันไม่พูดอะไร เพียงหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง

“ลู่จี้ วันนี้ฉันจะพูดให้ชัด” เธอปล่อยมือจากฉัน น้ำเสียงเย็นเยียบ “ถ้านายไม่ช่วยอาเซวียน ฉันไม่มีวันปล่อยให้นายตายง่าย ๆ”

“ฉันจะใช้ทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลลู่รักษานาย ให้นายมีชีวิตอยู่แบบตายทั้งเป็น”

ฉันฟังคำขู่ของเธอ โดยไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย

“แล้วแต่คุณ”

เธอมองฉันลึก ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินจากไป

ประตูปิดลงดังปังอยู่ด้านหลัง

ฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน